Πάμε θέατρο

Παλιές καραβάνες
, ΟΓιώργος Δ.Κ. Σαρηγιάννης , προτείνει και αντιπροτείνει

ΤΟ ΕΡΓΟ. Ο μοναδικός Ελληνας μιας πολυκατοικίας όπου η συγκάτοικοί του είναι όλοι τους ξένοι είναι ο ήρωας του ψιλορατσιστικού νούμερου «Πολυκατοικία». Στο νούμερο «Η καμαριέρα της Τζούλιας» η καμαριέρα της Τζούλιας Αλεξανδράτου μιλάει για τα κατορθώματα της κυράς της. Μια «προχώ» υποψήφια φοιτήτρια εκθέτει την πλήρη άγνοιά της σε έναν παρωχημένης νοοτροπίας καθηγητή- μοιάζει να έρχεται από την επιθεώρηση του ΄60- τον οποίο παρασύρει να κάνει έναν μπάφο μαζί της στο κάπως καλύτερο «Μάθημα»- η ιδέα του σαν από το ομώνυμο μονόπρακτο του Ιονέσκο. Η Μάρθα Καραγιάννη μιλάει για το ένδοξο κινηματογραφικό παρελθόν της στο «Η Μάρθα σε απόγνωση», ένα κείμενο συμπαθητικό, με χιούμορ και κάποια ίχνη αυτοσάτιρας, που κοπιάρει όμως το περσινό των ίδιων συγγραφέων με τη Μάρω Κοντού. Στο «Αγρότης μόνος ψάχνει» σατιρίζεται χαλαρά η ομώνυμη τηλεοπτική εκπομπή. Στον «Εφιάλτη στην κουζίνα» οι δυο συγγραφείς αντλούν και πάλι από την τηλεόραση με μεγαλύτερη επιτυχία αλλά δεν καταφέρνουν να απογειώσουν τις δυνατότητες που έχει το νούμερο. Το πολιτικό «Δεν θα πεθάνουμε ποτέ κουφάλες Ευρωπαίοι» και το «Να είσαι καλά παιδάκι μου»- η συνάντηση μιας γριάς και ενός αστυφύλακα- επίσης δεν έχουν ιδιαίτερες φιλοδοξίες, το ίδιο και το σκετσονούμερο «Ελλάδα έχεις ταλέντο» του δεύτε ρου μέρους, που και πάλι στην τηλεόραση βασίζεται. Στα χνάρια της καθιερωμένης φόρμας αλλά και της παρακμής του είδους βαδίζει η επιθεώρηση «Πού πας, ρε Γιωργάκη, με τέτοιο καιρό…» των Ντίνου Σπυρόπουλου και Γιώργου Γαλίτη. Εντελώς άλλου επιπέδου είναι το κείμενο στο περί οικονομικής κρίσης «Πεινάω». Το υπογράφει όμως ο Γιώργος Κωνσταντίνου.

Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ. Ο Γιώργος Κωνσταντίνου υπογράφει και τη σκηνοθεσία μιας παράστασης που, όταν την είδα, έμοιαζε να μην έχει βρει απόλυτα τους ρυθμούς της. Τους οποίους μπορεί και να βρήκε στο μεταξύ. Λάμψη όμως σίγουρα δεν έχει βρει. Πώς να το καταφέρει με τις ανέμπνευστες μουσικές του Τόλη Κετσελίδη, με το απαράδεκτο πλέι μπακ τραγούδι- οι ηθοποιοί να ψευτοτραγουδούν ασυντόνιστα-, με τα φωτισμένα από τον Ηλία Βακάκη μέτρια σκηνικά και κοστούμια της Δέσποινας Βολίδη, με τις μίζερες χορογραφίες της Δώρας Σωτήρχου που τις χορεύει ένα μίζερο «μπαλέτο»; Και πώς να σταθεί μια επιθεώρηση που ούτε στα κείμενα ούτε στο θέαμα μπορεί να στηριχτεί;

info

Θέατρο «Αθήναιον» (Πατησίων 55, απέναντι από το Αρχαιολογικό Μουσείο, τηλ. 210-8214.000, 210-8236.400).

