Ημερολόγιο Συνόρων Μαζεύοντας λέξεις στην αμήχανη Αθήνα

«Η γλώσσα είναι συνοδοιπόρος μας, αυτή είναι και η μεγαλύτερη ομορφιά της» γράφει ο Νοβαρινά. Φθάνω νωρίς, αποφασίζω να περιμένω στο εστιατόριο του Ινστιτούτου, να πιώ έναν καφέ. Απέναντί μου μια νεαρή κοπέλα, με μαύρα ακουστικά στα αυτιά, έχει κολλήσει το βλέμμα της στην οθόνη του μαύρου lap top. Μιλάει μέσω ΜSΝ σε κάποιον.

«Σκέφτομαι να μεταναστεύσω» του λέει κάποια στιγμή, μεταξύ σοβαρού και αστείου. Ο Νοβαρινά φθάνει. Συστηνόμαστε. Είναι απλός και προσιτός. Μιλάμε για τη δύναμη των λέξεων στη σημερινή εποχή. «Οι λέξεις μάς κυβερνούν» λέει εκείνος. Τον ρωτάω ποιες ήταν οι λέξεις που άκουσε με τη μεγαλύτερη συχνότητα αυτές τις μέρες στην Αθήνα. «Η αλήθεια είναι ότι όσα συμβαίνουν τα ζω από μεγάλη απόσταση» λέει. «Πάντως, μου έκανε εντύπωση σήμερα το πρωί που άκουσα κάποιον να λέει πως οι χθεσινές ταραχές στην Αθήνα είχαν τρεις “παράπλευρες απώλειες”. Θυμάμαι μια φορά που αντισημίτες είχαν κάψει κάποια συναγωγή στη Γαλλία. Κάποιος είπε: “υπήρξαν οκτώ νεκροί, τρεις των οποίων αθώοι”. Οι υπόλοιποι νεκροί ήταν Εβραίοι, άρα δεν ήταν αθώοι… Καμιά φορά, οι λέξεις έχουν τη μακάβρια δύναμη να σκοτώσουν ακόμα και τους νεκρούς»… Σκέφτομαι τα λόγια του Νοβαρινά ενώ κατεβαίνω τη Σίνα. Στη γωνία με την Πανεπιστημίου τρεις εργάτες κολλάνε ασημί σιδερένιες πλάκες προστασίας πάνω στα καγκελωτά παράθυρα της Αγροτικής Τράπεζας. Εάν συνεχίσουμε έτσι, σε λίγο, σε όλο το κέντρο της Αθήνας οι βιτρίνες των καταστημάτων και των τραπεζών θα θυμίζουν μπούνκερ χρώματος ασημί: το κατ΄ εξοχήν χρώμα του μεταμοντέρνου. Στη Σταδίου 23, στον τόπο του φονικού, λουλούδια, αναμμένα κεριά, μικρές εικόνες, σημειώματα. Και ασημί λαμαρίνες που καλύπτουν μέχρι τη μέση την καμένη βιτρίνα της Μarfin, που μοιάζει σαν απανθρακωμένο στόμα τέρατος. Κολλημένο πάνω στη λαμαρίνα ένα λευκό χειρόγραφο χαρτί: «Κρετίνε αναρχικέ! Εκαψες τη γενιά των 700 ευρώ και το παιδάκι της. Τώρα σκάσε και κρύψου! Θεέ μου, πόσο λυπάμαι!». Δίπλα, στην καφέ πόρτα δεξιά, χαραγμένο με μαύρο χρώμα το Α της αναρχίας και δίπλα της ένας φαλλός. Εδώ, νομίζω, πρέπει να πιάσει δουλειά κάποιος ψυχαναλυτής. Ως μη ψυχαναλυτής ξέρω μόνο ότι τον φαλλό τον χρησιμοποιούν, ως δικό τους tag, κυρίως οι νεοναζί και οι χούλιγκαν των γηπέδων…

Αριστερά, πάνω στα λευκά ρολά του γκαράζ, άλλο σύνθημα: «ΠΟΛΕΜΑΜΕ». Οταν νομίζεις ότι πολεμάς δεν έχεις αντιπάλους. Εχεις εχθρούς που πρέπει να εξουδετερώσεις. Και αν δεν υπάρχουν εχθροί πρέπει να τους επινοήσεις. Δεξιά, σε απόσταση ενός μέτρου, το αγγελτήριο της κηδείας της Παρασκευής Ζούλια, ετών 35, ενός από τα τρία θύματα. Η ανακοίνωση βρίσκεται ανάμεσα στο σύνθημα «ΠΟΛΕΜΑΜΕ» και την αφίσα για «πορεία διαμαρτυρίας ενάντια στην επίσκεψη Ερντογάν». Δυο Ιάπωνες τουρίστες, από τους πιο τολμηρούς υποθέτω, πλησιάζουν και φωτογραφίζουν την καμένη βιτρίνα. Διασχίζουν, σιωπηλοί, τη Σταδίου απέναντι και σταματούν μπροστά στα ραγισμένα τζάμια του βιβλιοπωλείου «Ιανός». Τα βλέπουν λες και αντικρύζουν σπάνιο θέαμα. Υπάλληλοι του βιβλιοπωλείου βρίσκονται έξω, στο πεζοδρόμιο, παρακολουθούν τους ανθρώπους που πηγαινοέρχονται στον τόπο του φονικού, απέναντι. Κάποιοι τους ρωτούν τι συνέβη χθες στο βιβλιοπωλείο. Ενας υπάλληλος αρχίζει και μιλάει για τους κουκουλοφόρους που μπούκαραν στον «Ιανό», με βαριοπούλες και μολότοφ, ράγισαν τη βιτρίνα, έλουσαν με βενζίνη τους διευθυντές, απειλώντας ότι θα τους κάψουν ζωντανούς. Βιβλία και μολότοφ. Εκεί που καίνε βιβλία, μία μέρα θα καίνε καιανθρώπους…

