Οι άλλοι πρωταγωνιστές «Ο καπνός και τα τοξικά αέρια τους σκότωσαν αμέσως»

Στρίβοντας για τη Σταδίου μια μυρωδιά βασιλικού (ή μήπως ήταν κρίνα;) σα να θέλει να σε ξεγελάσει. Είναι παράξενο, οι δρόμοι έχουν ακόμη μαύρα νερά, οι κολόνες αφίσες, τα πεζοδρόμια πέτρες, αλλά τα πέντε μπουκέτα λουλούδια που έχουν πετάξει κάποιοι στη μαύρη είσοδο είναι πιο δυνατά. Το κτίριο είναι νεοκλασικό, από αυτά που σου αρέσουν να βλέπεις στην πόλη. Γι΄ αυτό άλλωστε δεν μπορούσαν να μπουν σιδεριές, μη του χαλάσουν την πρόσοψη.
Η επιγραφή βέβαια είχε αυτή την ψυχρότητα που έχουν οι ταμπέλες των τραπεζών. Οι γοργόνες στα κάγκελα όμως τα αντιστάθμιζαν όλα. Γυμνόστηθες, με τεράστιες ουρές που κατέληγαν σε λουλούδια.

Τα φιμέ τζάμια, αυτά τα χοντρά που έβαλαν μετά τον Δεκέμβρη του 2008 οι τράπεζες και τα καταστήματα του κέντρου, αντανακλούσαν το βλέμμα σου. Αν κοιτούσες χαμηλά θα έβλεπες σωριασμένο κανένα πρεζόνι από αυτά που τρυπιούνται στο παρκάκι της Παλαιάς Βουλής. Αν κοιτούσες ψηλά, θα έπεφτες στις γοργόνες. Τώρα όμως μου είναι δύσκολο να τις κοιτάξω. Στο μυαλό μου έχει στοιχειώσει μια φωτογραφία. Αυτή που έβαλαν πρωτοσέλιδο την Πέμπτη «ΤΑ ΝΕΑ». Μια γυναίκα πεσμένη πίσω από τις γοργόνες. Ενα σώμα μαυρισμένο από τους καπνούς και δυο ροζ γόβες με λίγο τακούνι να βγαίνουν στο κενό. Ορθια μια τραυματιοφορέας με λευκή μάσκα και λευκά γάντια πασχίζει να μην καταρρεύσει και ακουμπάει το χέρι της στο κάγκελο. Οι πρώτες πληροφορίες έλεγαν ότι η γυναίκα με τις ροζ παπούτσια ήταν η Αγγελική. Τελικά όμως ήταν η Παρασκευή. «Πήγε προς το μπαλκόνι για να αναζητήσει αέρα, αλλά η αιθάλη και τα τοξικά αέρια είχαν δημιουργήσει ένα θόλο που περιελάμβανε και το στενό μπαλκόνι» θα μου πει ο ιατροδικαστής.

Η Αγγελική- τεσσάρων μηνών έγκυοςβρέθηκε πεσμένη στο δώμα στην κορυφή του κτιρίου. Πίστεψε ίσως ότι οι καπνοί εκεί θα ήταν λιγότεροι. Και αυτό ήταν βεβαίως λάθος. «Οσο πιο ψηλά τόσο περισσότερος καπνός».

Και ο Νώντας βρέθηκε στις σκάλες ανάμεσα στον πρώτο και τον δεύτερο όροφο. «Καψαλισμένο το σώμα του από τις φωτιές, με ελαφριά εγκαύματα, σαν να πέρασε μέσα από τις φωτιές, αλλά και αυτός από ασφυξία πέθανε». Σαν να κατέβαινε ξανά τις σκάλες ίσως για να ελέγξει αν είχε μείνει κανείς συνάδελφός του στο ισόγειο που φλεγόταν.

