ΑΝΑΛΥΣΗ Ανησυχούμε

Παρά το γεγονός ότι η Ελλάδα δεσμεύθηκε να εφαρμόσει ένα σκληρό πακέτο μέτρων έναντι ενός μεγάλου πακέτου δανειοδότησης και η Ευρώπη αποφάσισε να δημιουργήσει έναν ανάλογο μηχανισμό στήριξης κάθε χώρας που ενδεχομένως θα βρεθεί σε κίνδυνο, ούτε οι αγορές, ούτε οι απλοί πολίτες έχουν ηρεμήσει.

Αντίθετα, οι ανησυχίες παραμένουν, αν δεν έχουν ενισχυθεί.

Ο λόγος είναι ότι ούτε η Ελλάδα, ούτε η Ευρώπη έχουν πείσει για την αποφασιστικότητα και την ικανότητά τους να πράξουν αυτά που πρέπει.

Η Ελλάδα έχει ήδη δώσει στους δανειστές της αρνητικά δείγματα του τρόπου με τον οποίο σκοπεύει να εφαρμόσει το μνημόνιο που συνυπέγραψαν. Ενώ δεσμεύθηκε ότι η αναμόρφωση του Ασφαλιστικού της θα προβλέπει 40 χρόνια εργασίας για συνταξιοδότηση πριν από τα 65 και ότι οι βασικές διατάξεις θα τεθούν σε εφαρμογή από το 2015, παρουσίασε ένα νομοσχέδιο που παραβλέπει αυτές τις δεσμεύσεις. Και- το χειρότερο- ο αρμόδιος υπουργός τις εμφάνισε σαν διαπραγματεύσιμες, κάνοντας τους δανειστές μας να αναρωτιούνται μήπως υπάρχει κίνδυνος να αντιμετωπίσουν ανάλογες αμφισβητήσεις σε όλους τους όρους του μνημονίου. Ανάλογο «μπαϊπάς» στα συμφωνηθέντα επιχειρήθηκε με το άνοιγμα των εμπορευματικών μεταφορών και φαίνεται ότι ίσως ξαναγίνει με την άρση του καμποτάζ.

Ακόμη, οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ- εν προκειμένω την Αθήνα- γνωρίζουν ότι παρά τις δεσμεύσεις για περιστολή της σπατάλης στο Δημόσιο υπάρχουν θύλακες όπου αυτή εξακολουθεί να βασιλεύει. Αχρηστοι διαγωνισμοί προκηρύσσονται, υπερτιμολογημένες προμήθειες γίνονται, και το ανθρώπινο δυναμικό παραμένει αδρανές ελλείψει καθοδήγησης και δεν παράγει έργο.

Αλλά και η Ευρώπη δεν έχει σταθεί στο ύψος των περιστάσεων. Ενώ δηλώνει αποφασισμένη να προστατεύσει το κοινό νόμισμα, το ευρώ, όταν έρχεται η ώρα τού «διά ταύτα» αργεί χαρακτηριστικά και θέτει όρους και προϋποθέσεις που δείχνουν μικροψυχία και έλλειψη τόλμης. Μέχρι να αποφασίσει και να εγκρίνει τη βοήθεια της Ελλάδας πέρασαν κρίσιμοι μήνες κατά τη διάρκεια των οποίων το πρόβλημα μεγεθύνθηκε σημαντικά. Και μόλις ενέκρινε τον μηχανισμό στήριξης της ευρωζώνης, άρχισε να συζητεί για τιμωρίες των απείθαρχων, ακόμη και για έξοδο από το κοινό νόμισμα. Αντίθετα, άφησε πάλι πίσω τη συζήτηση για την κοινή οικονομική πολιτική, που είναι το ζητούμενο, προκειμένου να εκλείψουν οι ανισορροπίες που υπάρχουν σήμερα στην Ευρώπη και να λειτουργήσει με ομαλό τρόπο η ζώνη του ενιαίου νομίσματος.

Δεν είναι τυχαίο ότι το ευρώ πήρε την κατηφόρα έπειτα απ΄ όλα αυτά.

Στο στοίχημα για το ποιος έχει τις περισσότερες πιθανότητες να αποτύχει στο τέλος, οι περισσότεροι θα έβλεπαν την Ελλάδα μόνη της στο χείλος του γκρεμού. Υπάρχουν όμως και πολλοί που βλέπουν τον συνδυασμό. Και αυτό η ηγεσία της Ευρώπης δεν μπορεί να το αγνοήσει.