Συνέντευξη

«Μακάρι η τέχνη µας να είχε προσιτή τιµή»
Της Χάρης Ποντίδα

«Εχω ανάγκη να τραγουδάω, έχω ανάγκη να ζήσω την οικογένειά µου, θέλω όµως και την επαφή µε τον κόσµο» λέει ο τραγουδοποιός
Δεκαπέντε χρόνια δεν είναι λίγα. Τότε ήταν ένα εναλλακτικό γκρουπάκι (Συνήθεις Υποπτοι) που έπαιζε στα Εξάρχεια, τώρα είναι µια φωνή που µέσα στη βραχνάδα της αναγνωρίζουµε στίχους και ήχους που λάξεψαν τις µέρες µας.

Το τελευταίο του διπλό λάιβ του Χρήστου Θηβαίου «Πιο πέρα από τα µάτια» είναι ακριβώς αυτό. Ενα οδοιπορικό από την εποχή των Υπόπτων (άλλωστε ο δίσκος είναι αφιερωµένος στον Τάσο Λώλη που έφυγε νωρίς) και κοµµάτια από τη συνεργασία του µε τον Θάνο Μικρούτσικο, τον Γιώργο Ανδρέου και επιλογές από την προσωπική του δισκογραφία.

Θηβαίος στο πέρασµα του χρόνου. Αλλοτε µε τον αέρα των ιταλικών του επιρροών (Φαµπρίτσιο Ντ’ Αντρέ), άλλοτε µε τζαζ αναφορές, άλλοτε µε τις «κεντηµένες» ακουστικές ενορχηστρώσεις. Πάντα όµως µε εκείνο τον ιδιότυπο συναισθηµατισµό. Οπως λέει ο ίδιος: «Αρχισα ως τραγουδοποιός σε γκρουπ και πέρασα στη φάση του ερµηνευτή κατά την οποία µε εµπιστεύτηκαν οι µεγαλύτεροι συνθέτες. Τραγούδησα τα πάντα. Από τα έθνικ τζαζ κοµµάτια των Οccasional Dream µέχρι χιπ χοπ µε τους Αctive Μember και τους Στίχοιµα. Ολη αυτή η ιστορία µού έµαθε να τραγουδάω…».

Αρχίσατε ως εναλλακτικό γκρουπ που είχε µικρό κοινό. Σήµερα;

Τι σηµαίνει εναλλακτικό; Οτι σε ανακαλύπτει ένας κόσµος και σε χρίζει δικό του. Αυτό, αν έχει διάρκεια και λόγο ύπαρξης, σηµαίνει ότι σιγά σιγά θα σε ανακαλύψει περισσότερος κόσµος και θα γίνεις main stream. Δεν είναι κακό αυτό. Κακό υπάρχει µόνο στο µυαλό των ανθρώπων. Προσωπικά προσπάθησα και µέσα από συνεργασίες µου να κάνω δουλειές που κυοφορούν και ένα εναλλακτικό νόηµα… Οπως π.χ. το τραγούδι του Διαβόλου («Ο Αµλετ της Σελήνης») ή του Ανδρέου το «Να πέθαινα για κάτι δυνατό». Στο µυαλό των περισσοτέρων το εναλλακτικό σήµερα έχει συνδεθεί µε τα αγγλόφωνα γκρουπάκια…

Ωραιότατα τραγούδια, αν δεις όµως τι λένε οι στίχοι, µόνο εναλλακτικοί δεν είναι.

Ισως το εναλλακτικό δεν έχει να κάνει µόνο µε το τι λες, αλλά και πώς το λες. Και πώς κινείσαι. Ολη αυτή η ιστορία µε το Ιντερνετ…

Α εγώ το χαίροµαι το Ιντερνετ. Βρίσκεις απίστευτα πράγµατα. Βλέπεις µια κίνηση, ένα υλικό… Τη Μόνικα, τον Lolek, τον Rous… Μιλάµε για κρίση και ήθελα να ξέρω ποια κρίση εννοούµε _ γιατί το τραγούδι το ίδιο δεν περνάει κρίση, χαµός γίνεται. Και από τα νεώτερα παιδιά, και από τους πιο παλιούς, τον Ζούδιαρη, τον Αλκίνοο, τον Απόστολο Ρίζο, την Μποφίλιου, τη Ζουγανέλη, τα Υπόγεια Ρεύµατα που ξαναβγήκανε. Σε λίγο θα βγει ένα CDάκι του µπασίστα τους, του Απόστολου Καλτσά. Καταπληκτική δουλειά.

Κάτι για το άµεσο µέλλον που θα ήθελες;
Θέλω να καταφέρω να κάνω µια σειρά από συναυλίες που θα έχουν χαµηλό εισιτήριο για να µπορέσει ο κόσµος να έρθει.

Συναυλίες φέτος;
Με τον Μικρούτσικο, τον Κούτρα και τη Ρίτα Αντωνοπούλου. Εχουµε κλείσει 25 συναυλίες…

Σε µέρες κρίσης κι έχετε ήδη κλείσει…
Είναι και το τι ζητάει κανείς. Εγώ έχω ανάγκη να τραγουδάω, έχω ανάγκη να ζήσω την οικογένειά µου, θέλω όµως και επαφή µε τον κόσµο.

«Μέσα σ’ αυτόν τον άφατο ευδαιµονισµό όλα αυτά τα χρόνια δεν γύρισε κανείς να δει τα Cayenne και τα Ηummer και να αναρωτηθεί τι παράγουµε, ρε αδελφέ, για να έχουµε αυτά τα αυτοκίνητα;»

Ζουµ στους µεταλλωρύχους της Σερίφου

Το τραγούδι είναι ο καθρέφτης µας. Τι λέει ο καθρέφτης αυτός για µας;
Εχουµε συνηθίσει να ταυτίζουµε το πολιτικοκοινωνικό τραγούδι µε την εποχή των µύθων, του Θεοδωράκη, του Χατζιδάκι, του Λοΐζου, του Μούτση…

Σήµερα είναι αλλιώς τα πράγµατα… Πάντως εγώ όταν µου βγαίνει, το προσπαθώ.

Υπάρχουν και κάποιες δισκογραφικές ιδέες, δηλαδή µια δουλειά µε επίκεντρο την πρώτη απεργία των µεταλλωρύχων στη Σέριφο… Το έντεχνο φέρει πλέον µια ρετσινιά στο όνοµά του…

Το έντεχνο ξεκινάει από τον Τσιτσάνη που µπόλιασε το ρεµπέτικο µε πιο δυτικά ακούσµατα. Από εκεί και πέρα τι να πω… Το µόνο που µπορώ να πω είναι ότι προσπάθησα _ και προσπαθώ _ να είµαι συνεπής και αξιοπρεπής µε αυτά που άκουσα και αγάπησα. Γιατί όταν γράφω _ και δη στίχο _ λογοδοτώ στους ποιητές που µε δίδαξαν, τον Ρίτσο, τον Καρούζο, τον Λειβαδίτη, τον Αλκαίο.

Υπάρχουν αυτοί οι άνθρωποι ακόµα για µένα.