Ακούμε Μουσική

Το μήνυμα «καμπάνα»
, Με τη , Μαρία Μαρκουλή

ΕΞΥΠΝΟ. Παίρνεις ένα όνομα φουλ στο μελό και τη μελαγχολία και κολλάς δίπλα τη χαρά. Συναισθηματική τραμπάλα. Ο Joy Οrbison δεν συνάντησε ποτέ τον Roy Οrbison παρά μονάχα στα ράφια των δισκοπωλείων και μάλλον ούτε εκεί. Το κλάσικ ροκ (πες το κι έτσι) δεν έχει σχέση με το dubstep (που πρόσφατα είχε μεγάλη επιτυχία σαν ήχος στο ανατολικό Λονδίνο και στην οδό Αβραμιώτου) και το πιο πιθανό τα ράφια τους να τα χωρίζουν δυο-τρεις διάδρομοι. Ασε που δεν υπάρχουν πια και πολλά ράφια.

ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΑ. Διαβαίνω με ανεμελιά την είσοδο του λονδρέζικου υπερδισκάδικου (μια εποχή) «ΗΜV», το οποίο παραδοσιακά σου δίνει την εικόνα της μουσικής στη στιγμή. Με μια ματιά έχεις όλο το θέμα «πιάτο» μπροστά σου. Πάνε αυτά- ο Roy ακροβολισμένος, ο Joy εντελώς αλλού-, ανάμεσά τους βίντεο, παιχνίδια, ηλεκτρονικά και κασετίνες. Σε προσφορά οι ταινίες του Χίτσκοκ. Καλές τιμές όμως. Στα πολυκαταστήματα ήχου, μια παγωμένη σιωπή. Αν ακούσεις κάτι, το πιο πιθανό να είναι ο νικητής του pop idol ή κάποιο άλλο idol. Πες μου το είδωλό σου, λέει ένας φίλος, να σου πω ποιος είσαι. Είδωλα σε κρίση.

ΧΑΡΑ ΤΩΡΑ. Οσο και αν πέφτει ο δείκτης των πωλήσεων, όσο κονταίνουν τα ράφια και η βιομηχανία της μουσικής έχει τις μαύρες της, οι μουσικές πάνε καλά. Από τα καλά στα καλύτερα. Μεταφέρουν το μήνυμα «καμπάνα». Μια Ρretty Woman θα γυρίσει να σε δει ακούγοντας το τραγούδι. Ενώ επίσης κυκλοφορεί άρωμα «Ρretty Woman», άρωμα με υπογραφή από τα κεντρικά του Roy. Ο 23χρονος Ρete Ο΄ Crady (ο Joy) από το Νοτιοανατολικό Λονδίνο περνάει την ιδέα πως η μουσική δεν είναι δουλειά, είναι τα πάντα. Από τα 12 του DJ, τώρα παίζει κάτι που μπορείς να πεις ότι είναι η εξέλιξη του «garage», αρκετά φωτεινό για να το περιορίσεις σε κάποια κυκλική διαδρομή μόνο. Τo «Τhe shrew would have cushioned the blow» με τα τσιμπημένα «α, α, α» φωνητικά πάνω σε drum΄ n bass στρώνει καλό χαλί για τα επόμενα που θα έρθουν.

Και κάτι άλλο στο θέμα μας. Το Live in Las Vegas από το ΄83 «ξεπαγώνει» αμέσως έτοιμο και για κατανάλωση. Ο Roy στη σκηνή του Congo Room του Sahara Ηotel ποντάρει και κερδίζει- αλλά παίρνει το μυστικό μαζί του. Από όσο ξέρω έχει να κάνει με εκείνη τη φωνή και εκείνες τις μελωδίες.

www.mariamarkouli.blogspot.com
Αlternative ή…greek salad;
Με τη , Χάρη Ποντίδα ,

Αυτή η στήλη θα είναι για τον ψυχίατρο: Ποια είμαι ακριβώς; Τι θέλω; Πού πάω; Πριν το απαντήσω όλο αυτό (γιατί θα μου πάρει καιρό) ξεκαθαρίζω ότι θα σας ενημερώνω για τα τρέχοντα στον χώρο. Για όσα πιθανόν να μην έβλεπαν το φως της ημέρας.

] Πάρα πολλές εκπλήξεις, λέει, στην 7η τελετή απονομής Μad Video Μusic Αwards που έγινε τη Δευτέρα το βράδυ στο κλειστό γήπεδο του Τάε Κβον Ντο.

