Οι ταινίες του καλοκαιριού

Μπλοκμπάστερ και νοσταλγία
Του Δημήτρη Δανίκα

Είναι το καλοκαίρι των βαμπίρ, των κωμωδιών, των εκρηκτικών περιπετειών, αλλά και των πολλών επαναλήψεων. Ο Τζιν Κέλι χορεύει στη βροχή δίπλα στον Σταλόνε και τους μπρατσωμένους μισθοφόρους του, ενώ ο Σρεκ και οι Μonty Ρython στοιχηματίζουν ποιος θα κερδίσει περισσότερο γέλιο από τους θεατές
Αριθμητική η υπεροχή των επαναλήψεων. Ταμειακή των νέων ταινιών, ιδιαιτέρως των υπερπαραγωγών. Αυτή η κόντρα δίνει το στίγμα του καλοκαιριού. «Αnd winner is…» το Μουντιάλ φυσικά. Αντε τώρα το οποιοδήποτε blockbuster, ακόμα και το «Αvatar» που λέει ο λόγος, να αποσπάσει περισσότερους θαυμαστές από τον Μέσι! Μέχρι στιγμής. Από τα μεγάλα χαρτιά που σουλατσάρησαν (κυρίως) στα Μultiplex από τον Μάιο και μετά. Μόνο η πασαρέλα με Dolce Gabbana και Αrmani, αυτή ντε που κατ΄ όνομα χαρακτηρίζεται ταινία, δηλαδή το «Sex and the city», πάει σφαίρα να υπερβεί το νήμα των 400.000 εισιτηρίων. Ο «Ρομπέν των δασών» και ο «Ρrince of Ρersia» (το καλύτερο, κατά τη γνώμη μου παραμυθάκι μέχρι στιγμής) κόλλησαν στα 120.000 με 150.000 εισιτήρια. Με άφθονο σπρώξιμο- λίγο παραπάνω το «Ιron Μan». Παρ΄ όλα αυτά, το αποτέλεσμα είναι θετικό. Τα εισιτήρια από τα τέλη του περασμένου Αυγούστου μέχρι τώρα είναι περίπου κατά 4% αυξημένα από της προηγούμενης χρονιάς. Από 10.380.000 ανέβηκαν στα 10.860.000. Ο Ελληνας επισκέπτεται κατά μέσο όρο μία φορά ετησίως το σινεμά. Θλιβερό. Κάτω από τον μέσο όρο τον ευρωπαϊκό. Σε όλα κάτω. «Πάντως», έλεγε παράγων του χώρου, «η κρίση μπορεί να σπρώξει το σινεμά». Η πιο φθηνή ψυχαγωγία. Γι΄ αυτό και προκειμένου να επιτεθούν αμυνόμενοι, οι διανομείς σκέφτονται από τον Σεπτέμβριο να μειώσουν αρκετά την τιμή του εισιτηρίου. Μακάρι. Τρία πράγματα μαζί. Το πρώτο αφορά τις νέες παρουσίες. Κυρίως κομεντί, πλάκα, χαβαλές και τρελές κωμωδίες. Στα «χαρτιά» φυσικά. Να ξεχνάει ο φτωχός τη φτώχεια του με ποπκόρν. Λογικό. Ασε που είναι και καλοκαίρι. Να το ρίξει έξω ρε παιδιά. Το αντίδοτο- προσωρινό- στις «δολοφονικές» επιθέσεις του Τσάρου της Οικονομίας. Το δεύτερο, οι υπερπαραγωγές. Κάμποσες. Από animation μέχρι περιπέτεια hi tech. Το τρίτο οι επαναλήψεις. Προσέξτε δύο πράγματα: την κατάσταση της κόπιας. Και το χειρότερο· το DVD. Λαμογιές δηλαδή. Πέρυσι συνέβη και σε μένα. Οταν πήγα να ξαναδώ το «Τσάι στη Σαχάρα» του Μπερτολούτσι. Με απλό DVD η προβολή. Τότε καλύτερα να το νοικιάσω από το DVDάδικο της γειτονιάς προς ένα ευρώ και να το απολαύσω από τον καναπέ μου. Γιατί υπάρχουν δύο είδη ψηφιακής τεχνολογίας. Η πρώτη είναι η απλή. Αυτή των συνηθισμένων DVD. Η δεύτερη, που καταφθάνει από την Ευρώπη, η προχωρημένη. Σε λίγο όλες οι αίθουσες θα παίζουν με τεχνολογία ψηφιακή. Ελάχιστες αίθουσες στην Αθήνα υποστηρίζουν τέτοια τεχνολογία. Και μόνο χειμερινές αίθουσες. Προσοχή.

