Παγκόσμιο Χωριό

Τα άνθη του κακού

ΕΓΚΛΩΒΙΣΜΕΝΗ ΜΕΤΑΞΥ ΤΗΣ ΕΠΙΘΕΤΙΚΗΣ ΡΗΤΟΡΙΚΗΣ και των πυρηνικών δοκιμών, η Βόρεια Κορέα τρώει τα παιδιά της που αναζητούν διέξοδο στον κοσμοπολιτισμό της τέχνης. Σε πείσμα του απομονωτισμού, αρκετοί Βορειοκορεάτες βρήκαν φιλόξενη στέγη στο μουσείο ΜΑΚ της Βιέννης με την έκθεση «Λίγα λουλούδια για τον Κιμ Ιλ Σουνγκ». Η αναφορά στον «Αιώνιο Ηγέτη», που απεβίωσε το 1994, όφειλε να είναι ανίερη. Ο Κιμ Ιλ Σουνγκ διακρίθηκε κυρίως σε ένα πολιτικό αγώνισμα: την προσαρμογή του παραδοσιακού μαρξισμού- λενινισμού στα ήθη της Κορέας (με άλλα λόγια, η πρεμούρα για τον σοσιαλισμό συνάντησε την αγιογραφία του ηγέτη). Τα ηνία του καθεστώτος- που έχει καταδικάσει σε πείνα εκατομμύρια Κορεάτες- κρατάει σήμερα ο γιος του πρώην ηγέτη, Κιμ Γιονγκ Ιλ. Μια καρικατούρα που συνεχίζει τις αυταρχικές παραδόσεις κρατώντας για τον εαυτό του τη «συλλογική έκφραση του έθνους». Η έκθεση- την οποία συνδιοργανώνουν η Πινακοθήκη της Κορέας και η Ακαδημία Αρχιτεκτονικής- περιλαμβάνει 100 ελαιογραφίες, πόστερ και αρχιτεκτονικά σχέδια.


Η Tate Μodern της Ολυμπιάδας

ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΙΣ ΑΡΧΙΚΕΣ ΠΡΟΒΛΕΨΕΙΣ, σχεδιάστηκε για να υποδέχεται περίπου 2 εκατομμύρια επισκέπτες κάθε χρόνο. Η επιτυχία ωστόσο ξεπέρασε κάθε προσδοκία ανεβάζοντας τους φιλότεχνους σε πέντε εκατομμύρια. Λίγη Tate ακόμη δεν βλάπτει, σκέφτηκαν οι υπεύθυνοι, και κάλεσαν το διάσημο αρχιτεκτονικό δίδυμο Ηerzog & De Μeuron για να υπογράψει την επέκταση του κτιρίου. Οι αισιόδοξοι τοποθετούν την παράδοση της νέας πτέρυγας – με κόστος 215 εκατ. λίρες- το 2012, μια ανάσα πριν από τους Ολυμπιακούς του Λονδίνου. Από την εικόνα της μακέτας οι Λονδρέζοι ψυχανεμίζονται έναν πύργο σαν τα ζιγκουράτ της Μεσοποταμίας, που θα φτάσει τα 70 μέτρα.


Γυμνή πρωτοπορία

Η ΑΥΤΟΠΕΠΟΙΘΗΣΗ της Νότιας Αφρικής ζει στιγμές θριάμβου μετά το εναρκτήριο λάκτισμα του Μουντιάλ, αλλά κανείς δεν υποψιαζόταν ότι μέχρι πρότινος είχε μαύρα μεσάνυχτα στην αγορά των πορνό DVD. Το κενό ήρθε να καλύψει ο σκηνοθέτης Johan Greeff, που έριξε στην πιάτσα την πρώτη πορνοταινία στη γλώσσα των Αfrikaners. Το αποτέλεσμα ήταν να του κόψουν την καλημέρα από τον αδελφό του μέχρι τους φίλους του και να δεχτεί απανωτά sms στα οποία ο χαρακτηρισμός «αντίχριστος» ήταν ο πιο κόσμιος. Για την ιστορία, η κοινότητα των Αfrikaners δημιουργήθηκε από ευρωπαίους προτεστάντες, που έκαναν θεσμό τη θρησκευτική πίστη και άνοιξαν τον δρόμο για τον «περιούσιο» λαό του απαρτχάιντ.


Εναν μύθο θα σας πω

ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΦΑΤΗ ΤΑΙΝΙΑ «ΥΠΑΤΙΑ», η αρχαία φιλόσοφος της Αλεξάνδρειας φέρεται ως θύμα της σύγκρουσης μεταξύ της επιστήμης και της εκκλησίας. Και όμως, ο θάνατός της από τους οπαδούς του επισκόπου Κυρίλλου οφειλόταν στις πολιτικές της θέσεις αποδεικνύει ο Ρόλαντ Νάμπερς στο βιβλίο «Galileo goes to jail» (Ηarvard University Ρress), όπου συγκεντρώνει άλλους 24 μύθους από την πολυτάραχη σχέση εκκλησίας και ορθού λόγου.


Η ατάκα

«Εχω επιλέξει το ποδήλατο, επειδή το γουστάρω, είναι άνετο και λύνει πολλά πρακτικά προβλήματα. Σε όσους το προτείνω δεν λέω ποτέ “είναι καλό για το περιβάλλον”. Αυτός δεν είναι ποτέ ικανός λόγος για να αλλάξει κάποιος συμπεριφορά». Ο δηλωμένος λάτρης της ποδηλασίας Ντέιβιντ Μπερν, από συνέντευξή του στο ιντερνετικό περιοδικό Guernica.
Οι ζωές των άλλων

Ο ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΑΝΤΡΙΟΥ Ο΄ ΧΕΪΓΚΑΝ, μέλος της συντακτικής επιτροπής στο «London Review of Βooks», δεν κρύβει την απογοήτευσή του για τη σειρά «Ρacific» (ΗΒΟ).

«Με παραγωγούς τον Τομ Χανκς και τον Στίβεν Σπίλμπεργκ και κόστος 200 εκατομμύρια δολάρια, θα έπρεπε να μιλάμε για το τηλεοπτικό γεγονός της χρονιάς. Υστερα από εννιά επεισόδια, νομίζω ότι είναι για τα σκουπίδια… Το μεγαλύτερο πρόβλημα άρχισε από το πρώτο επεισόδιο, όπου δεν ξεχώριζες κάποιον ηθοποιό. Τους τρεις βασικούς χαρακτήρες υποδύονταν καλοφτιαγμένοι μελαψοί Αμερικανοί. Την εποχή του “Από εδώ ώς την αιωνιότητα”, οι παραγωγοί ήξεραν, αν μη τι άλλο, ότι έπρεπε να έχουν έναν χοντρό κι έναν λιγνό…».

ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ «ΜΟJΟ» παραχώρησε μία σελίδα στην «ιέρεια» Λόρι Αντερσον για τον «δίσκο που άλλαξε τη ζωή της» κι εκείνη αρκέστηκε στο κομμάτι «Μake it Rain» από το άλμπουμ «Real Gone» του Τομ Γουέιτς (ο οποίος, παρεπιμπτόντως, είναι guest editor του τεύχους). «Μου αρέσουν τα πράγματα που δεν παίρνουν τη ζωή στα σοβαρά… Ο Τομ μοιάζει να περπατά πάνω στο σύνορο του σοβαρού με το κωμικό.

Πολλά νεανικά συγκροτήματα το προσπαθούν, αλλά το αποτέλεσμα είναι απογοητευτικό. Μέχρι και ναρκωτικά παίρνουν! Μηδέν αίσθηση του χιούμορ!».