Η Αφρική αναζητείται

Πού είναι το Καμερούν του Μουντιάλ της Ιταλίας; Η Νιγηρία που άρεσε τόσο το ΄94; Στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Αφρικής απουσιάζουν οι… αφρικανικές ομάδες. Και είναι κρίμα, γιατί όλοι ανέμεναν τη δύναμη από τη «μαύρη ήπειρο». Μόνον η Ακτή του Ελεφαντοστού έδειξε ωραία στοιχεία. Με ποδοσφαιριστές-πρωταγωνιστές σε ισχυρά συγκροτήματα της Ευρώπης, με άσους που έχουν εμπειρίες τελικών Τσάμπιονς Λιγκ. Και με τον Ντρογκμπά εμφανώς ανέτοιμο μετά τον πρόσφατο τραυματισμό του.

Κατά τα λοιπά, όσοι πόνταραν στο άγνωστο και όσοι περίμεναν την έκρηξη των εθνικών ομάδων από την Αφρική, λάθεψαν. Να μην άντεξαν το βάρος να εμφανιστούν δυνατές σε τέτοιο ραντεβού; Ολα τα συγκροτήματα έχασαν το απρόβλεπτο στοιχείο του παιχνιδιού τους, βασιζόμενα στον Λάγκερμπακ (Νιγηρία), τον Λε Γκεν (Καμερούν) και τον Ράγεβατς (Γκάνα). Ο Σουηδός, γνήσιος τακτικιστής στον πάγκο, επιβάλλει κανόνες στο παιχνίδι της Νιγηρίας και από μια άποψη ο Ρεχάγκελ και οι παίκτες του έχουν παραπάνω δυσκολίες απόψε. Ο Γάλλος παρουσιάζει ένα Καμερούν με λιοντάρια που δεν δαγκώνουν. Ο Ράγεβατς γιόρτασε νίκη επί της Σερβίας και θέλει ένα ακόμη θαύμα για να περάσει στις «16». Οι Ομοσπονδίες της Αφρικής (προσθέστε και τον Ερικσον στην Ακτή) θέλησαν να φέρουν τις ομάδες τους εγγύτερα στην Ευρώπη. Τους άλλαξαν το DΝΑ. Το αλέγκρο στυλ δεν υπάρχει. Το αέναο τρέξιμο περνά σε δεύτερη φάση, γιατί κυριαρχεί η δύναμη. Η φύση βγάζει μηχανές εκπαιδευμένες να υπηρετούν το σύνολο.

Σε ένα Μουντιάλ όπου κυριαρχεί η αλόγιστη χρήση της βουβουζέλας, σε μια διοργάνωση με χτυπητές αδυναμίες και πολλά κρούσματα κλοπής, η Αφρική θα περίμενε κάποιον εκπρόσωπό της να ξεπεταχτεί και να αφήσει καλές εντυπώσεις. Μπορεί να συμβεί στη συνέχεια, οι ομάδες να αποβάλουν το τρακ που νιώθει κάποιος όταν παίζει στο σπίτι του. Αλλά μέχρι στιγμής, ούτε αρετές, ούτε νέα πρόσωπα βλέπουμε στους διψασμένους για διάκριση Αφρικανούς. Αλλά θα περιμένουμε την έκπληξη και στη συνέχεια, γιατί τον θησαυρό τον ανακαλύπτεις όταν δεν το περιμένεις…


Ο Γερμανός κάτι μας θυμίζει…

ΣΕ ένα Μουντιάλ που οι προπονητές έχουν μέχρι στιγμής μικρή συμμετοχή, ο Οτμαρ Χίτζφελντ αφήνει τη σφραγίδα του. Με δύο κούπες Τσάμπιονς Λιγκ στο βιογραφικό του, σε μας τους Ελληνες θυμίζει τον… παλιό, καλό Ρεχάγκελ. Γερμανός σαν τον Οτο, μεθοδικός για τον «Ρεχακλή» που αγνοείται τούτες τις ημέρες, έφερε την Ελβετία από το πουθενά στην κορυφή του ομίλου. Να θυμίσουμε πως έφθασε ξεκούραστα στη Νότια Αφρική, κάνοντας «δύο στα δύο» με την Ελλάδα στην προκριματική φάση;

Η Ισπανία, για τους απανταχού «μπουκ» πρώτο φαβορί για τον τίτλο, ήδη νιώθει αγωνία για το μέλλον. Στο ποδόσφαιρο η κατοχή είναι για τη στατιστική.

Μετράει το γκολ και το πάθος. Ελβετοί και εμιγκρέδες του Χίτζφελντ έριξαν αναίσθητους τους Ισπανούς στην αρένα, όπως το έκανε και παλαιότερα η Εθνική μας. Θα πάει μακριά η Ελβετία; Δύσκολο να το προβλέψεις. Αλλά εύκολα διαπιστώνεις ότι έριξε αλατοπίπερο σε ένα εντελώς άνοστο μέχρι τώρα Παγκόσμιο Κύπελλο.