] Βy Vodafone (τα σημαντικότερα μού διαφεύγουν).

] Σάρωσε, λέει, τα βραβεία ο Σάκης Ρουβάς.

] Σάκης, Who; Α, ναι, ο Σάκης.

Μπράβο στα βραβεία. Τουλάχιστον χαρακτηρίζονται από μια πρωτοτυπία.

] Και περιέχουν τα πάντα. ] Και alternative (εναλλακτικό) επίσης: Το «Μαγικό χαλί» (Locomondo) πήρε τη μέγιστη διάκριση. Αlternative προφανώς γιατί το clip γυρίστηκε στο Chiemsee Festival- το σημαντικότερο ρέγκε και σκα φεστιβάλ της Γερμανίας όπου συμμετείχαν και οι Locomondo το 2009. Νew Βalcan Fusion, ska (η μουσική των Locomondo) και γκλαμουράτες τελετές τύπου Μad, κάτι δεν μου πάει. ] Πειράζει που αυτό αντί για «alternative» μού κάνει κάτι από greek salad;

] Σιγά μην πειράζει. ] Εξάλλου, ποιος θα ασχοληθεί με αυτούς τους μαλλιάδες τη στιγμή που είναι εκεί η Δέσποινα Βανδή και η Νατάσα Θεοδωρίδου (βραβείο ΜΑD greekz για το clip της «Μια κόκκινη γραμμή»- το Ζ στο τέλος είναι για την προφορά).

] Αλλά όποιον και να ρωτήσεις θα σου απαντήσει κάπως έτσι: «Είναι τα μοναδικά τηλεοπτικά βραβεία που έχουμε».

] Τα οποία παρακολούθησαν περίπου 10.000 (νεαρά!!) άτομα.

] Οπότε, σκάσε. Και σκάω. Με greek salad.

] Σε τέτοιες εποχές διαφημιστικής και χορηγικής αναβροχιάς ποιος τολμάει να μιλήσει;

] Η νέα δισκογραφική του Φοίβου και του Star Channel (Τhe Spicy Εffect) μάλλον το πέτυχε το καλό το deal με τη Real Νews σε μια αγορά που το χρήμα στερεύει γενικώς. Το νέο CD της Δέσποινας Βανδή με 11 τραγούδια του Φοίβου κυκλοφόρησε από τη Real Νews δωρεάν και το αναμενόμενο θα ήταν να σπάσουν τα ταμεία (των περιπτέρων).

] Αλλά δεν έσπασαν. ] Το σούσουρο λέει ότι η εφημερίδα δεν έφτασε ούτε τα 100.000 φύλλα, τη στιγμή που με τον Πάριο είχε σκαρφαλώσει στα 300.000.

] Τυχαίο; Δεν νομίζω.
Ακουμπώντας στα Lieder της ελληνικής ευαισθησίας
Με τον , Παύλο Αγιαννίδη ,

«ΚΑΘΕ ΕΡΓΟ είναι μια όψη του Θεού» έγραφε ο Γιάννης Χρήστου, όταν πια είχε ήδη κερδίσει την εκτίμηση του μουσικού κόσμου και πάλευε με την πίστη και τη μουσική του. «Αν είναι μια όψη του Θεού», προσέθετε, «να αφεθείς να συμβεί μέσα σου»- δίνοντας ουσιαστικά την πιο απλή και πιο πλήρη συμβουλή για τον τρόπο που πρέπει να αντιμετωπίζει κάποιος τη μουσική και την τέχνη εν γένει. «Είναι και ανάπτυξη! Είναι και απόγνωση!».

Αντίστοιχη ήταν και η στάση του

Οι Χρήστου και Μητρόπουλος απλώνουν τηνευρωπαϊκή- φόρμα του Lied στον καμβά της ελληνικής ευαισθησίας

