Ο ήχος του ρεµπέτικου «ξανανιώνει»

Το κλειδί είναι ο ήχος.
Η έκδοση – ταξίδι στο ρεµπέτικο, που θα προσφέρουν «ΤΑ ΝΕΑ» από το Σάββατο στους αναγνώστες, πέρα από την ιστορία και τα άγνωστα ντοκουµέντα, έχει το ατού ότι τα 800 τραγούδια – σε 40 CD – ακούγονται «πεντακάθαρα»
«Ηθρυλική τραγουδίστρια Μαρίκα Παπαγκίκα δεν άκουσε ποτέ τη φωνή της από το γραµµόφωνο όπως τώρα», τόνιζε χθες ο Νίκος Διονυσόπουλος, µετρ της αποκατάστασης ηχογραφηµάτων όπως αυτά του ρεµπέτικου, που η εφηµερίδα «ΤΑ ΝΕΑ» συνέλεξε µε τη βοήθεια του µελετητή Παναγιώτη Κουνάδη για να προσφέρει στους αναγνώστες της σε 40 CD, από αύριο. Μια σειρά που έχει ως µεγάλα ατού τον εντυπωσιακά «καθαρισµένο» από φυσήµατα και σκρατς ήχο, την αποτύπωση σε CS 60 ανέκδοτων µέχρι σήµερα ρεµπέτικων, αλλά και εκδόσεις µε σπανιότατο υλικό: φωτογραφίες, αφίσες, άγνωστα ντοκουµέντα, ακόµη και έρευνα στις ιστορίες µεγάλων επιτυχιών του ρεµπέτικου.

«Η αναζήτησή µου για το φαινόµενο του ρεµπέτικου κλείνει φέτος 50 χρόνια, τόσος καιρός πέρασε που αρχίσαµε να ψάχνουµε τα γοητευτικά πρόσωπα του ρεµπέτικου που µας παρουσίαζαν ως ειδεχθή», επισήµαινε από την πλευρά του ο επιµελητής της σειράς Παναγιώτης Κουνάδης.

«Η αρχική πηγή που µας οδήγησε σε αυτόν τον θησαυρό ήταν ο Μάρκος Βαµβακάρης και τα τραγούδια του. Τώρα πια έχουµε συγκεντρώσει το 98% των δισκογραφηµένων ρεµπέτικων. Στους τόµους της προσφοράς θα δείτε όλη την πορεία του ρεµπέτικου, τον πόλεµο που δέχθηκε, τη µεταστροφή των απόψεων, την παρέµβαση των διανοουµένων (όπως του Χατζιδάκι το 1949), τη συµβολή του Τσαρούχη. Το ρεµπέτικο µας βοήθησε να προσεγγίσουµε την Ιστορία – µε τη θεµατολογία του µάθαµε πράγµατα για τη Σµύρνη, τη µετανάστευση, τις ουσίες». «Το ρεµπέτικο είναι το σηµαντικότερο µουσικό είδος που έχουµε, δεν έχω εξιχνιάσει ακόµη γιατί το αγαπώ κι εγώ τόσο. Αυτή η γλυκιά αγκαλιά µάς περικλείει όλους, από τον Μάρκο µέχρι τον Ακη Πάνου και τους σηµερινούς όπως τον Μάλαµα. Ο Παναγιώτης Κουνάδης κάνει ένα δώρο στο κοινό ισάξιο µε των δηµιουργών. Επίσης µε τη δισκογραφία σήµερα χτυπηµένη – σαν να έχει πέσει ναπάλµ – έρχονται οι εφηµερίδες να αναλάβουν αυτή την ευθύνη», υπογράµµισε ο Γιώργος Νταλάρας (γιος του ρεµπέτη Λουκά Νταράλα, δηµιουργού του περίφηµου «Βουνού»).

