Ξηρασία στα γκολ

Η βροχή κάνει δυναμική εμφάνιση στα γήπεδα της Νότιας Αφρικής. Ιταλοί και Πορτογάλοι την είχαν ως έξτρα αντίπαλο στους αγώνες τους. Αλλά τη βροχή που αναμένουμε δεν βλέπουμε. Τα γκολ πέφτουν με το σταγονόμετρο, λες και βρισκόμαστε στη Σαχάρα και όχι στο νότιο κομμάτι της αφρικανικής ηπείρου. Η μία ισοπαλία διαδέχεται την άλλη. Τα τέσσερα γκολ της Γερμανίας ήταν η εξαίρεση στον κανόνα. Τα δύο της Ολλανδίας, μια μικρή τουλίπα αισιοδοξίας στο μισοσκόταδο που απαγορεύει στους επιθετικούς να σημαδέψουν τα δίχτυα.

Να δεχθούμε πως βρισκόμαστε στην αρχή της διοργάνωσης. Καμιά αντίρρηση. Πόσους συνδυασμούς όμως θυμάστε; Τα… όργια των Γερμανών έγιναν την ώρα που τα γερόντια της Αυστραλίας παρέδωσαν πνεύμα. Η Αργεντινή με το απίστευτο ταλέντο, είδε έναν μπακ να κλέβει τη δόξα από τους εγωιστές και ατομιστές επιθετικούς της. Μέχρι στιγμής, έχουμε τον μικρότερο μέσο όρο σε γκολ. Και χωρίς γκολ, ο κόσμος δεν ευχαριστιέται ποδόσφαιρο.

Κάπως έτσι, με την έλλειψη των μεγάλων στιγμών που συνήθως σημαδεύουν τα μεγάλα γεγονότα, ο φακός στρέφεται αλλού: στις βουβουζέλες. Στο κοστούμι του Μαραντόνα. Στην γκάφα του Γκριν. Στα τερτίπια της μπάλας και στο πόσα γραμμάρια ζυγίζει. Γιατί συμβαίνει αυτό; Απλό. Δεν πέφτουν τα γκολ. Ο αστέρες κρύφτηκαν και οι Ντρογκμπά- Ρονάλντο, αντί να θυμηθούν τις εποχές που θύμωναν με τις φανέλες της Τσέλσι και της Γιουνάιτεντ αντίστοιχα, έδειξαν συμβιβασμένοι με την ισοπαλία στο Ακτή του Ελεφαντοστού- Πορτογαλία. Ενας γνήσιος νικητής, ωστόσο, ποτέ δεν συμβιβάζεται. Εν αναμονή, λοιπόν: ώστε να δούμε στο άμεσο μέλλον αν το σύστημα είναι που κατασκευάζει ήρωες που δεν αξίζουν ή αν όντως στις επόμενες στροφές του Παγκόσμιου Κυπέλλου θα εμφανιστούν οι παίκτες που θα ξεχωρίσουν, αυτοί που θα λάμψουν και θα αναγκάσουν τους φίλους του ποδοσφαίρου να ασχοληθούν με τα κατορθώματά τους στο χορτάρι.