[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Και τα µικρά έχουν τη σηµασία τους…

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ κοινωνία δοκιµάζεται.

Δοκιµάζεται στα µικρά και τα µεγάλα. Δέκα ακριβώς χρόνια µετά την απόφαση για την προσχώρηση της χώρας στην ευρωζώνη / ευρώ (Ιούνιος 2000) σχεδόν τίποτα δεν µπορεί να θεωρηθεί ως δεδοµένο. Οι µεγάλες µεταρρυθµίσεις που δροµολογούνται θα προσδιορίσουν, εάν και εφόσον υλοποιηθούν, τη µελλοντική φυσιογνωµία της χώρας – µιας χώρας γνησίως ευρωπαϊκής ή ιδιόρρυθµα «ευρω-µεσανατολικής». Αλλαγές όµως (και) σε ορισµένα φαινοµενικώς µικρά πράγµατα αλλά εξόχως σηµαντικά για την πολιτιστική εικόνα της χώρας µπορούν να έχουν πολλαπλασιαστικές συνέπειες. Ιδού δύο τρία απλά παραδείγµατα. Πρώτον, το «όνειδος των ταξιτζήδων». Τον τελευταίο καιρό χρησιµοποιώντας ταξί από το αεροδρόµιο «Ελευθέριος Βενιζέλος» συνέβη περισσότερες από µία φορές το ταξίµετρο να αναγράφει χρέωση υπερδιπλάσια της κανονικής. Παρά ταύτα, ο καλός ταξιτζής µού ζήτησε να πληρώσω το αντίτιµο της κανονικής. Στο ερώτηµα γιατί το ταξίµετρο έγραφε υπερδιπλάσιο ποσόν, η αποστοµωτική απάντηση ήταν ότι η χρέωση αυτή «ήταν για τους ξένους»! Μάλιστα για τους ξένους. Και µετά παραπονιόµαστε γιατί ορισµένοι σε Γερµανία και αλλού µας χαρακτηρίζουν «απατεώνες». Αλήθεια δεν θα µπορούσε τουλάχιστον ο αριθµός των ταξί µαζί µε το όνοµα του οδηγού να αναγράφεται σε εµφανές σηµείο µέσα στο όχηµα, όπως γίνεται και σε άλλες χώρες; Δεύτερον, χρησιµοποιώ σχεδόν καθηµερινά το τραµ που, παρά ορισµένα προβλήµατα, είναι ένα σύγχρονο και οικολογικό µεταφορικό µέσο. Το φαινόµενο όµως να καταλαµβάνονται όλα τα καθίσµατα από πρόσωπα σχετικώς νέας ηλικίας ενώ άτοµα ηλικιωµένα ή µε ειδικές ανάγκες να ταλαιπωρούνται όρθια είναι επιεικώς θλιβερό. Καθώς δεν υπάρχει η απαιτούµενη ευαισθησία για την παραχώρηση θέσης, δεν θα µπορούσε τουλάχιστον δύο τρία καθίσµατα να προσδιοριστούν γραπτώς ως θέσεις για άτοµα ηλικιωµένα ή µε ειδικές ανάγκες; Τρίτον, εξακολουθούν να υπάρχουν άθλιοι τύποι που θανατώνουν αδέσποτα ζώα, και µάλιστα µε ιδιαίτερα επώδυνους τρόπους (ρίχνοντας φόλες κ.λπ.). Προσωπικά δεν θα είχα αντίρρηση µε κάποια τέτοια φόλα να τιµωρούσαµε τους τύπους αυτούς, αλλά καθώς αυτά δεν γίνονται σε (υποτιθέµενη) πολιτισµένη κοινωνία, τουλάχιστον δεν θα µπορούσε να αυστηροποιηθεί και κυρίως εφαρµοσθεί η σχετική νοµοθεσία (µε ποινές φυλάκισης κ.λπ.);

Ο Π. Κ. Ιωακειµίδης είναι καθηγητής στο Πανεπιστήµιο Αθηνών και µέλος του Δ.Σ. του ΕΛΙΑΜΕΠ.