«Η αποκατάσταση του ήχου έχει τις ίδιες διαδικασίες µε την αποκατάσταση της εικόνας, ο κάθε δίσκος είναι αντικείµενο συλλογής και αντιµετωπίζεται ως µοναδιαίος, η αποκατάσταση περιλαµβάνει άλλες φορές απλώς την αποθορυβοποίηση, άλλες φορές το ολικό restoration και άλλες τη βελτίωση του ήχου», τόνισε ο υπεύθυνος της ηχητικής απόδοσης της σειράς, ο «µάγος του ήχου» όπως τον αποκάλεσε ο Παναγιώτης Κουνάδης, Νίκος Διονυσόπουλος που επανέφερε µε πιστότητα τις ηχογραφήσεις της Σµύρνης και της Αµερικής.

Στον τοίχο πίσω τους η φωτογραφία της Ξακουστής Τετράδας του Πειραιά (Μάρκος Βαµβακάρης, Γιώργος Μπάτης, Ανέστης Δελλιάς, Στράτος Παγιουµτζής) µας έβαζε στο κλίµα. Από την άλλη µια παλιά φωτογραφία µε τον θρυλικό βιολιστή Γιάννη Αλεξίου (Γιοβανίκα), για πολλούς τον γενάρχητου σµυρναίικου τραγουδιού – στο αµφιθέατρο του ΔΟΛ, όπου παρουσιάστηκε η έκδοση των «ΝΕΩΝ», και γέµισε ήχους και εικόνες από το µουσικό ταξίδι που αρχίζει αύριο.

«Είµαστε υπερήφανοι για αυτή την προσφορά των “ΝΕΩΝ”. Μιλάµε για µια µουσική εγκυκλοπαίδεια που καλύπτει την περίοδο από το 1850 ώς το 1960. Ολοι έχουµε µια επαφή µε το ρεµπέτικο, για τη δική µου γενιά της Μεταπολίτευσης υπήρξε µόδα και εγώ προσωπικά αν και αρχικά το σνοµπάριζα, στην πορεία το εκτίµησα. Το 1979 ήλθε ο Νταλάρας µε την Αννα και τον Δηµαρά στη Σκύρο για να δουν τον Κώστα Καββαθά. Ο Γιώργος πήρε το µπουζούκι και είπε ένα από τα πιο “ελαφρολαϊκά” τραγούδια του ρεµπέτικου, το “Χαράµατα η ώρα τρεις” του Μάρκου Βαµβακάρη. Από εκείνη την ηµέρα πήρα σοβαρότερα το ρεµπέτικο και άρχισα να το αγαπάω πολύ», τόνισε ο Χρήστος Μεµής, διευθυντής της εφηµερίδας «ΤΑ ΝΕΑ».

ΙΝFΟ

Αύριο µαζί µε «ΤΑ ΝΕΑΣαββατοκύριακο» στην έκδοση των 3,5 ευρώ ο πρώτος τόµος µε τα δύο CD.
Τα επόµενα θα κυκλοφορούν κάθε Παρασκευή στα περίπτερα προς 7,5 ευρώ.

Το ξέρατε αυτό;

Ο Ζαχαρίας Παπαντωνίου δηµοσιεύει το 1917 διακήρυξη στην εφηµερίδα «Εµπρός» προτείνοντας τη φορολόγηση του σαντουριού και την απαγόρευση του αµανέ.

Ο κορυφαίος ερµηνευτής Αντώνης Διαµαντίδης ή Χατζηδιαµαντίδης πήρε το ψευδώνυµο «Νταλγκάς» (µε το οποίο είναι και γνωστός) από την κυµατιστή φωνή του.

Το διάσηµο τραγούδι «Δεν σε θέλω πια» (ηχογραφήθηκε στη Σµύρνη και στην Πόλη το 1910 από την Ελληνική Εστουδιαντίνα) είναι παραλλαγή ιταλικού τραγουδιού των αρχών του 20ού αιώνα, γεγονός που επισήµανε και ο Αλέκος Σακελλάριος.

Σε ένα από τα πρώτα γραπτά τού – µάλλον συντηρητικού – ζακυνθινού συγγραφέα Γρηγορίου Ξενόπουλου περιλαµβάνεται διήγηση µε την εµπειρία του σε ένα χασισοποτείο µε µουσικούς του ρεµπέτικου.

[Αγνωστα στοιχεία από την έκδοση των «ΝΕΩΝ» για το ρεµπέτικο].