Πάμε θέατρο

Βίος µιας «Αγίας»
, Ο Γιώργος Δ.Κ. Σαρηγιάννης , προτείνει και αντιπροτείνει , gsarigiannis@dolnet.gr

Το έργο. Αργεντινή, 26 Ιουλίου 1952. Σ’ ένα σινεµά. Παίζουν µια αισθηµατική ταινία. Η προβολή ξαφνικά διακόπτεται. Διαµαρτυρίες. Σε λίγα δευτερόλεπτα όµως όλοι παγώνουν. Οι γυναίκες ξεσπούν σε κλάµατα. Από τα µεγάφωνα µια φωνή έχει ανακοινώσει πως η Εύα Περόν, η σύζυγος του προέδρου της χώρας Χουάν Περόν, είναι νεκρή. Ενας µύθος έχει γεννηθεί.

Η σορός της Εβίτα, όπως την αποκαλούσε ο λαός και ήθελε και η ίδια να την αποκαλεί, εκτεθειµένος σε λαϊκό προσκύνηµα. Σ’ αυτό το φέρετρο ακουµπά η Αργεντινή. Και ξαφνικά ανάµεσα στο πλήθος ξεπροβάλλει – ποιητική αδεία – ο Τσε Γκεβάρα. Ο οποίος ποτέ δεν είχε συναντηθεί µε την Εβίτα. Και αναλαµβάνει να µας «ξεναγήσει» στα έργα και τις ηµέρες της. Ως αφηγητής που τρυπώνει στα δρώµενα, ως η φωνή του δικηγόρου του διαβόλου που έχει την «άλλη» άποψη για την εικόνα της που πλασαρίστηκε. Φλας µπακ: 1935, τανγκερία σε µια επαρχιακή πόλη, στο µικρόφωνο ο τραγουδιστής της µόδας Αγκουστίν Μαγκάλντι και η 16χρονη Εύα Δουάρτε, που όνειρό της είναι το Μπουένος Αϊρες και η καριέρα της ηθοποιού, τον πλησιάζει. Είναι ο πρώτος µιας σειράς εραστών που θα χρησιµοποιήσει για την άνοδό της: θέατρο, ραδιόφωνο κατόπιν – στις δόξες του τότε.

Από το ραδιόφωνο θα αποκτήσει φήµη. Το 1944 θα συναντήσει τον συνταγµατάρχη Περόν, ηγετική µορφή της χούντας που κυβερνάει από την προηγούµενη χρονιά την Αργεντινή. Μοιραία συνάντηση: για πάντα µαζί. Παντρεύονται και εκµεταλλεύονται το κλίµα που έχει δηµιουργηθεί υπέρ τους. Ο Περόν κατεβαίνει στις προεδρικές εκλογές του 1946 και εκλέγεται πρόεδρος.

Η ταπεινής καταγωγής Εβίτα, Πρώτη Κυρία πλέον της Αργεντινής, ξεκινάει κοινωνική εκστρατεία, µοιράζει στα εξαθλιωµένα λαϊκά στρώµατα – τους ντεσκαµισάδος, τους χωρίς πουκάµισο – λεφτά φορώντας υπέρλαµπρα µοντέλα και πανάκριβα κοσµήµατα, αγιοποιείται από τον λαό, τον πάντα ευκολόπιστο και πάντα προδοµένο, περιοδεύει στην Ευρώπη, αποκτάει διεθνή φήµη, συζητείται να βάλει υποψηφιότητα για αντιπρόεδρος στις εκλογές του ’51 – ενώ το καθεστώς Περόν όλο και σκληραίνει, όλο και περισσότερες αντιδράσεις προκαλεί – αλλά ο καρκίνος τη χτυπάει. Ο Περόν θα επανεκλεγεί, η Εβίτα, όµως, θα πεθάνει λίγο µετά την ορκωµοσία του. Στα 33 της χρόνια.

Αυτή τη σύντοµη αλλά εντυπωσιακή ζωή της Εύα Περόν µετέπλασαν µε ικανοποιητική αντικειµενικότητα ο Τιµ Ράις (στίχοι) και ο Αντριου Λόιντ Γουέµπερ (µουσική) σε ροκ όπερα: την «Εvita» (1976, πρώτο ανέβασµα 1978). Εξαιρετικοί οι στίχοι του Ράις, το ένθετο πρόσωπο του Τσε, που κάτι φέρει από το «Ιησούς Χριστός υπέρλαµπρο άστρο» των ίδιων δηµιουργών, ισορροπεί έξυπνα και µε λεπτότητα τα πράγµατα πολιτικά, η κριτική ειρωνεία πασάρεται ύπουλα και ο Γουέµπερ έχει δέσει ελκυστικά και γλυκόπιοτα τραγούδια σε µια συµφωνική κατασκευή υψηλού επιπέδου µε το βασικό θέµα του «Μην κλαις για µένα Αργεντινή» να διατρέχει όλο το έργο ως λάιτ µοτίφ αλλάζοντας µορφές. Ενα έργο έξυπνο και πυκνό που οι αρετές του έχουν αναδειχθεί µέσα στον χρόνο. Η παράσταση. Ο Μποµπ Τόµσον και ο Μπιλ Κενράιτ που υπογράφουν τη σκηνοθεσία οργάνωσαν µία ιδιαίτερα εύρυθµη, ρέουσα, µουσικότατη, άψογη παράσταση. Την οποία διευκολύνουν τα λειτουργικότατα σκηνικά του Μάθιου Ράιτ – που σχεδίασε και σωστά κοστούµια –, φωτισµένα από τον Μαρκ Χόουετ, και οι χορογραφίες του Μπιλ Ντίµερ. Αψογο και το µουσικό µέρος µε τη µικρή ορχήστρα που διευθύνει ο Ντέιβιντ Στέντµαν και πολύ καλός ο ήχος του Μπεν Χάρισον.

