Μουντιολόγιο

Παιδεία

«Κόκκινη! Μπράβο!» Αυτή η φράση του πεπαιδευμένου έλληνα εκφωνητή περιγράφει με τον καλύτερο τρόπο όχι μόνο το δεύτερο παιχνίδι της Εθνικής στη Νότια Αφρική αλλά και το βασικό χαρακτηριστικό της (μας). Το ματς με τη Νιγηρία κρίθηκε ουσιαστικά εκείνη τη στιγμή. Αλλά και αποδείχθηκε για τους έλληνες σχολιαστές, τις εφημερίδες του χώρου και τους περισσότερους «φιλάθλους» ότι το ποδόσφαιρο είναι ένα παιχνίδι στο οποίο η Ελλάδα οφείλει στον εαυτό της και στην Ιστορία της να νικά- με κάθε τρόπο και εις βάρος της αισθητικής, του φερ πλέι και της λογικής.

Η οπαδική νοοτροπία είναι κατάρα του ποδοσφαίρου μας αλλά και ενδεικτική της παιδείας μας. Μας κάνει να μη βλέπουμε- και να μη χαιρόμαστε – το παιχνίδι. Μας κρύβει πραγματικές αδυναμίες (και αυτή η Εθνική έχει αρκετές και κυρίως έλλειψη ταχύτητας και φαντασίας), αλλά και μειώνει αρετές (αυτή η Εθνική επί Ρεχάγκελ κατέκτησε ουκ ολίγες και ήκιστα ελληνικές: ομαδικότητα, μαχητικότητα, επιμονή σε έστω ξεπερασμένα σχήματα). Η αλήθεια είναι ότι, όπως ο «άθλος της Πορτογαλίας» είναι ανεπανάληπτος ως έκπληξη και ως επίτευγμα, έτσι και η σημερινή ομάδα μας είναι γνήσια διάδοχος εκείνης- στο πνεύμα, αν και όχι στη ρέντα.

Αυτό δεν σημαίνει ότι οφείλουμε να κλείνουμε, ενόψει του αποτελέσματος, τα μάτια στην ποιότητά της στο γήπεδο. Αλλά ούτε να βιαζόμαστε να ξεγράψουμε και να καταδικάσουμε μια ομάδα που έμαθε να μάχεται.

Ποδοσφαιρική παιδεία θα πει να βγάζει μια χώρα ταλέντα, να ξέρει να τα εκμεταλλεύεται και, όταν δεν έχει πολλά, να χρησιμοποιεί αυτά που έχει (Νίνης). Θα πει να προσπαθεί να κερδίζει με στυλ και να ξέρει και να κερδίζει και να χάνει με αξιοπρέπεια. Παιδεία, γενικώς, θα πει να μην υπερβάλλουμε- ούτε στη λύπη ούτε στη χαρά. Μπράβο, λοιπόν, στην Εθνική για αυτή την πρώτη νίκη, αλλά με αντίληψη της πραγματικότητας. Και ακόμα μεγαλύτερο μπράβο στον μακράν καλύτερο παίκτη της χθες και έναν από τους λίγους έλληνες ποδοσφαιριστές με παιδεία, τον Δημήτρη Σαλπιγγίδη.

Φιλαθλέων