Ενας βομβιστής… καριέρας

«Αγωνίζομαι στο μέτρο των ατομικών μου δυνάμεων για την ανατροπή του κράτους και του υπάρχοντος κοινωνικού καθεστώτος, χωρίς να απορρίπτω καμία μορφή δράσης». Ο Νίκος Μαζιώτης ήταν ξεκάθαρος και έδωσε το ιδεολογικό στίγμα του σε δηλώσεις που είχε κάνει μετά τη σύλληψή του τον Ιανουάριο του 1998, για την αποτυχημένη βομβιστική επίθεση εναντίον του υπουργείου Βιομηχανίας και Ανάπτυξης.

Δώδεκα χρόνια αργότερα, ο Νίκος Μαζιώτης θα βρεθεί μπροστά στην τακτική ανακρίτρια κατηγορούμενος για συμμετοχή- ως ηγετικό πλέον στέλεχος, σύμφωνα με την κατηγορία που του αποδίδεται από την Αντιτρομοκρατική- της οργάνωσης Επαναστατικός Αγώνας. Αυτή τη φορά επέλεξε να μην απολογηθεί. «Είμαι επαναστάτης και αγωνίζομαι εναντίον ενός άδικου και εγκληματικού κράτους… Εχω το δίκιο με το μέρος μου και δεν απολογούμαι», φέρεται ότι είπε.

Δίπλα του, συγκατηγορούμενη ήταν η σύζυγός του Παναγιώτα Ρούπα, η οποία βρίσκεται στον έκτο μήνα της εγκυμοσύνης της, και η οποία επίσης αρνήθηκε να απολογηθεί δηλώνοντας ότι «δεν αναγνωρίζω εσάς και τη διαδικασία σας».

Ο 39χρονος Νίκος Μαζιώτης έχει πίσω του πολύχρονη πορεία στον αναρχικό χώρο, αρχικά σαν ολικός αρνητής στράτευσης και αργότερα ως μέλος της οργάνωσης Αναρχικοί Αντάρτες Πόλης, η οποία ανέλαβε την ευθύνη για την αποτυχημένη βομβιστική ενέργεια στο υπουργείο Βιομηχανίας και Ανάπτυξης.

Μετά την αποφυλάκισή του τον Αύγουστο του 2001, για την αποτυχημένη βομβιστική επίθεση, οι αστυνομικές υπηρεσίες είχαν γίνει σκιά του. Ο κλοιός μέχρι το 2007 ήταν ασφυκτικός. Συχνές ήταν οι καταγγελίες του, όπως αυτή που έγινε τον Ιούνιο του 2007 για τις παρακολουθήσεις. «Τους τρεισήμισι μήνες που βρισκόμουν στα Κύθηρα την περασμένη άνοιξη όπου εργαζόμουν ως οικοδόμος, είχε εγκατασταθεί μόνιμα στη Νεάπολη Λακωνίας κλιμάκιο της Αντιτρομοκρατικής, ενώ παρακολουθείτο σύμφωνα με γείτονές μου και το σπίτι μου στην Αθήνα…».

«Αμετανόητος». «Από τη φυλακή θα βγω με το κεφάλι ψηλά, αμετανόητος και πιο δυνατός», είχε δηλώσει. Σε άλλα δημοσιοποιημένα κείμενά του δηλώνει αναρχικός, αρνείται το προφίλ του απελπισμένου που εξωθείται από την καταστολή στο να βάζει βόμβες, επισημαίνοντας ταυτόχρονα ότι «ούτε ο αναρχικός χώρος είναι έρμαιο ή ευάλωτος στις ραδιουργίες των κρατικών υπηρεσιών».

Για τον ίδιο, όπως έχει εκφράσει σε επιστολή του, «νομιμότητα ή παρανομία είναι οι δυο όψεις του ιδίου νομίσματος, είναι επιχείρημα του κράτους και των φορέων της κυρίαρχης ιδεολογίας, συμπεριλαμβανομένης της Αριστεράς, που μόνο στόχο έχει την περιθωριοποίηση, την εγκληματοποίηση και τον παροπλισμό των αγωνιστών».

Τα περί πολιτικής δίωξης που επικαλείται και τώρα, τα έχει υποστηρίξει και στο παρελθόν. «Τοποθέτησα έναν εκρηκτικό μηχανισμό σε έναν πολιτικό στόχο και τα κίνητρα ήταν πολιτικά, η αλληλεγγύη σε έναν κοινωνικό αγώνα. Μέσω της δίωξής μου, διώκονται συνολικότερα οι κοινωνικοί αγώνες και η αλληλεγγύη και η σύνδεση των αναρχικών με αυτούς», υποστήριζε.

