Μονοµαχία ταλέντων

Η µάχη των προηµιτελικών είναι σύγκρουση δύο κόσµων. Από τη µία οι Λατίνοι. Και στην άλλη πλευρά, οι ευρωπαίοι εκπρόσω ποι, µαζί µε την Γκάνα. Το ταλέντο που γεννιέται ατόφιο και εξελίσσεται. Στον αντίποδα, το βιοµηχανοποιηµένο ταλέντο, αυτό που παράγεται και προοδεύει στα θερµοκήπια της Ολλανδίας και της Γερµανίας. Βέβαια, στις µέρες µας και στα Μουντιάλ της σύγχρονης εποχής, περισσότερο βλέπουµε µια µείξη και οι οµάδες από τη Νότια Αµερική έχουν κάµποσα στοιχεία ευρωπαϊκά. Γιατί τόσο ο Ντούνγκα όσο και ο Μαραντόνα µόνο ως συµπληρωµατικούς παίκτες υπολογίζουν όσους αγωνίζονται ακόµη στα εγχώρια ύδατα. Προτιµούν τους φτασµένους άσους, αυτούς που φεγγοβολούν στο Τσάµπιονς Λιγκ, αυτούς που είναι γνωστοί και δεν περιµένουν µια καλή εµφάνιση που θα τους οδηγήσει σε ένα συµβόλαιο «χρυσό». Ακόµη κι έτσι όµως παραµένει η χαώδης διαφορά τού πώς εκπαιδεύονται οι παίκτες. Στις παραλίες της Κοπακαµπάνα και στα «άγρια» τερέν της Αργεντινής οι µεν. Κάτω από κανόνες αυστηρούς, µε συνεχή ανάλυση συστηµάτων και θέσεων οι δε. Ολλανδοί και Βραζιλιάνοι ενώνονται και µε το εξής: εκτός από τη συνήθη διαδροµή Ρίο – Λισαβώνα, η Ολλανδία µοιάζει ιδανικός προορισµός για το πρώτο ταξίδι ενός πιτσιρικά Βραζιλιάνου.

Εκεί ξεπετάχτηκαν οι Ροµάριο – Ρονάλντο προτού κάνουν σπουδαίες καριέρες στα δυνατά πρωταθλήµατα της Ευρώπης. Η πρώτη στάση πριν από την καταξίωση. Φυσικά υφίσταται και η κόντρα των ανασταλτικών µέσων και είναι γεγονός πως σε αυτή τη διοργάνωση οι αµυντικοί φαίνονται παραπάνω από τους κυνηγούς.

Η Βραζιλία έχει τον Ζιλµπέρτο και ο Ραµίρεζ πάει καλύτερα από τον Μέλο. Στην Αργεντινή ο Μασεράνο καλείται να κρατήσει ισορροπία σε µια επιθετική οµάδα. Η Ολλανδία παίζει ούτως ή άλλως σφιχτά, ενώ η Γερµανία διαθέτει δύο από τις αποκαλύψεις. Το µικρά µυστικά του Λεβ λέγονται Σβαϊνστάιγκερ και Κεντίρα. Γιατί όχι µόνο κόβουν, αλλά φτάνουν µέχρι την αντίπαλη περιοχή.