Γνώμη

Δεν γίνεται σύγκριση
Του Γιάννη Λαμπίρη

Χθες τα ξημερώματα, στην άλλη όχθη του Ατλαντικού άρχισαν στο «Στέιπλ Σέντερ» του Λος Αντζελες οι τελικοί του ΝΒΑ, μεταξύ των Λος Αντζελες Λέικερς και των Μπόστον Σέλτικς (επίσης «αιώνιοι αντίπαλοι»)- οι «Λιμνάνθρωποι» ανοίγουν το σκορ (102-89) στη σειρά. Το θέαμα αρκετά υψηλό, παρά το γεγονός ότι οι Λέικερς ουσιαστικά δεν αντιμετώπισαν πρόβλημα στο δεύτερο ημίχρονο ιδιαίτερα. Αυτό όμως που μένει σε έναν ουδέτερο θεατή που έχει την τύχη (;) να παρακολουθεί και τους δικούς μας τελικούς μεταξύ Παναθηναϊκού- Ολυμπιακού, είναι η ατμόσφαιρα που επικρατούσε στο γήπεδο.

Πραγματική γιορτή με διάσημους ηθοποιούς στην πρώτη σειρά και τον κωμικό Κρις Ροκ να λέει ανέκδοτα την ώρα του τάιμ άουτ στον Κόμπι Μπράιαντ!

Φανταστείτε εδώ δηλαδή στο ΟΑΚΑ ή στο ΣΕΦ, μεταξύ καπνογόνων και φωτοβολίδων, τον Γιάννη Μπέζο ή τον Πέτρο Φιλιππίδη να προσπαθούν να διασκεδάσουν τον Σάρας Γιασικεβίτσιους ή τον Τζος Τσίλντρες. Μα εδώ ο Κέρτ Ράμπις που ήξερε τι εστί ελληνικό πρωτάθλημα (με τη φανέλα της ΑΕΚ), ως προπονητής στη Μινεσότα πλέον είδε το δυναμιτάκι να σκάει κάτω από τα πόδια του στο ΣΕΦ, ενώ τη γλίτωσε στο ΟΑΚΑ γιατί τα περισσότερα αντικείμενα σταματούσαν στο προστατευτικό δίχτυ και στον πάγκο του Ολυμπιακού. Είναι, πρώτα απ΄ όλα, άδικο για τους παίκτες να αγωνίζονται υπό αυτές τις συνθήκες (έστω και αν φέτος είναι κάπως καλύτερες), κυρίως διότι δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό για να προσφέρουν θέαμα και σασπένς και εισπράττουν μούντζες και αντικείμενα. Ακόμα και από τους θεατές που κάθονται στις προνομιακές θέσεις, στις γραμμές του γηπέδου.

Εκεί δηλαδή όπου, αντίστοιχα, στις ΗΠΑ είδαμε χθες τον Τζακ Νίκολσον, τη Σαρλίζ Θερόν, τον Στίβεν Σπίλμπεργκ και άλλους. Η σύγκριση πάντα θα μας πληγώνει.