«Δολοφόνοι». Στον δρόμο κανείς δεν είναι πλέον σε θέση να σου πει τι πραγματικά συνέβη. Οι αστυνόμοι είναι από την καινούργια βάρδια. Οι πυροσβέστες σκαλίζουν τα αποκαΐδια. Ο κουλουράς το είχε κλειστό το μαγαζάκι στη διαδήλωση. Πάνε εκείνα τα χρόνια που οι μικροπωλητές χαμογελούσαν μαζί με τους διαδηλωτές. Από τότε που κάτι κουκουλοφόροι, σχεδόν λιντσάρανε τον κουλουρά της κάτω γωνίας του Συντάγματος (αυτόν που είναι έξω από την Εθνική) και λεηλατήσανε το περίπτερο στην αρχή της Πανεπιστημίου, ακόμη και οι μικροπωλητές τα μαζεύουν και φεύγουν όποτε γίνονται πορείες. Δυο γριές στη γωνία σταυροκοπιούνται δυνατά μήπως και τις προσέξουν οι κάμερες. Τα μηχανάκια φρενάρουν, κοιτάνε, μαρσάρουν και φεύγουν. Και οι περαστικοί όλοι έχουν να μου πουν και από μια κουβέντα γι΄ αυτά που «πρέπει» να γράψω. «Δολοφόνοι είναι, μην τους χαϊδεύετε». «Εσείς τους κάνατε ήρωες που τους θαυμάζατε τον Δεκέμβρη». «Αυτοκτονία ήταν να δουλεύουν με τόσους διαδηλωτές στον δρόμο». «Η Πυροσβεστική γιατί δεν ήρθε αμέσως, τι περίμενε;». «Αυτοί που τους υποχρέωσαν να δουλεύουν τους σκότωσαν». «Δεν είχε έξοδο κινδύνου». «Ναι λίγο ακόμα και θα ρίξουμε το φταίξιμο στην πολεοδομία», μουρμουρίζει ένας τύπος με γκρι σακάκι δυο νούμερα μεγαλύτερο, μάλλον «μυστικός». «Σαν τον καθηγητή που έγραψε ότι φταίει η αστυνομία που σφίγγει τον κλοιό στα Εξάρχεια και οι αναρχικοί για να μην πάθουν ασφυξία αναγκάζονται να πετάνε μολότοφ στο κέντρο»…

Από όλες τις παρατηρήσεις συγκρατώ αυτές για την Πυροσβεστική.

Τους εμπόδισαν! Το όχημα ήταν όντως στα 200 μέτρα. Στην πίσω γωνία της Κλαυθμώνος. Στους Αγίους Θεοδώρους. «Το σήμα δόθηκε στις 14.02. Από κάποιον διαδηλωτή πιθανότατα», θα μου πει ο επικεφαλής. Πρώτοι έφτασαν τρεις άντρες πεζή. 14.05. Κάποιοι από τους συγκεντρωμένους τούς γιουχάριζαν και κάποιοι άλλοι τούς φώναζαν να μπουν μέσα να σώσουν τον κόσμο. «Το όχημα όμως είχε μπλοκαριστεί από τους διαδηλωτές στη γωνία της Σταδίου με την Κλαυθμώνος. Μερικοί διαδηλωτές προσπαθούσαν να ανοίξουν δρόμο αλλά δεν παραμέριζαν όλοι. Κάποιοι πετούσαν πέτρες. Οι άντρες από την καμπίνα τούς φώναζαν ότι υπάρχουν εγκλωβισμένοι». Οι διαδηλωτές βέβαια δεν πίστευαν ότι κάποιοι άνθρωποι είχαν εγκλωβιστεί στην τράπεζα που καιγόταν και συνέχιζαν για λίγα κρίσιμα λεπτά να αντιμετωπίζουν τους πυροσβέστες σαν τους ΜΑΤατζήδες. Το ίδιο άλλωστε έγινε και στην Αμαλίας στους Στύλους του Ολυμπίου Διός γύρω στις 2.30 όταν ένα όχημα της Πυροσβεστικής που πήγαινε να σβήσει τη φωτιά στα τουριστικά περίπτερα του Ζαππείου, μπλοκαρίστηκε και κάηκε με μολότοφ. Τέλος πάντων. 14.09 το όχημα είναι επιτέλους έξω από την τράπεζα, αλλά για τους εγκλωβισμένους είναι ήδη αργά…

«Ο καπνός και τα τοξικά αέρια από την καύση των πλαστικών και χαρτικών πρέπει να τους σκότωσε σχεδόν αμέσως. Απώλεσαν τις αισθήσεις τους και λίγο μετά πέθαναν» θα μου πει ο ιατροδικαστής Φίλιππος Κουτσάφτης. «Από τις λίγες φορές που έχω δει τόσο μεγάλη συγκέντρωση αιθάλης στο αναπνευστικό σύστημα. Λες και είχες πάρει ένα πινέλο και το είχες βάψει από ροζ σε μαύρο».