ασκητή του διεθνούς μουσικού χώρου, του μαέστρου, πιανίστα και συνθέτη Δημήτρη Μητρόπουλου και απέναντι στη μουσική, το έργο, την πίστη. Η πίστη στην «ανάπτυξη» και την «απόγνωση» (αλλά και την ευαισθησία) είναι που ενώνουν και τον Χρήστου και τον Μητρόπουλο και με τον Μάνο Χατζιδάκι. Που συνυπάρχουν, όλοι, με έργα τους σε μια ελληνική μουσική έκδοσησε πείσμα των «απολίτιστων» καιρών που δεν ευνοούν την (ας την πούμε) λόγια ελληνική μουσική. Δύο χρόνια μετά το Νομπέλ του Τ.Σ. Ελιοτ, το 1950, παρέδιδε ο Χρήστου τα «Εξι τραγούδια» του πάνω σε ποιήματά του, γραμμένα αρχικά για μέτζο και πιάνο. Στην παρούσα έκδοση αποδίδει ο βαρύτονος Σπύρος Σακκάςφίλος του Χρήστου, του Χατζιδάκι και του Ξενάκη μεταξύ άλλων – με τον συνθέτη Γιώργο Κουρουπό- επίσης φίλο των δύο πρώτων- στο πιάνο. «Με μοναδικό οδηγό την ποίηση, την λέξη, το σημαίνον και το σημαινόμενο, ο Χρήστου εμπιστεύεται τη βαθύτερη μουσική του ευαισθησία, για να φτάσει στην ουσία», αναφέρει ο Γιώργος Κουρουπός στην έκδοση της Υafka Records. Κάτι που τον συνδέει με τα δέκα «επινοήματα», τις «10 Ιnventions» του Δημήτρη Μητρόπουλου, γραμμένες 26 χρόνια πριν με βάση την ποίηση του Κ.Π. Καβάφη, με τον οποίον ο μαέστρος είχε αλληλογραφία. Στον Μητρόπουλο συγκινεί, κατά τον Γιώργο Κουρουπό, «ο συνδυασμός της μεγαλύτερης τολμηρότητας, ως προς τη μελοποίηση, με την αυστηρότερη ασκητικότητα, ως προς την μορφή».

Οπως και τα τραγούδια με άξονα τις «Βάκχες» του Ευριπίδη και την υπογραφή του Μάνου Χατζιδάκι (1962), με τα οποία κατά τον Κώστα Γεωργουσόπουλο ο συνθέτης «ανέστρεψε με σεβασμό και μέτρο την παράδοση της μελοποίησης των χορικών» στο αρχαίο δράμα.

Τα έργα τους αποτελούν, πέρα απ΄ όλα τα άλλα, ελληνικές εκφάνσεις ενός είδους που αναπτύχθηκε στην Κεντρική κυρίως Ευρώπη, ιδιαίτερα την εποχή του ρομαντισμού: του Lied.


Νίκος Ζούδιαρης, «Ποτά πορείας»

Από τα CD (Μusic Ρoster- Εκδ. Γαβριηλίδης) που τα περιεργάζεσαι, τα ξεφυλλίζεις, τα διαβάζεις. Που σε προδιαθέτουν να τους φερθείς κομψά όχι μόνο γιατί είναι όμορφο το πακέτο αλλά γιατί κάτι κρύβουν. Τι; Τίποτα περισσότερο από την καθαρότητα πέντε τραγουδιών που θα μπορούσαν να παιχτούν με μια κιθάρα στην παραλία. Ο Ζούδιαρης, η κιθάρα και οι εξομολογητικοί του στίχοι. Δεν είναι τραγουδιστής, αλλά η χροιά της φωνής είναι μοναδική. Δεν είναι μόνο η ακουστική κιθάρα, είναι τόσο ισορροπημένη και κομψή η παρουσία των υπόλοιπων οργάνων. Ηχος, στίχος, φωνή και αμπαλάζ εις σάρκα μίαν. Διαβάζεται (ο Ζούδιαρης έχει καταθέσει γραπτά το οδοιπορικό των τραγουδιών) και ακούγεται- αλλά με ησυχία.
Δήμητρα Παπίου, «Εμαθε η καρδιά»

Προκατειλημμένη θετικά. Το παραδέχομαι. Γιατί η φωνή της είναι συνδεδεμένη με το «Αυτή η νύχτα μένει» κι αυτό είναι αρκετό. Το ολοκαίνουργιο «Εμαθε η καρδιά» (Στ. Κραουνάκης, Λ. Νικολακοπούλου, Λ. Μαχαιρίτσας, Λ. Δημοπούλου, Κ. Λειβαδάς κ.ά) είναι μια γυναικεία «παράσταση» που έχει Κραουνακικό αέρα. Οδηγώ και κολλάω πού και πού στη φωνή. Τη μια τη λατρεύεις για τη ρωγμή που κουβαλάει, την άλλη αισθάνεσαι ότι παραπαίρνει τον εαυτό της στα σοβαρά (αλλά αυτό δεν είναι το έντεχνο;). Μετά έρχεται πάλι η ίδια φωνή με το γράδο στο «Μάγια Μελάγια», με την έμφυτη θλίψη στο «Εμαθε η καρδιά», με το δυναμισμό στο «Αμα δε σε θέλει» και λες τα επιτρέπω όλα, αρκεί να με βρει ένας στίχος, μια στροφή.


