[ ΕΓΡΑΨΑΝ ] Σταύρος Λυγερός

(ο αρθρογράφος, για τις διεργασίες στην κοινωνία από τα µέτρα)

Οι κινητοποιήσεις των εργαζοµένων ήταν παραδοσιακά ένα είδος άτυπης διαπραγµάτευσης µε την κυβέρνηση. Λειτουργούσαν σαν µηχανισµός εκτόνωσης των κοινωνικών πιέσεων και καθιστούσαν ευσταθή την κοινωνική ισορροπία. Τώρα, οι θιγόµενοι δεν κατεβαίνουν µαζικά στους δρόµους, επειδή βλέπουν ότι η χώρα βρίσκεται υπό διεθνή οικονοµικό έλεγχο.

Δεν δίνουν µάχη υπεράσπισης κεκτηµένων, επειδή ξέρουν ότι δεν έχουν ελπίδα να κερδίσουν κάτι.

Το αποτέλεσµα είναι ότι _ όπως καταγράφουν και οι δηµοσκοπήσεις _ η οργή και η απαισιοδοξία συσσωρεύονται χωρίς διέξοδο, συγκροτώντας ένα εκρηκτικό µείγµα. Προς το παρόν, όµως, τα νοικοκυριά υιοθετούν συµπεριφορές επιβίωσης στο νέο δυσµενές περιβάλλον. Το κρίσιµο ζήτηµα είναι σε ποιο ποσοστό θα τα καταφέρουν. Για πρώτη φορά µεταπολεµικά απειλείται η αναπαραγωγή της υφιστάµενης κοινωνικής δοµής.

Η κοινωνική δυναµική θα εξαρτηθεί από την ανεργία και ειδικότερα από τον βαθµό καταστροφής µικροµεσαίων στρωµάτων. Καθοριστικό ρόλο θα παίξει και η πορεία της οικονοµίας. Ολα δείχνουν ότι η «θεραπεία – σοκ» οδηγεί σε ένα φαύλο κύκλο ανατροφοδοτούµενης ύφεσης. Αυτό σηµαίνει επιβολή πρόσθετων µέτρων.

(«Η Καθηµερινή»)