Πυροσβεστικά μέσα. Κι αν υπήρχαν πυροσβεστικά μέσα στο εσωτερικό της τράπεζας; Ξανά ο λόγος στους πυροσβέστες: «Στον χώρο υπήρχαν πυροσβεστήρες. Πυροσβεστική φωλιά με αντλία δεν υπήρχε. Αλλά όλα έγιναν τόσα γρήγορα και ήταν τόσο μεγάλη η εστία, που ήταν αδύνατο κάποιος που δεν είναι έμπειρος να αντιδράσει». Πάντως το κατάστημα δεν είχε βεβαίωση πυρασφάλειας. «Δεν το απαιτεί ο νόμος. Ολα αυτά τα καταστήματα λειτουργούν μόνο με άδεια της Ενωσης Τραπεζών».

Κανείς από τους συγγενείς και τους φίλους δεν έχει όρεξη να μιλήσει πολύ. Κάποιοι απλώς αναστενάζουν. Μια φίλη της Βίβιαν (της Παρασκευής) με ρωτά να μάθει αν όντως τους έβλεπαν όταν τους πέταγαν τις μολότοφ.

Οι περισσότεροι βρίζουν τα κανάλια που πολιορκούν τα σπίτια τους. Καμιά αγάπη στη δημοσιότητα. «Και μην τολμήσουν οι κάμερες να έρθουν πάνω από τον τάφο…» με προειδοποιούν από το Αίγιο οι συγγενείς της Αγγελικής.

«Συγγνώμη που τους αφήσαμε να σας σκοτώσουν», έλεγε χθες η σελίδα που ανέβασαν στο Facebook συνάδελφοι και φίλοι των τριών παιδιών. Και σε αυτή τη σελίδα έχουν ήδη χωρέσει 160.000 φίλοι!


Ενα παλικάρι από τη Λευκάδα

«Oι Τσακάληδες είναι μεγάλη οικογένεια στην Πάλαιρο» μου λέει ένας φίλος και πελάτης του Νώντα στην τράπεζα. «Η μάνα του είναι από τη Βασιλική. Εκεί θα τον κηδέψουν». Ο αδελφός της μάνας του, της Αγαθής, ο Κώστας Πολίτης λέει και σε μένα την ιστορία που έχει πει σε όλους: «Στη Λευκάδα μεγάλωσε.

Οταν ήταν πέντε ετών ο πατέρας του έπαθε καρκίνο. Σε πέντε χρόνια τον έχασε. Η Αγαθή τον σπούδασε με τη σύνταξη του ΤΕΒΕ αλλά και αυτός δούλευε από μικρός.

Του είχε απίστευτη αδυναμία. Και τον χειμώνα η μάνα του 78 χρονών γυναίκα ερχόταν και έμενε μαζί του στην Ηλιούπολη». Ο Νώντας σπούδασε στην Αθήνα και έκανε μάστερ στη Σκωτία. Τα τελευταία χρόνια δούλευε στον τομέα δανείων στην Μarfin. Ενα στέλεχος καριέρας που συνήθως πήγαινε πρώτος και έφευγε τελευταίος από τη δουλειά.

Ο Γιώργος ο φίλος του μου λέει ότι είναι μάταια τα δημοσιεύματα. «Σε έξι μήνες θα τον έχετε ξεχάσει». Με τον Νώντα μιλούσαν συχνά για τους φανατικούς. «Οπως κάποιος είναι φανατισμένος με την ομάδα του έτσι μπορεί να φανατιστεί κανείς και να ρίξει μια μολότοφ. Και τώρα φοβάμαι ότι κάποιοι μπορεί να το δουν σαν μόδα. Να βάζουν φωτιά σε έναν χώρο όπου δουλεύουν άνθρωποι». Η φίλη του η Ελένη δεν θέλει βέβαια να μιλήσει. Είδε τους τίτλους για την καμένη τράπεζα, προσπάθησε να επικοινωνήσει μαζί του και δεν μπόρεσε. Μόλις επιβεβαιώθηκε το κακό, έψαξε, βρήκε τον θείο του και μετά την κυρία Αγαθή. Της συστήθηκε και έφυγαν μαζί για τη Λευκάδα.


Τα καλοκαίρια στη Μήλο δεν θα ΄ναι ίδια

Στην είσοδο της πολυκατοικίας στην οδό Αγίου Αθανασίου στο Μαρούσι, μόνο ένα ασπρόμαυρο αγγελτήριο θυμίζει το δράμα που εξελίχθηκε το μεσημέρι της Τετάρτης στο κέντρο της Αθήνας.

