«Ο παππούς μου, ο Στάλιν, ήταν ο σωτήρας της Ρωσίας»

Ανάμεσα στους νοσταλγούς του Στάλιν, έναν στους τρεις Ρώσους σύμφωνα με πρόσφατη δημοσκόπηση, ο Γεβγένι Τζουγκασβίλι κατέχει ξεχωριστή θέση: είναι ο εγγονός του σοβιετικού δικτάτορα και αυτός που σηκώνει για έναν επιπλέον λόγο το βάρος της αποκατάστασης της εσχάτως τρωθείσας τιμής του παππού του.

Oταν ο δημοσιογράφος του περιοδικού «L΄ Εxpress» συναντήθηκε με τον Γεβγένι Τζουγκασβίλι, αρχικά διαπίστωσε αρκετές φυσικές ομοιότητες, τις οποίες τόνιζε ένα περιποιημένο μουστάκι. Αμέσως μετά, είχε την ευκαιρία να καταλάβει ότι ο εγγονός είχε κληρονομήσει και αρκετά στοιχεία από τον χαρακτήρα του παππού του. «Ολους αυτούς που δίνουν μαθήματα δημοκρατίας ρίχνοντας λάσπη στον Στάλιν, θα τους έστηνα στα πέντε μέτρα», δήλωσε στον γάλλο δημοσιογράφο. Ο Γεβγένι Τζουγκασβίλι ανήκει ιδεολογικά σε εκείνους τους νοσταλγούς της Σοβιετικής Ενωσης από τους οποίους δεν λείπουν ο ξενοφοβικός πατριωτισμός και ένας ξεκάθαρος αντισημιτισμός. Υπό αυτό το πρίσμα, ο Πούτιν είναι «ένας προδότης που πούλησε τη Ρωσία στους ξένους» και οι Εβραίοι «τεμπέληδες που ελέγχουν τα μέσα ενημέρωσης και την κοινή γνώμη».

Στα 74 του χρόνια, αυτός ο απόστρατος σμήναρχος της Αεροπορίας δίνει τη δική του μάχη όχι στα πεδία του Στάλινγκραντ αλλά στις δικαστικές αίθουσες. «Γιατί τα βάζουν με τον σωτήρα της Ρωσίας;», αναρωτιέται καθισμένος στον καναπέ του διαμερίσματός του, το οποίο βρίσκεται στον έκτο όροφο μιας πολυκατοικίας στη Μόσχα που έχτισαν κατ΄ εντολήν του Στάλιν γερμανοί αιχμάλωτοι πολέμου. Ο Γεβγένι Τζουγκασβίλι κήρυξε επισήμως τον πόλεμο στα μέσα ενημέρωσης το 2009. Τον Απρίλιο εκείνης της χρονιάς δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Νόβαγια Γκαζέτα» έ να άρθρο για τη σφαγή στο Κατίν. Ο συντάκτης του άρθρου έγραψε «αυτό που ήξερε από πάντα όλος ο κόσμος», ότι ο Κόκκινος Στρατός και όχι οι ναζί ήταν υπεύθυνος για την εκτέλεση περίπου 22.000 πολωνών αξιωματικών το 1940 στο δάσος του Κατίν. Σε εκείνο το άρθρο ο δημοσιογράφος Ολεγκ Χλέμπνικοφ χαρακτήριζε τον Στάλιν «εγκληματία».

Ο εγγονός του «πατερούλη» ήρθε αμέσως σε επαφή με τρεις γνωστούς στη Ρωσία θαυμαστές του Στάλιν, οι οποίοι αφιερώνουν τον χρόνο τους στην υπεράσπιση της κληρονομιάς του σοβιετικού δικτάτορα. Ο εγγονός και οι τρεις θαυμαστές κατέθεσαν μήνυση για δυσφήμηση. Ως κοντινός συγγενής, ο Γεβγένι απαίτησε από την εφημερίδα 10 εκατ. ρούβλια (περίπου 260.000 ευρώ) ως αποζημίωση για την ηθική βλάβη που υπέστη. Στη δίκη που έγινε τον περασμένο Σεπτέμβριο, οι δικαστές έκριναν ότι ο χαρακτηρισμός «εγκληματίας» δεν αποτελεί αδίκημα. Ο Γεβγένι Τζουγκασβίλι, πάντως, δεν ήταν εκεί. «Δεν παρουσιάστηκα στη δίκη γιατί φοβόμουν ότι θα έχανα την ψυχραιμία μου ακούγοντας όλα εκείνα τα καθάρματα να κατηγορούν τον παππού μου», λέει σήμερα.

Ο Γεβγένι Τζουγκασβίλι ανήκει στους νοσταλγούς της ΕΣΣΔ, από τους οποίους δεν λείπουν η ξενοφοβία και ο αντισημιτισμός

Στο γράμμα του εννιάχρονου παιδιού δεν απάντησε ποτέ

Τον περασμένο Ιανουάριο, ο εγγονός άνοιξε ένα νέο μέτωπο. Ο νέος εχθρός ήταν ο ραδιοφωνικός σταθμός Ηχώ της Μόσχας, ένα από τα λίγα ανεξάρτητα μέσα ενημέρωσης της Ρωσίας. Αυτή τη φορά, το casus belli ήταν μια εκπομπή που είχε μεταδοθεί ένα μήνα νωρίτερα, κατά τη διάρκεια της οποίας ο παραγωγός του προγράμματος είχε αναφερθεί σε ένα διάταγμα του Στάλιν από το 1935 με το οποίο εξουσιοδοτούσε την εκτέλεση 12χρονων παιδιών. Η δίκη άρχισε στη Μόσχα την περασμένη Δευτέρα. Ο εγγονός ζητά και πάλι 10 εκατ. ρούβλια για τη νέα ηθική βλάβη που υπέστη από την αμφισβήτηση της τιμής του παππού του. Γιατί ο Γεβγένι Τζουγκασβίλι εμφανίζεται σταλινικότερος ακόμη και από τον ίδιο τον Στάλιν; Στο κάτω κάτω, δεν αποτελεί παρά μόνο ένα κομμάτι του σύνθετου γενεαλογικού δέντρου του προγόνου του. Ο Γεβγένι είναι γιος εκτός γάμου του Ιάκοφ, του αρχαιότερου από τους επιγόνους του Στάλιν, τον οποίο δεν γνώρισε ποτέ καθώς πέθανε κατά την αιχμαλωσία του από τους ναζί. Οσο για τον παππού του, η επαφή μαζί του ήταν ανύπαρκτη. «Το 1945, σε ηλικία 9 ετών, του έγραψα ένα γράμμα όπου του έλεγα ότι διάβαζα τα μαθήματά μου και ότι θα συνέχιζα να βάζω τα δυνατά μου», διηγείται. Στο γράμμα εκείνο, όμως, ο παππούς δεν απάντησε ποτέ. Από κοντά τον είδε μόνο μια φορά και για ελάχιστα δευτερόλεπτα, όταν συμμετείχε με τη μονάδα του σε μια παρέλαση στην Κόκκινη Πλατεία. Εκείνη τη στιγμή φαίνεται ότι κυριάρχησαν απολύτως οι δεσμοί αίματος, τουλάχιστον από τη δική του πλευρά: «Από εκείνη την ημέρα η αγάπη μου και η εκτίμησή μου για εκείνο το τόσο καλό και γενναιόδωρο πλάσμα δεν έσβησαν ποτέ». Παραδόξως, μαζί του θα συμφωνούσε το 30% των συμπατριωτών του.