Προσοχή. Καλού κακού, πριν κόψετε εισιτήριο για μια παλαιότερη ταινία, να ρωτάτε στο ταμείο «Είναι με DVD; Την αλήθεια!»

Love story

Κάπως συγκρατημένες καταστάσεις. Είπαμε Μουντιάλ. Εχουμε και λέμε: το μεγάλο χαρτί είναι το love story των βαμπίρ στο τρίτο μέρος του «Τwilight Saga» με τον τίτλο «Εκλειψη». Στις 30 Ιουνίου η Μπέλα (Κρίστεν Στιούαρτ) θα πρέπει να αποφασίσει με ποιον θα πάει και ποιον θ΄ αφήσει. Τον Τζέικομπ τον Λυκάνθρωπο ή τον Εντουαρντ (Ρόμπερτ Πάτινσον) τον κούκλο βαμπίρ; Προσωπικώς το δίλημμα με αφήνει παντελώς αδιάφορο. Μια εβδομάδα νωρίτερα εφορμά το «Τoy story 3». Με φωνές των Τομ Χανκς, Μάικλ Κίτον, Τιμ Αλεν. Το πρώτο εξαιρετικό. Το δεύτερο καλό. Το τρίτο;

ΟΙ ΕΠΑΝΑΛΗΨΕΙΣ
Το μινιμαλιστικό ασπρόμαυρο αριστούργημα «Σύντομη συνάντηση» (Βrief Εncounter) του Ντέιβιντ Λιν και του 1945 με Τρέβορ Χάουαρντ και Σίλια Τζόνσον. Δύο παντρεμένοι κάθε μέρα στο ίδιο τρένο με την ίδια διαδρομή. Απίστευτης κομψότητας. Μέσα στις 100 καλύτερες όλων των εποχών. Το ψηφίζω σαν τρελός. Μέσα στις τελευταίες εβδομάδες του μήνα και τρεις ακόμα ιστορίες «Τα παιδιά του παραδείσου» του Μαρσέλ Καρνέ και του 1945. Φυσικά ασπρόμαυρο. Από τα θρυλικά του Film Francais. Με Αρλετί, Πιέρ Μπρασέρ, Μαρία Κασάρες. Ο,τι πρέπει για τους παππούδες, τις γιαγιάδες και τους γονείς. Αλλά και νέους με ανησυχίες Ταινιοθήκης. Ακόμα η «Ντίβα» του Ζαν Ζακ Μπενέξ και του 1981. Ενα ιδιαίτερο θρίλερ με όπερα και μοντέρνα γραφή. Τότε ενθουσιάστηκα. Τώρα who knows? Πρέπει να το ξαναδώ. Μόνον ο χρόνος ο αλάνθαστος κριτής όλων. Και των ταινιών.


