Μουντιολόγιο

Ιταλύπηση

Υπάρχουν σταθερές στην αρχή κάθε Παγκοσμίου Κυπέλλου: η Βραζιλία ξεκινάει φαβορί, η Γερμανία ξεκινάει δυνατά και η Ιταλία ξεκινάει άσχημα. Δεν θυμάμαι παρά μία εξαίρεση από τον τελευταίο κανόνα: το 1978, με τις τρεις νίκες στον όμιλο (συμπεριλαμβανομένης και επί της διοργανώτριας και μετέπειτα πρωταθλήτριας Αργεντινής), από την υπέροχη ομάδα του Μπεαρζότ, στον δρόμο προς το Κύπελλο…

του 1982.

Κατά τα άλλα, η Ιταλία σα να θέλει να μας πείσει να μην την υπολογίζουμε. Σα να σνομπάρει τους αντιπάλους της και την ίδια τη διοργάνωση (και για την οποία μια χώρα ολόκληρη καίγεται). Κρύβει τα χαρτιά της και τις δυνάμεις της, σα να προσπαθεί, κατ΄ εικόνα του παραδοσιακού παιχνιδιού της, να αποκοιμίσει αντιπάλους και θεατές. Μόνο που, για να κρύβεις κάτι, πρέπει να το έχεις. Και τούτη τη φορά, η ομάδα του Λίπι, ξεπερνώντας τον εαυτό της, μάλλον έδειξε πόσα λίγα έχει. Αντίθετα από την ιστορική της αντίζηλο, τη Γερμανία, που στο εναρκτήριο παιχνίδι της έδειξε ένα συναρπαστικό, φρέσκο και γοητευτικό πρόσωπο.

Με την Παραγουάη, που φυσικά έπαιξε κι αυτή 100% «ιταλικά», η σκουάντρα ατζούρα ήταν χωρίς φαντασία, χωρίς σχέδιο, χωρίς ομαδικό πνεύμα- και δεν έδειξε ότι κάπου μπορεί να τα κρύβει.

Με πολλούς γερασμένους ή ασήμαντους και, για πρώτη φορά, και αισθητικά άσχημους παίκτες, δεν έκανε ούτε παιχνίδι ούτε ευκαιρίες ενώ μοιάζει να της λείπει και η προσωπικότητα και η δυναμική. Αυτά τα έχουμε ακούσει πολλές φορές, θα πείτεκαι δικαίως. Και στο προηγούμενο Κύπελλο έτσι άρχισε και είδες πού κατέληξε.

Μόνο που εκεί διαρκώς (και όχι μόνο στο μαγευτικό ημιτελικό με τη Γερμανία) αισθανόσουν ότι κάτι υπάρχει.

Δεν έχω ποτέ κρύψει ότι, παρά τον Μπερλουσκόνι, λατρεύω- για χίλιους άσχετους με το ποδόσφαιρο λόγους- την Ιταλία. Πώς να συμπαθήσω όμως αυτή την ομάδα που, παρά τον Λίπι, αποπνέει τόση- και όχι μόνο ποδοσφαιρική- μιζέρια;

Φιλαθλέων