Οι αναγνώστες σχολιάζουν

«200 χρόνια πίσω»
«Πού πάμε; Στον γκρεμό. Είμαστε 200 χρόνια πίσω. Σε λίγο καιρό θα κλείσουν όλα τα μαγαζιά λόγω των οικονομικών δυσκολιών. Ολες οι κυβερνήσεις έχουν ευθύνη για την κρίση που περνάει η χώρα μας. Και η μία παράταξη και η άλλη.

Φοβάμαι ότι και η οικονομική βοήθεια που παίρνουμε θα καταλήξει σε τσέπες λίγων. Ετσι κι αλλιώς όσοι έκλεψαν δεν έδωσαν τίποτα πίσω. Εγώ ζω τις συνέπειες των σκληρών μέτρων και της κρίσης ήδη. Ακόμη κι αυτό το μικρό κατάστημα που έχω- είναι μία τρύπα στην ουσία- έχει πολλά έξοδα. Δεν θα τα βγάζω πέρα. Εχω δύο εβδομάδες να κάνω σεφτέ.

Ούτε το ενοίκιο δεν θα μπορώ να πληρώσω. Παλαιότερα έκανε ουρά ο κόσμος έξω από το μαγαζί…».

«Τα μέτρα ίσως βοηθήσουν»
«Πρέπει να αλλάξουν κάποια πράγματα σε όλους τους τομείς- όχι μόνο στην οικονομία- προκειμένου να βελτιωθεί η κατάσταση στην Ελλάδα. Για παράδειγμα, απαιτούνται αλλαγές στην Παιδεία, στον Πολιτισμό, στην Υγεία, διότι δεν υπάρχουν υποδομές. Αν δεν γίνουν τότε πάμε για… αυτοκτονία σαν χώρα. Πρέπει όμως να αλλάξει και η νοοτροπία του Ελληνα, ο οποίος τα τελευταία χρόνια έχει μία τάση νεοπλουτισμού. Αυτά τα οικονομικά μέτρα ενδέχεται να βοηθήσουν ώστε να αλλάξει η κατάσταση. Αυτό βέβαια μένει να το δούμε».

«Η δουλειά έπεσε 60%»
«Εάν δεν ληφθούν σημαντικά αναπτυξιακά μέτρα δεν πάμε πουθενά. Πού πάμε από τουρισμό για παράδειγμα; Ρίξτε μια ματιά στα μικρασιατικά παράλια. Απέναντι από τη Χίο και τη Μυτιλήνη λειτουργούν ξενοδοχειακές εγκαταστάσεις δύο και τρεις φορές καλύτερες από τις ελληνικές, με τιμές διαμονής στο ένα δέκατο των δικών μας. Επιτρέπεται;

Η δουλειά στο πρατήριό μου έχει πέσει κατά 60% με 70%. Αν συνεχίσουμε έτσι, οι επιχειρήσεις της δικής μου τάξης θα κλείσουν. Η Καισαριανή δεν είναι πια η προσφυγική συνοικία του παρελθόντος».

«Αγχώνομαι και θυμώνω»
«Τα βλέπω τραγικά τα πράγματα. Ο Πρωθυπουργός δεν θα καταφέρει να πετύχει τους στόχους που έχει θέσει και βλέπω να πτωχεύουμε μέσα στο καλοκαίρι. Αγχώνομαι και είμαι πολύ θυμωμένος. Ολα όσα ακούω μού δημιουργούν αβεβαιότητα. Ευτυχώς δεν έχω οικογένεια ούτε παιδιά. Αν είχα, τώρα θα ήταν μαύρα τα πράγματα. Μήνα με τον μήνα πέφτει η δουλειά. Επισκευάζω πλέον τρία με τέσσερα αυτοκίνητα τον μήνα και αυτά επειδή έπαθαν κάποια μικροζημιά, όχι τίποτα σημαντικό. Οι πολιτικοί λένε ότι φταίνε και όσοι πολίτες δεν πληρώνουν ΦΠΑ στο κράτος. Ναι; Ας δώσουν αυτοί πρώτοι το παράδειγμα».

«Υπεύθυνη και η κοινωνία»
«Δεν ξέρω πού πάει η Ελλάδα, ξέρω όμως ότι η κατάστασή της είναι δύσκολη και κρίσιμη. Η κρίση θα διαρκέσει περισσότερα από τρία χρόνια και χρειάζεται συλλογική προσπάθεια για να τα καταφέρουμε. Για τη σημερινή κατάσταση της Ελλάδας υπεύθυνοι δεν είναι μόνο οι πολιτικοί αλλά και η κοινωνία. Η ευθύνη ξεκινάει από τους πολιτικούς, τους οποίους βαραίνει περισσότερο.

Επεκτείνεται όμως και σε φορείς και απλούς πολίτες λόγω του συστήματος που επέτρεψαν να παγιωθεί. Πάντως, ένα από ταλίγα- θετικά της κρίσης, θα είναι η λιτότητα. Κάποιοι είχαν κακομάθει, τώρα όλοι θα μάθουμε να ζούμε με λιγότερα».

«Προσπαθώ να ελπίζω»
«Δεν βλέπω καθόλου καλά τα πράγματα. Αισθάνομαι πολύ πικραμένος και απογοητευμένος από όλη αυτήν τη φτώχεια και ανεργία. Οι πολίτες είναι εξίσου συνένοχοι με τους πολιτικούς και η κατάσταση της Ελλάδας θα αργήσει αλλά μπορεί να βελτιωθεί. Προσπαθώ να ελπίζω στα νέα μέτρα, όσο σκληρά κι αν είναι, γιατί απλά δεν έχω άλλη επιλογή».

«Ζητείται δικαιοσύνη»
«Αν αισθανόμουν ότι υπάρχει έστω και λίγη δικαιοσύνη, ότι τιμωρούνται όσοι οδήγησαν την Ελλάδα σε αυτό το χάλι, τότε δεν θα είχα πρόβλημα να συνεισφέρω κι εγώ. Είμαι 26 ετών και πραγματικά ενοχλημένη που κόπηκαν σε μένα και τους γονείς μου τα επιδόματα αλληλεγγύης. Αλλωστε, περιμένουν την κρίση να την πληρώσουν οι μικροί. Είμαι αισιόδοξη γιατί μου το επιτρέπει η ηλικία μου. Δεν έχω απογοητευτεί εντελώς ακόμα.

Σκέφτομαι όμως τους γονείς μου και όλους τους μεγάλους ανθρώπους που δεν έχουν πολλά περιθώρια για καλές σκέψεις».

«Με τη δύναμη των νέων»
«Η Ελλάδα θα πιάσει πάτο και μετά θα ξαναγεννηθεί από τις στάχτες της. Τώρα, όλα γίνονται εις βάρος των μικρομεσαίων.

Κανείς δεν νοιάζεται για τον πολίτη. Πιστεύω ότι η κρίση είναι πλαστή και πίσω της κρύβονται τεράστια συμφέροντα. Το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης το έχουν οι πολιτικοί και τα μεγάλα κεφάλαια. Οταν νέοι πτυχιούχοι ψάχνουν για δουλειά και θεωρείται τύχη αν βρουν με 500 ευρώ, όταν σκέφτονται ότι δεν μπορούν να παντρευτούν και να κάνουν δική τους οικογένεια, τότε η κατάσταση είναι τραγική.

Πάντως, ακριβώς επειδή είμαστε νέοι θα τα αντιμετωπίσουμε όλα με χαμόγελο και δύναμη. Για τους μεγαλύτερους όμως η κατάσταση θα είναι πιο δύσκολη».