Συνέντευξη

«Η τέχνη µου θα κυκλοφορήσει σε… επιλεγµένες τουαλέτες»
Συνέντευξη: Εφη Φαλίδα

Ο διάσηµος ιταλός εικαστικός µεταξύ τζατζικιού και τόνικ βλέπει µε αυτοσαρκασµό το µέλλον των έργων του
Την ηµέρα ή µάλλον τη νύχτα που ο Μαουρίτσιο Κατελάν χαλάρωσε και δεν είχε πρόβληµα να µιλήσει σε δηµοσιογράφο ήταν λίγες ώρες πριν από τα χθεσινά εγκαίνια της νέας του δουλειάς που παρουσιάζει το ΔΕΣΤΕ στον χώρο των Σφαγείων στην Υδρα. Βοήθησαν σε αυτό οι αγχολυτικές ικανότητες του σκόρδου στο τζατζίκι και οι τέσσερις µερίδες πίτα µε γύρο «µε απ’ όλα» που έγιναν η καθηµερινή του διατροφή όσο µένει στην Ελλάδα.

«Σπαγγέτι – σουβλάκι, η νίκη είναι δική σας», λέει µε ευδαιµονία ο 50χρονος ιταλός καλλιτέχνης που του αρέσει να µη σοβαρολογεί όταν συζητά, αλλά και όταν εκφράζεται καλλιτεχνικά. Ο Μαουρίτσιο Κατελάν εµφανίστηκε στον κόσµο της σύγχρονης τέχνης «σε µεγάλη ηλικία». Σε αντίθεση µε τη συνήθη τακτική, που ένας καλλιτέχνης πρέπει µέχρι τα 30 του να έχει προλάβει να γίνει ακριβός και να πουλάει σε ψηλές τιµές τα έργα του, εκείνος ξεκινούσε στα τέλη της δεκαετίας του ‘80. Δεν αποφοίτησε από κάποια έγκυρη σχολή Καλών Τεχνών µε συστάσεις κάποιου διάσηµου µέντορα. Πριν δηµιουργήσει αίσθηση ανοίγοντας τρύπες σε δάπεδα µουσείων, σκαλίζοντας την ιστορία της τέχνης, τα σύµβολα της Καθολικής Εκκλησίας και του ευρωπαϊκού εθνικισµού, ο Κατελάν ξεκίνησε από νεωκόρος στην εκκλησία της γενέτειράς του Πάδοβα και στη συνέχεια δούλευε σε γραφεία τελετών, γιατί εκεί τον οδηγούσε ο βιοπορισµός. Ετσι από νωρίς ανέπτυξε µία ιδιόµορφη σχέση µε τον θάνατο, ο οποίος τον απασχόλησε στο νέο του έργο, που βάφτισε «We» (Εµείς) και που ετοίµασε για την Ύδρα.

«Είναι µία αλληγορία για τη βία και τον θάνατο.

Για όλα αυτά που συµβαίνουν γύρω µας αυτήν την εποχή. Ο κόσµος αλλάζει. Οµως ποτέ δεν είναι η ζωή µας ίδια. Γιατί τώρα να θέλουµε να πούµε ότι είναι σοβαρά τα πράγµατα; Ναι, η Αµερική και η Ευρώπη περνάνε δύσκολα εξαιτίας της αναταραχής στην οικονοµία. Οµως πώς µπορούµε να λέµε ότι βρισκόµαστε σε κρίση, όταν δεν έχουµε την εµπειρία του πολέµου;» .

Γιατί ξαφνικά µια µέρα ξυπνήσαµε και αισθανθήκαµε διαφορετικά
.

«Χµ, εσείς εδώ στην Ελλάδα πράγµατι φαίνεται ότι λειτουργείτε σαν την κορυφή του παγόβουνου. Εχετε τραβήξει πάνω σας όλη την προσοχή, γιατί αν µεταφερόταν και σε άλλες χώρες αυτή η αίσθηση της οικονοµικής απειλής, τότε θα υπήρχε απειλή για την ευρωπαϊκή ταυτότητα. Οµως µού φαίνεται αναπόφευκτο να νιώθουµε ότι δεν έχουµε τον έλεγχο. Περνάµε µια µεταβατική εποχή, όπου η ψηφιακή πραγµατικότητα πάει να κυριαρχήσει πάνω σε ό,τι αντιλαµβανόµασταν ως πραγµατικότητα.