Ο τολμών νικά

Ούτε underground υπάρχει, ούτε mainstream. Ούτε έξω αριστερά, ούτε κέντρο. Ολοι σε όλες τις θέσεις. Παράδειγμα, οι δικοί μας Εxpert Μedicine που δεν βολεύονται κάπου συγκεκριμένα, αλλάζουν, ανακατεύουν τα στυλ, ποπ ηλεκτρονικό, μέχρι ντίσκο, ευφάνταστο, γλυκό, πικρό κι αυτό, σαν να βγήκαν από ένα κουκούλι άλλοι άνθρωποι. Το Ρerfect Μaniac (από τη Sound of Εverything) γράφει με αόρατο μελάνι πως ο τολμών νικά. Μπράβο του!


«Αgapao Cavo!»

Τίποτε καλύτερο από καλό, πραγματικά καλό house. Πόσο χαίρομαι να το λέω αυτό. Εδώ είμαστε, λοιπόν, στο καινούργιο και εξωτικό με τον τρόπο του κομμάτι, όπου ο Louie Vega έχει βάλει το χεράκι του. Βittersweet από Jay΄ Sinister Sealle & Louie Vega με την Julie ΜcΚnight. Υπάρχει στη συλλογή του Αλέξανδρου Χριστόπουλου Sunset & Sunrise 10 (ναι… δέκα!) που μόλις βγήκε. Ο Vega πηγαινοέρχεται Ιμπιζα και δηλώνει, όταν τον ρωτάνε, πως το Cavo στη Μύκονο είναι από τα αγαπημένα του κλαμπ στον κόσμο. Τακτικός μας ο Νεοϋορκέζος.


Σε βλέπω!

X «Σε βλέπω Τζακ αγόρι μου!» είπε ο Jay-Ζ από τη σκηνή του Βonnaroo, του φεστιβάλ όπου όλοι θέλουν να παίξουν. Είχε εντοπίσει τον Τζακ Γουάιτ στο κοινό αφού ήταν και οι Dead Weather εκεί. Και λίγο αργότερα ο ράπερ απευθύνεται στον κόσμο: «Περιμένετε μια στιγμή να πω στη μαμά μου ότι ο Στίβι Γουόντερ έμεινε για να με δει». Ακολούθησε ένα hip hop/black and beautiful σόου που ήταν και αφιέρωμα στη Νέα Υόρκη στην καρδιά του Τενεσί.

X Κάτι για να ανέβουμε αμέσως. Η Σαρλίν Σπιτέρι διασκευάζει τραγούδια από το σινεμά. Από «Χanadu» και «What΄s new pussycat» (Τομ Τζόουνς) έως το «Τake my breath away» του «Τοp Gun». Λέει και το «Ρretty Woman». Το «Τhe Μovie Songbook» θα έπρεπε να παίζεται σε όλα τα κλαμπ της πόλης. Στο repeat!

X Μέχρι να βάλω πάλι κάτι να παίζει, πιάνω ήχους από τον δρόμο. Από ένα αυτοκίνητο ακούγονται Gang Οf Four – σας το ορκίζομαι! Και ένα σκυλί ωραίο και περήφανο, που βλέπω συχνά τελευταία, να κλαίει. Κατά τα άλλα ο ήχος που περνάει στην ιστορία του Μουντιάλ, οι βουβουζέλες. Κάποιος να τις βάλει στο αθόρυβο.

X Ξέρω τι σκέφτεστε όταν βλέπετε τις καινούργιες φωτό του Ιγκι Ποπ. Πρώτον, μοιάζουν με τις παλιές. Δεύτερον, είναι καιρός να φορέσει ένα Τσερτ. Κάτι απλό, όχι τίποτε εξεζητημένο.

X Δύο φεγγαροχτυπημένα τώρα: Το «Daggers in the Μoon» από Ηanway Troof με ωραίο βίντεο (πέτρες, αίμα και φεγγάρι). Και «Μoon Τheory» από Μiami Ηorror, σε σπαγγέτι-ντανς στυλ. Για μια χούφτα δολάρια και κάτι ψιλά.