Οντρεϊ Χέπμπορν εις τριπλούν

Χωρίς συζήτηση. Ο,τι πιο κομψό, αριστοκρατικό, φίνο και εύθραυστο προέκυψε από την παγκόσμια οθόνη ονομάζεται Οντρεϊ Χέπμπορν (1929- 1993). Φανταστείτε. Το «Πρόγευμα στο Τίφανι΄ς»- που προβλήθηκε πέρυσι το καλοκαίρι- έσπασε όλα τα ρεκόρ των επαναλήψεων με 27.000 εισιτήρια. Απίστευτο. Παρεμπιπτόντως, ο δεύτερος ήταν ο Αλφρεντ Χίτσκοκ με τρεις ταινίες «Σιωπηλός μάρτυρας» (Rear window) 12.500, από κοντά ο «Δεσμώτης του ιλίγγου» (Vertigo, κατά τη γνώμη μου μέσα στο Τop 10 όλων των εποχών) και «Νorth by northwest» (Στη σκιά των 4 γιγάντων) με 12.000 εισιτήρια. Ολες αυτές οι επαναλήψεις έβγαλαν, με το παραπάνω, τα λεφτά τους. Ομως όποια επανάληψη δεν ακουμπάει τα 5.000 εισιτήρια – ισχυρίζονται οι αγοραστέςαποκλείεται να ισοφαρίσει τα έξοδά της. Δηλαδή από τις 33 της περσινής χρονιάς μόνον έξι με δέκα τίτλοι ξεπέρασαν αυτό τον αριθμό. Επομένως; Ο,τι συμβαίνει σε όλη την ελληνική αγορά. Πού τα βρίσκουν και αγοράζουν; Τι ελπίζουν; Μυστήριο. Μπας και αρκετοί εξ αυτών δεν έχουν αγοράσει τα δικαιώματα των ταινιών; Μπας και είναι DVD; Στην Ελλάδα ζεις δεν υπάρχει ελπίς.

Τρεις λοιπόν επαναλήψεις με Οντρεϊ Χέπμπορν. Κατά αξιολογική, προσωπική, σειρά: «Ραντεβού στο Παρίσι» (Charade) του Στάνλεϊ Ντόνεν και του 1963. Με παρτενέρ της Οντρεϊ τον Κάρι Γκραντ και με καστ από Γουόλτερ Ματάου και Τζέιμς Κόμπερν. Οπου η χήρα Οντρεϊ ανακαλύπτει πως ο μακαρίτης ήταν μεγάλο κουμάσι. Και πως της άφησε ως κληρονομιά μερικές εκατοντάδες χιλιάδες δολάρια. Τα φιλαράκια του μακαρίτη ορμούν και απειλούν να τη σκοτώσουν αν τα λεφτά, από κάποια ληστεία δεν τα βρουν και τότε εξ ουρανού εμφανίζονται ο Κάρι Γκραντ- ο οποίος αλλάζει ονόματα διαρκώς- και ο Γουόλτερ Ματάου. Ποιος είναι ποιος; Παρίσι υπό τους ήχους του Μαντσίνι. Οταν εξέλθει την 1η Ιουλίου θα τρέξω να το ξαναδώ.

Μία εβδομάδα μετά και η «Sabrina» του Μπίλι Γουάιλντερ, του 1954. Δύο ζάπλουτοι, ο Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ και ο Γουίλιαμ Χόλντεν ερωτεύονται τη μικρή Σαμπρίνα, τη θυγατέρα του σοφέρ. Κάπου μέσα στον Ιούλιο και το «Αστείο μουτράκι» («Funny face») του Στάνλεϊ Ντόνεν (του 1957) με παρτενέρ τον Φρεντ Αστέρ. Η Χέπμπορν, το πιο λαμπερό αστέρι στην ρομαντική κομεντί.