Ενας μεσήλικος άνδρας, με μαύρο παντελόνι, μαύρο πουλόβερ και μουστάκι, πλησιάζει το πηγαδάκι μπροστά στον «Ιανό». Την ώρα που μια κυρία λέει φωναχτά πως πρέπει να γίνει κάτι ενάντια στην τυφλή βία και τους δολοφόνους, παρεμβαίνει με επιθετικό ύφος: «Πόλεμος είναι κυρία μου, θα υπάρχουν και νεκροί». Τρεις, τέσσερις από το πηγαδάκι τον γιουχάρουν. Απομακρύνεται με γοργό βήμα και άγριο βλέμμα. Κάποιοι από αυτούς που αποτελούσαν το πηγαδάκι φεύγουν, σαν να φοβούνται μήπως ξεσπάσει καβγάς. Σε λίγο το πηγαδάκι στήνεται ξανά, με άλλους ανθρώπους. «Ο Βγενόπουλος δεν φταίει δηλαδή; Στην τράπεζα δεν υπήρχε έξοδος κινδύνου» λέει ένας νεαρός, με μια επαγγελματική φωτογραφική μηχανή στον ώμο του. «Τα βάζετε τώρα με τον Βγενόπουλο. Αν υπήρχαν δέκα Βγενόπουλοι στην Ελλάδα δεν θα είχαμε κρίση» αντιδράει αμέσως ένας άνδρας, γύρω στα εξήντα. Ο νεαρός κάνει έναν μορφασμό, απομακρύνεται λίγο πιο πέρα και αρχίζει να βγάζει φωτογραφίες. Ο Βγενοπουλικός κοιτάει τους άλλους γύρω, προσπαθώντας να μαζέψει καταφατικά βλέμματα, τα οποία όμως δεν είναι και τόσο φιλικά. Δύο τηλεοπτικά συνεργεία, ένα ιταλικό και ένα ισπανικό, πλησιάζουν και προσπαθούν να βρουν ανθρώπους πρόθυμους να μιλήσουν…

Γύρω στις έξι και μισή, μπροστά από τον τόπο της δολοφονίας, περνάει η πορεία του ΠΑΜΕ. Προηγείται ένας ψηλός, εύσωμος άνδρας που φοράει γυαλιά. Κρατάει ένα μεγάλο χαρτόνι στα χέρια (μου θυμίζει αρκετά τα ντατσιμπάο) στο οποίο είναι γραμμένο ένα κείμενο. Πλησιάζει προς το κατάστημα. Από τα μεγάφωνα ακούγεται η προτροπή για ενός λεπτού σιγή στη μνήμη των νεκρών. Οι διαδηλωτές σιωπούν. Ο ψηλός άνδρας στέκεται ακίνητος με το χαρτόνι του. Στέκομαι μπροστά του και διαβάζω, ακίνητος. Σύμφωνα με το κείμενο, οι νεκροί είναι θύματα του συστήματος. «ΕΣΕΙΣ είστε οι πραγματικοί ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ. ΞΕΣΗΚΩΜΟΣ. Ολοι με το ΠΑΜΕ». Το «ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ» είναι γραμμένο με πράσινα και μπλε γράμματα. Το «ΠΑΜΕ» με κόκκινα. «Ετσι δεν είναι;» με ρωτάει ο ψηλός άνδρας. Εχει το ήρεμο και σίγουρο βλέμμα του ανθρώπου που είναι απόλυτα πεπεισμένος ότι κατέχει την απόλυτη αλήθεια. Κάθε φορά που αντικρύζω αυτό το βλέμμα μού έρχονται στο νου οι στίχοι του Μπρεχτ: «Υπέροχη είναι η χώνεψή τους/ υπέροχη η κρίση τους/ δεν πιστεύουν στα γεγονότα, πιστεύουν μόνο στον εαυτό τους/ και αν η ανάγκη παρουσιαστεί, τόσο το χειρότερο για τα γεγονότα». Το ενός λεπτού σιγή λήγει. Καιρός για συνθήματα. Η Σταδίου τραντάζεται: «Σου κήρυξαν τον πόλεμο, πολέμα τους και συ»…

Ιnfo

Valere Νovarina

«Μπροστά στον Λόγο» μετάφρ. Λουίζα Μητσάκου Εκδ. Παπαζήση

LΙΝΚ:

http://gazikapllani.blogspot.com