ΟΙΗΘΟΠΟΙΟΙ. Οπότε καλούνται οι ηθοποιοί να σώσουν την κατάσταση. Ο Βασίλης Ζωνόρος, ο συνήθως «αποστασιοποιημένος» Ντίνος Σπυρόπουλος στον «Αγρότη» και η Τίσσα Βασιλάκη κάπως βοηθούν. Η Χριστίνα Ψάλτη θα πρέπει να προχωρήσει πέρα από την Μπάρμπι και να ελαφρώσει το «ορειχάλκινο» μακιγιάζ της. Καλός τυπίστας ο Κώστας Ευριπιώτης, στον «Εφιάλτη» διαπρέπει. Τάλαντο ξεχωριστό αλλά όχι αναλόγως αξιοποιημένο, η Αλεξάνδρα Καρακατσάνη. Η Μάρθα Καραγιάννη έχει χιούμορ και αμεσότητα, όχι όμως και τα περιθώρια για κάτι περισσότερο. Η Σόφη Ζαννίνου, αντίθετα, σε εξαιρετική φόρμα, λάμπει. Ο Γιώργος Κωνσταντίνου, ο «πιο ηθοποιός» όλων, μολονότι ανέκαθεν η πρόζα και όχι η επιθεώρηση ήταν τα χωρικά του ύδατα, έχει το λεπτό χιούμορ, το σκηνικό ήθος και τη σκηνική ευγένεια ενός Ηλιόπουλου. Στο «Πεινάω», πατώντας και σε δικό του κείμενο, επιβεβαιώνει το κύρος του. Ο Στάθης Ψάλτης είναι το φυσικό φαινόμενο που διαθέτει ο θίασος. Δεν κομίζει κάτι το καινούργιο, οι τρεις εμφανίσεις του- κακομοίρης, γριά και Τζούλια Αλεξανδράτου- είναι παραλλαγές τύπων που κάνει εδώ και χρόνια, οι δραματικές κορόνες με τις οποίες έχει εμμονή είναι περιττές, κάποιες στιγμές ξεφεύγει σε χοντράδες που δεν τις έχει ανάγκη αλλά η δεξιοτεχνία με την οποία παίζει αυτές στις παραλλαγές, οι μοναδικοί ρυθμοί του- αυτό το τάλαντο που αναβλύζει ασταμάτητα- είναι αξιοθαύμαστα. Απολαυστικός! Ο τελευταίος Μεγάλος της επιθεώρησης.

Εν ολίγοις.

Ενας Κωνσταντίνου και ένας Ψάλτης δεν φέρνουν την άνοιξη. Αλλά αξίζει να τους δείτε.

προσκήνιο

Μια μεγάλη στιγμή του φετινού Φεστιβάλ Αθηνών: «Ραούλ» του Τζέιμς Τιερέ («Κοτοπούλη», έως και σήμερα). Ενας μοναχικός νέος άνθρωπος αντιμετωπίζει το μέσα του, αντιμετωπίζει τον «άλλο» του εαυτό, αντιμετωπίζει τη φύση, αντιμετωπίζει τη μοναξιά, αντιμετωπίζει πλάσματα της φαντασίας του, αντιμετωπίζει τους φόβους του, αντιμετωπίζει το θέατρο, αντιμετωπίζει το κοινό μέσα σε μια ατμόσφαιρα που θυμίζει τον κόσμο του σπουδαίου τσέχου κινηματογραφιστή Γιαν Σβάνκμάγιερ. Σε μια «καλύβα» που με παρέπεμψε στην καλύβα του «Χρυσοθήρα» του σπουδαίου του παππού Τσάρλι Τσάπλιν και η οποία σιγά σιγά «αποσυντίθεται», αυτός ο μίμος, ο χορευτής, ο ακροβάτης φέρνει στη σκηνή τους κόσμους του- κόσμους σπαρακτικά αστείους και σπαρταριστά τραγικούς. Ενώπιος ενωπίω και, κάποια- συγκλονιστική- στιγμή, κατάφατσα στο κοινό, ο Τζέιμς Τιερέ, χαριτωμένος και αεικίνητος, με το αίμα της μεγαλοφυΐας του Τσάπλιν να κυκλοφορεί στις φλέβες του χωρίς ούτε μια στιγμή να το εκμεταλλεύεται και να τον μιμείται, τυλιγμένος σε μεταφυσικούς φωτισμούς και βουτηγμένος σε μουσικές συναρπαστικές και ήχους απόκοσμους, βαθαίνει σε ένα υπαρξιακό σύμπαν που δεν προκύπτει τυχαία, προκύπτει μέσα από τεράστια δουλειά και τεράστιο κόπο. Με συμπαραστάτη τη μάνα του Βικτόρια Τιερέ που έχει σχεδιάσει τα σκηνικά, τα κοστούμια και τα πανέμορφα, αλλόκοτα «ζώα», ο Ραούλ του Τζέιμς Τιερέ είναι ικανός να καθηλώσει. Ακόμα και τα παιδιά αρκεί να έχουν συμπληρώσει τα οκτώ τους χρόνια. Μην τον χάσετε!