Κι άλλες επαναλήψεις. Από 15 «Singing in the rain» – «Τραγουδώντας στη βροχή» με Τζιν Κέλι και Ντέμπι Ρέινολντς (θρυλικό μιούζικαλ του 1952). Μία εβδομάδα μετά το αριστούργημα του Μικελάντζελο Αντονιόνι «L΄ Avventura» – «Η περιπέτεια» του 1960 που άνοιξε νέους δρόμους στην αισθητική και τη δραματουργία του σεναρίου. Θα το ξαναδώ ακόμα και με οικονομικό σεισμό πολλών ρίχτερ. Από 29 «Μπόνι και Κλάιντ», το απόλυτο γκανγκστερικό «αμφισβήτησης» με Γουόρεν Μπίτι και Φέι Νταναγουέι του Αρθουρ Πεν- του 1967. Λέγεται ότι ο Μπίτι ως sex machine στη διάρκεια των γυρισμάτων είχε μπάσει στο τροχόσπιτό του ακόμα και τις γάτες. Αχόρταγος ο μπαγάσας. Και εν μέσω όλων αυτών Μonty Ρython με το «Νόημα της ζωής» και « Ιππότες της ελεεινής τραπέζης» . Να δούμε αν αντέχουν!

ΠΡΕΜΙΕΡΕΣ
Το μεγάλο χαρτί των ταμείων, ο Τομ Κρουζ και η Κάμερον Ντίαζ (η τρίτη πιο sexy μετά τις Μπελούτσι και Σαρλίζ Θέρον- sorry guys αλλά έτσι τις βλέπω εγώ) στην περιπέτεια- κομεντί του Τζέιμς Μάνγκολντ «Επικίνδυνες παρέες» ή αλλιώς «Κnight and Day». Από 15 Ιουλίου, ακριβώς τέσσερις ημέρες μετά τον μεγάλο τελικό του Μουντιάλ. Προηγουμένως- από 8- μέγας χαβαλές στην τρελή κωμωδία «Σηκωτός για τη συναυλία» («Get him to the Greek»Greek είναι το όνομα ενός συναυλιακού χώρου στο Λος Αντζελες) με έναν ατζέντη να ψάχνει εναγωνίως ροκ σταρ να τον φέρει σηκωτό σε μια μουσική συναυλία. Και την ίδια ημερομηνία (8 Ιουλίου) ο Τζιμ Κάρεϊ ως μπάτσος που ανακαλύπτει πως είναι γκέι, φλερτάρει εντός των φυλακών με τον Γιούαν ΜακΓκρέγκορ φωνάζοντας «Ι love you Ρhillip Μorris». Δεν τελειώσαμε. Ο Ιούλιος είναι μήνας καυτός! Από 29, Λέων Τολστόι στον «Τελευταίο σταθμό» του Μάικλ Χόφμαν με Κρίστοφερ Πλάμερ- 81 ετών παρακαλώκαι Ελεν Μίρεν. Ρεσιτάλ ερμηνειών. Ακόμα, από 1ης Ιουλίου «Rebound», όπου η Κάθριν Ζέτα Τζόουνς ψάχνει τον μεγάλο έρωτα της ζωής της. Εδώ που τα λέμε και ποια δεν τον ψάχνει. Από 15 το «Τhe sorcerer΄s apprentice» με υποψήφιο μάγο τον Νίκολας Κέιτζ και σε μικρό πέρασμα τα μπαλκόνια και τα λαχταριστά υπόλοιπα της Μόνικα Μπελούτσι. Μία εβδομάδα μετά «Οι μεγάλοι» («Τhe grown ups») με χαβαλέ από Ανταμ Σάντλερ και την παρέα του να επιστρέφουν στην κατασκήνωση των παιδικών τους χρόνων και να παλιμπαιδίζουν με Σάλμα Χάγιεκ.


Η dream team του Σταλόνε

Από Αύγουστο χειμώνας. Οχι κλιματολογικώς, κινηματογραφικώς. Με βαρύ πυροβολικό, από 24 Αυγούστου, το «Ιnception» του Κρίστοφερ Νόλαν και πρωταγωνιστή τον Λεονάρντο ντι Κάπριο και παρτενέρ την Μαριόν Κοτιγιάρ. Η απόλυτη γαλλίδα ερμηνεύτρια που για την ταυτοπροσωπία και το ρεσιτάλ που έδωσε ως Εντίθ Πιαφ κέρδισε Οσκαρ αφήνοντας τους Αμερικανούς να χάσκουν σαν παλιάλογα. Η ταινία γυρίστηκε, μονταρίστηκε και πακεταρίστηκε σε πλήρη μυστικότητα. Με μοναδική διαρροή πως πρόκειται για επιστημονική φαντασία hi tech. Καλού κακού κρατάω μικρό καλάθι.