«Είμαι επαναστάτης και αγωνίζομαι εναντίον ενός εγκληματικού κράτους. Εχω το δίκιο με το μέρος μου και δεν απολογούμαι»

Η «Πόλα» πάντα στο πλευρό του

Μια ομπρέλα παρακολούθησης, βήμα βήμα, είχε οργανώσει στις αρχές του 1998 ο τότε προϊστάμενος της Αντιτρομοκρατικής Υπηρεσίας Φώτης Νασιάκος για τη σύλληψη του Μαζιώτη και τον εντοπισμό εκρηκτικών.

Πράγματι στις 13 Ιανουαρίου συνελήφθη σε σπίτι στην οδό Σπάρτης στο Καματερό, όπου βρέθηκαν τρία όπλα και δέκα κιλά εκρηκτικών.

Οι Αρχές τότε επιχείρησαν να συνδέσουν τον Μαζιώτη με την οργάνωση Μαχόμενος Αντάρτικος Σχηματισμός (ΜΑΣ) που είχε διαπράξει αιματηρές επιθέσεις. Τελικά αποδείχθηκε από ένα αποτύπωμα η συμμετοχή του στην αποτυχημένη βομβιστική ενέργεια στο υπουργείο Βιομηχανίας και Ανάπτυξης η οποία έγινε στις 6 Δεκεμβρίου του 1997.

Πρωτόδικα είχε καταδικασθεί σε φυλάκιση δεκαπέντε χρόνων. Στο Εφετείο όμως η ποινή του μειώθηκε- του αναγνωρίσθηκε το ελαφρυντικό ότι δεν είχε ταπεινά κίνητρα- και αφού εξέτισε τα 3/5 της ποινής αποφυλακίσθηκε τον Αύγουστο του 2001.

Στο πλευρό του από τότε ήταν η Παναγιώτα Ρούπα, η Πόλα όπως την αποκαλούν δικοί της. Γεννήθηκε στην Καλαμάτα, όπου έζησε τα παιδικά της χρόνια. Αριστη μαθήτρια με διακρίσεις στο σχολείο, τελείωσε το λύκειο και στη συνέχεια μπήκε στο Μαθηματικό Αθηνών.

Μετείχε στην κατάληψη του Πολυτεχνείου και έδωσε το «παρών» στη δίκη του Μαζιώτη, διαβάζοντας κείμενα από τις φυλακές.


Η πολύτεκνη οικογένεια και ο ιερέας αδελφός του

O Νίκος Μαζιώτης είναι το έκτο παιδί ενός δημοσίου υπαλλήλου. Τα παιδικά του χρόνια τα πέρασε στην Εδεσσα. Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη όπου είχε μετατεθεί ο πατέρας του. Η μεγάλη στροφή στον τρόπο σκέψης του έγινε όταν ήταν περίπου 15 χρονώνσχεδόν συνομήλικος με τον Μιχάλη Καλτεζά, η δολοφονία του οποίου τον συγκλόνισε.

Ο αδελφός του Κωνσταντίνος, ο οποίος είναι ιερέας, θα πει: «Ο αδελφός μου άρχισε να αλλάζει μετά τα 15 χρόνια του και να έχει τις ιδέες του, που πιστεύω ότι δεν μπορούν να εφαρμοσθούν. Κάποιες φορές τα είχαμε συζητήσει και του εξήγησα ότι όλα αυτά που πιστεύει είναι ανεφάρμοστα».

Αρχίζει να δραστηριοποιείται έντονα στη δεκαετία του 1990, όταν στα 19 του χρόνια ο «αναρχικός οικοδόμος» Νίκος Μαζιώτης δηλώνει ολικός αρνητής στράτευσης.

Ακολουθούν συλλήψεις, στρατοδικεία και απεργία πείνας 51 ημερών. Τον Μάιο του 1991 συλλαμβάνεται και παραπέμπεται σε στρατοδικείο και λίγους μήνες αργότερα καταδικάζεται σε φυλάκιση ενός χρόνου με αναστολή για λιποταξία. Τον επόμενο χρόνο συλλαμβάνεται πάλι για προσβολή στρατεύματος, παραπέμπεται σε στρατοδικείο και έπειτα από την απεργία πείνας, η δίκη του αναβάλλεται.

Τον Αύγουστο του 1994 συλλαμβάνεται μαζί με άλλους 51 νεαρούς στην κατάληψη της ΑΣΟΟΕ και τον Νοέμβριο του 1995 συλλαμβάνεται μαζί με άλλους 500 στην κατάληψη του Πολυτεχνείου.