Δεν είναι εύκολο να προσαρµοστείς σε αυτά τα δεδοµένα και αντιδράς».

Για τα σχόλιά του δεν χρησιµοποιεί τις λέξεις αλλά εικόνες. Φωτογραφικές παραγωγές µάλιστα που δουλεύει µαζί µε τη δική του οµάδα από φωτογράφους, στυλίστες, γραφίστες και άλλους καλλιτέχνες και τις δηµοσιεύει σε περιοδικα τέχνης και lifestyle. Ή δηµιουργώντας τα δικά του περιοδικά. Οπως το «Τoilet Ρaper», το οποίο κυκλοφορεί µε την υποστήριξη του συλλέκτη Δάκη Ιωάννου και παρουσιάζεται από σήµερα στην έκθεση του ΔΕΣΤΕ «ΑΩ» στη Νέα Ιωνία.

«Αλλά και σε ορισµένα βιβλιοπωλεία, πωλητήρια µουσείων και οπωσδήποτε σε κάποιες επιλεγµένες τουαλέτες.

Μάλλον τώρα που το συζητάµε, µου φαίνεται ότι ιδανικό σηµείο διανοµής είναι µόνο οι τουαλέτες. Λέω να ξεκινήσουµε από τις τουαλέτες του ξενοδοχείου «Αρµάνι» στο Μπουρτζ Χαλίφα στο Ντουµπάι και µετά να το διανείµουµε στο Μιλάνο και σε τουαλέτες µοδάτων κλαµπ στη Νέα Υόρκη».

Εχετε ταξιδέψει στο Ντουµπάι;
«Αποφεύγω να κάνω άσκοπα ταξίδια, αν δεν υπάρχει λόγος. Για µένα λόγος να ταξιδεύω είναι µόνο η δουλειά µου.

Αλλωστε, περνάω πολύ χρόνο στο Ιντερνετ ψάχνοντας ειδήσεις, αναζητώντας πληροφορίες για να µάθω τι γίνεται στον κόσµο. Καθώς µεγαλώνω, οι κοινωνικές συνευρέσεις µε αγνώστους, οι ψιλοκουβέντες σε διάφορες εκδηλώσεις µε αποπροσανατολίζουν, για να µην πω ότι µε κουράζουν και µε κάνουν να πλήττω».

ΙΝFΟ

Μaurizio Cattelan, Ιδρυµα ΔΕΣΤΕ, Σφαγεία Υδρας, έως 30 Σεπτεµβρίου, 11.00 – 22.00

Με µια µατιά

Εχει παρουσιάσει performances, κατασκευές και εγκαταστάσεις του σε ατοµικές εκθέσεις στη Γένοβα, στο Μιλάνο, στην Κολωνία, στη Γενεύη, στο Παρίσι, στη Βιέννη, στο Λονδίνο, στη Νέα Υόρκη και αλλού.

Εχει λάβει µέρος σε σηµαντικές οµαδικές εκθέσεις, όπως στην «Αrtificial» του ΜΑCΒΑ της Βαρκελώνης, στην «Αbracadabra» της Πινακοθήκης Τate του Λονδίνου, στην «Αpocalypse» της Βασιλικής Ακαδηµίας του Λονδίνου κ.ά.

Εχει συµµετάσχει σε διεθνείς διοργανώσεις σύγχρονης τέχνης, όπως η Μπιενάλε της Κωνσταντινούπολης (1997), τα Μanifesta 2 του Λουξεµβούργου (1998), η Μπιενάλε της Βενετίας (1999 και 2003) .

Υπήρξε συνεπιµελητής το 2006 στην Μπιενάλε του Βερολίνου.

Ζει και εργάζεται στη Νέα Υόρκη