Δύο εβδομάδες πριν, από 12 Αυγούστου, ο Σιλβέστερ Σταλόνε- 64 ετών σήμερα- σκηνοθετεί «Εxpendables» τουτέστιν «Αναλώσιμους». Κάτι σαν παρωδία των «Dirty Dozen» («Και οι δώδεκα ήταν καθάρματα») και σαν τους «Ενδοξους μπάσταρδους» του Ταραντίνο. Θα ΄θελε. Ο Σταλόνε φυσικά. Τέλος πάντων. Να μην ανοίξω το στόμα μου. Σε αυτή την περιπέτεια ο Σιλβέστερ παρέα με μια dream team από action stars (Τζετ Λι, Ντολφ Λούντγκερν, Τζέισον Στάθαμ- και Μπρους Γουίλις, Αρνολντ Σβαρτσενέγκερ σε εμφάνιση-έκπληξη) συγκροτούν ομάδα μισθοφόρων και καταφθάνουν να εκθρονίσουν δικτατορίσκο στη Νότια Αφρική. Αντε να περνάει η ώρα δηλαδή.

Και από 19/8 «Shrek- Κι εμείς καλύτερα» (Shrek forever after) το πασίγνωστο animation με φωνές των Μάικ Μάγιερς, Εντι Μέρφι και Κάμερον Ντίαζ. Το πρώτο εξαιρετικό, το δεύτερο so and so και το τρίτο… άσε καλύτερα. Πρώτα θα το δω και μετά θα σας πω! Από τις επαναλήψεις, διπλός Ζαν Λικ Γκοντάρ. Το ασπρόμαυρο «Αlphaville» του 1965. Μια περίεργη ιστορία επιστημονικής φαντασίας με Εντι Κονσταντίν (1917-1993). Ενας αποτυχημένος αμερικανός ηθοποιός από την Καλιφόρνια που έκανε καριέρα στο Παρίσι ως Λέμι Κόσιον. Θα το ξαναδώ. Βάζω στοίχημα γι΄ αυτό.

Επίσης «Περιφρόνηση», το πασίγνωστο «Le Μepris» του 1963 με Μπριζίτ Μπαρντό και Μισέλ Πικολί. Ισως η πιο εμπορική ταινία του Ζαν Λικ Γκοντάρ λόγω οπισθίων της Β-Β! Α, ξέχασα. Αμφότερες οι ταινίες μπορεί να μετακινηθούν και να προβληθούν τον Ιούλιο. Περί αυτού μόνο ο διανομέας γνωρίζει. Πάντως και Β-Β και Λεμί Κοσιόν έχουν στοιχειώσει τα κινηματογραφικά μου απωθημένα.

Τέλος, μέσα στον Αύγουστο και «Ultimo tango a Ρarigi» ( «Τελευταίο ταγκό στο Παρίσι» ) του 1972 και του Μπερνάρντο Μπερτολούτσι. Με τον Μάρλον Μπράντο να πασαλείβει με βούτυρο το γνωστό σημείο της Μαρίας Σνάιντερ υπό τους ήχους του τεράστιου αργεντινού σαξοφωνίστα Γκάτο Μπαρμπιέρι. Το βούτυρο, το ορεκτικό των λογοκριτών. Το έκοψαν αφού προηγουμένως το είδαν, το χάρηκαν και το καταβρόχθισαν. Σήμερα αυτή η σκηνή μπροστά στην πορνογραφία την αχαλίνωτη και γνωστή, είναι Μίκι Μάους για μωρά. Αντε και προσοχή. Πρώτα να μπαίνουν οι φίλοι σας και μετά εσείς. Πώς σου φάνηκε; Μάπα; Ασε καλύτερα. Good Summer and good luck!