Το Πνεύμα του Τόνου

Ολοι παίζουν…
Της Εύας Κοταµανίδου

Μερικοί, εν ου παικτοίς! Οι ποδοσφαιριστές του κόσµου παίζουν µπάλα στο Παγκόσµιο Μουντιάλ της Ν. Αφρικής, κι άλλοι επιδίδονται σε σκληρά, ανηλεή παιχνίδια. Οι εργαζόµενοι (οι άνεργοι πολλαπλασιάζονται επικινδύνως) παίζουν µατς απελπισίας σ’ ένα άδηλο, τρεκλίζον µέλλον απολύσεων. Οι ασφαλισµένοι προπονούνται για το µατς του αβέβαιου τελικού, αν αντέξουν ώς τότε. Οι συνταξιούχοι, ηττηµένοι ήδη από τη ζωή, αναµένουν µαρτυρικά το σφύριγµα του τέλους. Οι νέοι εισερχόµενοι στην εργασία βρίσκουν κλειστά γκολπόστ µπροστά τους.

Πού να σουτάρουν; Οι υπερήλικοι απόκληροι που έπαιξαν µια ζωή και έχασαν, τώρα εγκαταλείπονται από τους πτωχεύσαντες υλικώς και ηθικώς συγγενείς σε δρόµους και πλατείες και όποιος δύναται, Δήµος ή Δηµόσιο, ας «παίξει» µαζί τους µαζεύοντας και περιθάλποντάς τους.

Η περίθαλψη στα νοσοκοµεία δέχεται απανωτά φάουλ από φαύλους κερδοσκόπους και ουδείς προπονητής σηκώνει κόκκινη κάρτα. Γιατροί και νοσοκόµοι ασκούνται σε κοπιαστικό ηµερήσιο – νυχτερινό µαραθώνιο, οι άρρωστοι παίζουν τη ζωή τους κορώνα – γράµµατα και η υπουργός χορεύει σόλο, άνευ καβαλιέρου και µουσικής, γιατί «το πάρτι τελείωσε», όπως ανακοίνωσε. Η Παιδεία δεινοπαθεί σε αγώνες ατελέσφορους.

Η Αριστερά των ονείρων µας παίζει διασπασµένη σε χωριστά γήπεδα. Πώς να διεκδικήσει, σαν συµπαγής οµάδα, πρωτάθληµα, όταν άλλοι παίζουν ακόµα κουτσό, άλλοι τρίλιζα, άλλοι κλέφτες κι αστυνόµους κι άλλοι περνά, περνά η µέλισσα.

Κοντεύει εκατό χρονών κι ακόµα δεν έβαλε µυαλό. Αλίµονο στους έχοντες. Βρώµικα, εγκληµατικά παιχνίδια, όπου όλα παίζονται στον τζόγο του ανοίκειου κι όλα ανατρέπονται ασύστολα:

Δηµοκρατία, Σύνταγµα, ανθρώπινα δικαιώµατα, εργασιακές σχέσεις και κατακτήσεις χρόνων, κερδισµένες µε σκληρούς αγώνες και αίµα, επαναστάσεις, θυσίες… Κρίµα και πάλι κρίµα!