Οι συγκυρίες της επιτυχίας

Χρειάστηκε να περάσουν 13 χρόνια από εκείνο το βράδυ της 24ης Απριλίου στο «Παλαέουρ» της Ρώμης, όπου ο Γιώργος Σιγάλας σήκωσε το τρόπαιο του πρωταθλητή Ευρώπης, για να μπορέσει ο Ολυμπιακός να φτάσει και πάλι στον τελικό της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης εδώ στο Παρίσι. Αλλωστε μετά το φάιναλ φορ του Μονάχου το 1999 ο Ολυμπιακός είχε χαθεί εντελώς από τον χάρτη των φάιναλ φορ, στα οποία επανήλθε μόλις πέρσι στο Βερολίνο. Το σουτ του (με πυρετό εκείνο το βράδυ) Μπουρούση, στην εκπνοή του ημιτελικού με τον Παναθηναϊκό βρήκε σίδερο και έτσι η προσπάθεια για πρόκριση στον τελικό πήρε παράταση για έναν χρόνο, αφού αυτήν τη φορά ο Τζος Τσίλντρες δεν φανταζόταν καν ότι θα χαθεί μια ακόμα ευκαιρία στο τελευταίο σουτ (αυτήν τη φορά αστόχησε ο Τεόντοσιτς). Η μητέρα του Τζος ήταν απολαυστική περιγράφοντας την τελευταία φάση: «Ξαφνικά εκεί που δεν έβλεπα τίποτε, εμφανίστηκαν τα χέρια του Θεού και έβαλαν την μπάλα στο καλάθι»! Θέλημα Θεού χαρακτήρισε και ο γιος της τη δραματική εξέλιξη ενός από τους πιο συναρπαστικούς ημιτελικούς στην ιστορία της Ευρωλίγκας, αλλά για να φτάσει έως εκεί ο Ολυμπιακός είχαν γίνει και άλλα βήματα που οδήγησαν 13 χρόνια μετά τη Ρώμη τους Πειραιώτες και πάλι σε έναν τελικό Κυπέλλου Πρωταθλητριών χθες το βράδυ στο «Παλέ Ντε Μπερσί» στο Παρίσι.