Πάμε σινεμά

Ροµπέν στο περίπου
, Ο Δηµήτρης Δανίκας , προτείνει και αντιπροτείνει , ddanikas@dolnet.gr

Περίπου επαναστάτης. Περίπου ιστορικός. Περίπου µυθικός. Περίπου κοµµουνιστής. Περίπου πολεµιστής. Περίπου ταινία δράσης.

Περίπου Robin Ηood!

Τoo much talk. Εντελώς αλλιώτικος αυτός ο «Ροµπέν των δασών» του Ρίντλεϊ Σκοτ. Ο… χιλιοστός. Μπόλικος. Δύο ώρες και είκοσι λεπτά ακριβώς. Μπόλικος από Ιστορία της Αγγλίας του 12ου αιώνα. Μπόλικος από καστ λαµπερό. Με πρώτο και καλύτερο τον Ράσελ Κρόου. Με παρτενέρ ως σύζυγο τη Μάριον, τη χήρα του νεκρού σερ Λάξλεϊ του Νότιγχαµ. Με αντίπαλο τον «κακό», µοχθηρό, προδότη και συνεργάτη των γάλλων εχθρών, δωσίλογο δηλαδή, τον Μαξ Στρονγκ. Και µε υιοθετηµένο πατέρα τον Μαξ φον Σίντοφ τον τυφλό. Στην ταινία φυσικά. Ολοι αυτοί καθώς και µπόλικοι κοµπάρσοι, µπόλικα άλογα, µπόλικα βέλη, τόξα και πύργοι καταλήγουν σε µπόλικα µπλα µπλα! Διεθνές Νοµισµατικό Ταµείο. Κάπως έτσι. Διδακτικός ο Ροµπέν. Ο βασιλιάς Ιωάννης µε εκτελεστή τον Γκόντφρεϊ τον προδότη εφορµά να καταληστεύσει µε φόρους τον λαό. Ταυτόχρονα ο ίδιος Γκόντφρεϊ – ο φοροµπηχτικός του βασιλιά – ανοίγει τις πόρτες στις τεθωρακισµένες ορδές του Φίλιππου της Γαλλίας. Ανοχύρωτη οικονοµία. Ανοχύρωτη πατρίδα. Τώρα τι κάνουµε;

Επανάσταση. Απλό. Συσπειρώνουµε λαό και άρχοντες µαζί και απαιτούµε από τον βασιλιά (ας πούµε τον Γιώργο Παπανδρέου) να εκχωρήσει µερικές ελευθερίες στον λαό. Δηλαδή να πάρει πίσω µερικά άδικα µέτρα και να ανακουφίσει τον φτωχό. Εκείνος υπό την απειλή της γαλλικής εισβολής αναγκάζεται και υποχωρεί, οπότε η επανάσταση ολοκληρώνεται και τέλος καλό!

Νo Αction. Το διά ταύτα απλό. Δύο ώρες µαθήµατα Ιστορίας. Είκοσι λεπτά δράσης και µονοµαχίας!

Να το δω;

Είπαµε. Περίπου Ροµπέν ο Ράσελ Κρόου. Περίπου θηλυκό η Κέιτ Μπλάνσετ. Περίπου καλή ταινία ο «Robin Ηood»!

Ριµέικ για αϋπνίες

Η αϋπνία φέρνει εφιάλτες, οι εφιάλτες παράνοια και η παράνοια τον Φρέντι Κρούγκερ. Αυτόν ντε, τον τύπο µε το καµένο πρόσωπο και µε µαχαίρια αντί για δάχτυλα. Το 1984 ο Γουές Κρέιβεν υπογράφει τον «Εφιάλτη στον δρόµο µε τις λεύκες» (Νightmare on Εlm Street), το 2009 το ριµέικ µε σκηνοθέτη τον Σάµιουελ Μπάγιερ. Αποτέλεσµα; Σαν να βλέπεις το ίδιο πλάνο από την πρώτη µέχρι την τελευταία σκηνή. Παιδιά, ο Γκουσγκούνης το ‘χει πει: «Αφήστε τα µίση και πιάστε…».

Να το δω;

Οχι, ευχαριστώ!

Εφηβικές ονειρώξεις

Μπορούν, λοιπόν και οι Γάλλοι να κάνουν ταινίες µε εφήβους και µακακίες. Με διαφορετική, από τους Αµερικανούς, κοψιά. Παράδειγµα; «Les Βeaux Gosses», δηλαδή «Τα οµορφόπαιδα», του αραβικής καταγωγής Ριάντ Σατούφ. Η µισή ταινία εξαντλείται στην ίδια γυµναστική. Ο 14χρονος Ερβέ (Βινσέτ Λακόστ) µε µια κόµη που του τυλίγει τα αυτιά και µε σπυράκια µέχρι τα νύχια, να επιδίδεται σε οφθαλµόλουτρο από το βράδυ µέχρι το πρωί. Σε οτιδήποτε. Γυναικεία περιοδικά µόδας, πορνογραφία, τα κορίτσια της Γυµναστικής. Ο αυνάνας πάει σύννεφο δηλαδή. Ανάµεσα σε όλα αυτά τα οποία όλοι τα έχουµε περάσει υποχρεωτικά – περίπου σαν θητεία στρατιωτική – και µαύρη µαγεία της πλάκας, πειράγµατα, ευφυολογήµατα του τύπου «η γλώσσα µου έπαθε κράµπα από το πολύ πήδηµα» και άλλα τέτοια χαριτωµένα και αυθεντικά. Με ύφος νουβέλ βαγκ και µε τον πρωταγωνιστή να διεκδικεί υποψηφιότητα ενός σύγχρονου Ζαν Πιέρ Λεό. Που λέει ο λόγος δηλαδή!

Να το δω;

Καθόλου κακό!

Μουσολίνι lover

Για τους Ιταλούς µπορεί. Για τους Ελληνες προς τι; Σαν να βλέπει ο Μιλανέζος το χρονικό ενός κρυφού έρωτα του Ιωάννη Μεταξά. Who cares δηλαδή. Τουτέστιν «Vincere» που παραφράστηκε «Η κρυφή ερωµένη» του Μάρκο Μπελόκιο. Η Ιντα Ντάλσερ (Τζοβάνα Μετζοτζόρνο), µια ανυποψίαστη παρθένα και κόρη δηµάρχου του χωριού Σοπραµόντε, µόλις πατάει το πόδι της στο Μιλάνο πέφτει λιπόθυµη από τη γοητεία του Μπενίτο Μουσολίνι, ο οποίος εκείνη την εποχή έπαιζε τον ρόλο του µισοκοµµουνιστή. Οταν εκείνος εκδιώκεται από τη σοσιαλιστική εφηµερίδα «Αvanti», η Ιντα όλα τα πουλάει… Ακόµα και το σπίτι της. Παντρεύτηκαν; Ετσι λένε οι κακιές γλώσσες. Το 1914, µε στεφάνι και παπά. Εκ της σχέσεως προκύπτει και ο Αλµπίνο, τον οποίο στην αρχή ο Ντούτσε αναγνώρισε, στη συνέχεια τον πέταξε. Αποτέλεσµα; Η Ιντα τρελάθηκε. Τελικό συµπέρασµα; Η Μετζοτζόρνο εξαιρετική. Η ταινία εντελώς τηλεοπτική.

Να το δω;

Αν είσαι Ιταλός Si!