Μια γειτόνισσα και φίλη της (πώς να διερευνήσεις πόσο φίλη της;) μου μιλάει για τα καλοκαίρια της Βίβιαν στη Μήλο, στο νησί του πατέρα της. «Από εκεί περνούσε υποχρεωτικά κάθε καλοκαίρι μαζί με τον αδελφό της, τον Μιχάλη τον γυμναστή».

Η Παρασκευή Ζούλια ήταν πτυχιούχος Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών του Παντείου και μέχρι πρόπερσι δούλευε στο Λονδίνο, εκεί όπου είχε κάνει το μεταπτυχιακό της στα Διεθνή Τραπεζικά. Ενας άντρας όμως συνάδελφός της, στέλεχος στη Μarfin, ήταν λένε η αφορμή για να γυρίσει η Παρασκευή στην Ελλάδα. Την Τετάρτη ο φίλος της έλειπε από τη δουλειά με άδεια και η Παρασκευή, νέα σχετικά υπάλληλος, ούτε σκέφτηκε τον κίνδυνο. «Τους έβλεπαν ότι είναι μέσα; Οταν έσπασαν τα τζάμια και έβαλαν τη φωτιά έβλεπαν ότι υπήρχαν μέσα άνθρωποι;» με ρωτά και με ξαναρωτά η κοπέλα στο Μαρούσι. Της λέω όχι και ξέρω ότι της λέω ψέματα. Οι μαρτυρίες λένε ότι όλοι έβλεπαν ότι υπάρχουν άνθρωποι στην τράπεζα και ένας υπάλληλος καταθέτει ότι όταν βγήκαν στο μπαλκόνι να ζητήσουν βοήθεια, κάποιος από το πλήθος τους φώναζε: «Να καείτε αλήτες».


Δύο ζωές σε ένα σώμα…

Ενας άντρας με μαύρο κοστούμι και ένα μπουκέτο λουλούδια στα χέρια κόβει την κορδέλα της Αστυνομίας- όχι με τσαμπουκά – και προχωρά προς την καμένη πόρτα. Υστερα από λίγα βήματα συνειδητοποιεί ότι κόπηκε πίσω του η κορδέλα και γυρνάει μήπως και μπορεί να την ενώσει ξανά.

Κοιτάει την πεσμένη κορδέλα, βουρκώνει μάλλον, κάνει στροφή και με μεγάλα βήματα φτάνει στην καμένη πόρτα. Αφήνει τα λουλούδια και εξαφανίζεται. Αυτός είναι ο Χρήστος, ο άντρας της Αγγελικής. Το φθινόπωρο θα γεννούσε το παιδί τους. Λένε ότι ήταν αγοράκι και το είχαν μάθει στην αρχή της εβδομάδας. Λένε επίσης ότι η Αγγελική μόλις είδε να σπάνε τα τζάμια έτρεξε αμέσως στο δώμα. Οσο πιο ψηλά μπορούσε και από εκεί τηλεφώνησε στη μάνα της ότι δεν κινδυνεύει. Αυτό που ξέρουμε είναι ότι η Αγγελική είχε προσληφθεί στη Μarfin πριν από 2 χρόνια και εργαζόταν ως credit officer στον 3ο όροφο του υποκαταστήματος. Ηταν πτυχιούχος του Μαθηματικού και είχε κάνει μεταπτυχιακά στην Αθήνα και στο City University στο Λονδίνο. Ο πατέρας της Χάρης είναι συνταξιούχος δικηγόρος, η μητέρα της Τότα διευθύντρια στο Υποθηκοφυλακείο Αιγίου- σπουδαία οικογένεια στο Αίγιοκαι η αδελφή της είναι και αυτή δικηγόρος. Αυτή, λένε, άκουσε στα έκτακτα δελτία ότι η Μarfin είχε τυλιχθεί στις φλόγες και πήρε ένα ταξί μαζί με τους γονείς και ξεκίνησαν για Αθήνα.

Οι πληροφορίες που μετέδωσαν δύο κανάλια και μερικά ραδιόφωνα (τι γκάφα και αυτή;) ότι δεν υπάρχουν νεκροί στην τράπεζα αναπτέρωσαν για λίγο το ηθικό τους. Μπαίνοντας όμως στην Αθήνα το όνομα της Αγγελικής δινόταν επισήμως στους νεκρούς.