Ξανά στον ίδιο δρόμο

ΝΑΤΟΣ, λοιπόν, ο Μαραντόνα.

Αυτή τη φορά ο Αργεντίνος είναι ένας «σινιέ» κύριος με κοστούμι στον πάγκο. Οχι όπως τότε, το ΄94, όταν με μάτια που γυάλιζαν έτρεξε μπροστά στην κάμερα και ξέσπασε στο 1-0 της Αργεντινής επί της Ελλάδας. Ηταν το κύκνειο άσμα του ως παίκτη εκείνη η διοργάνωση στις ΗΠΑ. Εξαφανίστηκε. Πέρασε κάβους και περιπέτειες. Ωσπου ήρθε ξανά στην επικαιρότητα όταν προκρίθηκε ως κόουτς στο Παγκόσμιο Κύπελλο. Ο χειμώνας της Νότιας Αφρικής σηματοδοτεί την άνοιξη του Ντιεγκίτο. Ονειρεύεται μια κούπα. Στο τελευταίο ραντεβού των ομίλων, η μοίρα τον φέρνει απέναντί μας. Υπό μία έννοια, ο Μαραντόνα συνδέθηκε με την πίκρα της «πρώτης μας φοράς». Λέτε, τώρα, το νέο συναπάντημα να μας επιφυλάσσει ένα ωραίο χαμόγελο;