[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Δεν ξέρουµε τι µας γίνεται…

Ακούω αυτές τις τελευταί ες δραµατικές µέρες και βδοµάδες πρώην υπουρ γούς Εθνικής Οικονοµίας να λέ νε στα ΜΜΕ, µε απόλυτα φυσι κό και «αθώο» ύφος (αχ, πού εί σαι Ιαπωνία µε τα harakiri σου!) ότι δεν είχαν ποτέ στοιχεία για το πό σοι π.χ. ήταν συνολικά οι δηµόσιοι υπάλληλοι, πόσα έξοδα είχε το τάδε µεγάλο νοσοκοµείο ή πόσους ορ γανισµούς είχε το κράτος. Και δεν πάσχουµε µόνο από έλλειψη αξιόπιστων οικονοµικών στοιχείων, αλλά από έλλειψη σοβαρών στοιχείων για κάθε τοµέα. Εχω βαρεθεί τόσα χρόνια στο ρεπορτάζ να ακούω την ίδια επωδό: «Γι’ αυτό που ερευνάτε, δεν υπάρχουν αξιόπιστα στοιχεία». Μόλις χθες, ρω τώντας πανεπιστηµιακό καθηγητή για το ύψος της ιδι ωτικής φαρµακευτικής δαπάνης στην Ελλάδα, πήρα την ίδια απάντηση, µε την εξής εντυπωσιακή σηµεί ωση: «Σοβαρή είναι η αναντιστοιχία µεταξύ των στοι χείων της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας και αυτών που στέλνονται στον ΟΟΣΑ… Η υπεύθυνη οµάδα για την αποστολή των στοιχείων στον ΟΟΣΑ επανυπολόγι σε την ιδιωτική φαρµακευτική δαπάνη στη βάση των Ερευνών Οικογενειακών Προϋπολογισµών, για να κα ταλήξει σε απόκλιση από τα στοιχεία της ΕΣΥΕ της τά ξης του 367%»! Εξαλλοι είναι εδώ και δεκαετίες οι επιστήµονες και από την έλλειψη Αρχείου Νεοπλασιών (Τumor Registry), που έχει καθιερωθεί διεθνώς ως ζωτικής σηµασίας για κάθε χώρα. Σε όλες τις προηγµένες χώρες – λέει η Αντικαρκινική Εταιρεία – ο έλεγχος και η φροντίδα της υγείας των πολιτών είναι συνυφασµένα µε την επίπτωση των νόσων και τη θνησιµότητα εξαιτίας τους. Στην Ελλάδα, τίποτα δεν καταγράφεται κεντρικά. Κανείς, δηλαδή, δεν ξέρει πόσους καρκίνους έχουµε, ποιοι αυξάνονται, εάν και πώς επιδρούν τα προγράµµατα πρόληψης και έγκαιρης διάγνωσης, εάν έχουν επιτυχία οι θεραπείες. Ετσι, οι ειδικοί αναγκάζονται να κάνουν αδρές εκτιµήσεις, ανάγοντας απλώς τα ξένα ποσοστά στον ελληνικό πληθυσµό. Ολα στο περίπου…. Κοινώς, δεν ξέρουµε τι µας γίνεται. Αραγε, τώρα που φτάσαµε στο έσχατο σηµείο της διεθνούς διαπόµπευσης, θα βάλουµε µυαλό και οργάνωση – ή ούτε και τώρα;