Οι ερµηνείες. Ο Μαρκ Χένεχαν καλή φωνή και πειστικός Περόν. Ανετος και άµεσος ο Τσε του Μαρκ Πάουελ. Μικρή έκπληξη η Ερωµένη της Αµπιγκέιλ Μάθιους – αηδόνι! Φωνή µε µέγεθος αλλά και µε χρήση πότε πότε του λάρυγγα, ο Στέφεν Καρλάιλ είναι ένας επαρκής Μαγκάλντι. Η Αµπιγκέιλ Τζέι διαθέτει καλή φωνή, έχει δουλέψει την κίνησή της αλλά δεν έχει το εκτόπισµα, την ακτινοβολία, το γκελ που απαιτεί ο ρόλος της Εβίτα.

Εν ολίγοις

Μια παράσταση όχι εξαιρετικής ακτινοβολίας αλλά που υπηρετεί µε καλό γούστο, µέτρο και γνώση το εξαίρετο αυτό λαϊκό µουσικό έργο.

info

«Εvita»

στο θέατρο

«Βadminton»

(Αλσος Στρατού, Γουδή, τηλ.
210 8840600, 211 1086024).
Μέχρι 30 Μαΐου. Με ελληνικούς υπότιτλους.

Προσκήνιο

Επληξα µέχρι θανάτου. Στο «Λεόντιος και Λένα», το υπερτιµηµένο, πιστεύω, φλογερά νεανικό και επαναστατικό αλλά φλύαρο και αντιθεατρικό έργο του Μπίχνερ όπως άνοστα το ανέβασε ο Λοράν Σετουάν στη Νέα Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου. Κρίµα στον θίασο των επτά καλών έως πολύ καλών ηθοποιών από τους οποίους ξεχώρισα την Κόρα Καρβούνη.

Πολύ καλή, αν και επηρεασµένη από τον «Ορλάντο» της Βιρτζίνια Γουλφ, η ιδέα _ η Ιφιγένεια διασχίζει τους αιώνες από την Αυλίδα και καταλήγει πόρνη στην Ευριπίδου _ στον µονόλογο «Ιφιγένεια της Ευριπίδου» της Σοφίας Διονυσοπούλου.

Λόγος άρτιος αλλά το αποτέλεσµα µουντζούρα. Και η Μαρλέν Σαΐτη, νοµίζω, δεν έχει ούτε τις προδιαγραφές ούτε την πείρα για να κρατήσει µονόλογο, πόσω µάλλον όταν η σκηνοθεσία της συγγραφέως δεν τη βοήθησε («Φούρνος»).

Αδυνατώ να καταλάβω ποια φιλοδοξία ώθησε τον Τάσο Ιορδανίδη να ανεβάσει τις «Επικίνδυνες σχέσεις» του Κρίστοφερ Χάµπτον _ άρτιο έργο βασισµένο στο οµώνυµο µυθιστόρηµα του Λακλό _ και να παίξει µε ηδυπαθή βλέµµατα τον ρόλο του Βαλµόν για τον οποίο είναι εντελώς ακατάλληλος.

Ο Γιώργος Κιµούλης που ανέλαβε τη σκηνοθεσία, διασκεύασε, κατά τη συνήθειά του, το έργο µεταφέροντάς το, χωρίς αποχρώντα λόγο, στον Μεσοπόλεµο. Ενδιαφέρων ο σκηνικός χώρος που σχεδίασε αλλά αβοήθητοι οι ηθοποιοί. Θάλεια Ματίκα, Τζένη Θεωνά, Δηµήτρης Σαµόλης εξέθεσαν την απειρία τους. Μόνη ηθοποιός οργανωµένη η Ράνια Σχίζα (φωτογραφία), εξαίρετο τάλαντο, που εδώ όµως, ως Μερτέιγ, επαναπαύτηκε στις ευκολίες της τις οποίες κινδυνεύει να µετατρέψει σε µανιέρα.