Πετάει – πετάει το… ποδήλατο!

«Ποτέ δεν μου άρεσαν αθλήματα με κανόνες και προπονητές πάνω από το κεφάλι μου. Προτιμώ, αντιθέτως, να απολαμβάνω την ελευθερία μου, να ορίζω εγώ τις κινήσεις μου πάνω στις δύο ρόδες. Πράγματι, με το ΒΜΧ τα κατάφερα: κουμαντάρω εγώ το ποδήλατό μου στα χαμηλά, αλλά και στον… αέρα, εκεί όπου πετώ μαζί του!».

Άλλαξαν τη συνηθισμένη χρήση του ποδηλάτου, το έκαναν κυριολεκτικά και ιπτάμενο! Μερικές δεκάδες όλοι κι όλοι στην Ελλάδα, οι «εναέριοι» ποδηλάτες εντυπωσιάζουν με τις παράτολμες επιδόσεις τους στα ψηλά. Δεν πτοούνται ούτε που κατά καιρούς γίνονται οι καλύτεροι πελάτες των… ορθοπεδικών. «Στα δώδεκά μου, όταν έπαιζα έξω στη γειτονιά, ήταν που είδα έναν άλλον πιτσιρικά να κάνει περίεργα κόλπα μ΄ ένα μικρό ποδήλατο. Απορούσα τότε πώς τα κατάφερνε. Επίσης μου άρεσε που τον έβλεπα σε τόσο θεαματικές σβούρες στον αέρα, να υπερπηδά τα σκαλοπάτια και άλλα φυσικά εμπόδια. Μου εξήγησε πως πρόκειται για το ΒΜΧ, το πιο γερό ποδήλατο, που αντέχει και σε προσγειώσεις κι απογειώσεις. Αυτό ήταν, σύντομα μάζεψα λεφτά, αγόρασα κι εγώ το δικό μου και δοκίμαζα πια τη μία μετά την άλλη τις φιγούρες μου», λέει στα «ΝΕΑ» ο 24χρονος Γιάννης Μανάρας, κηπουρός στο επάγγελμα, αλλά σχεδόν επαγγελματίας και στο ποδήλατο.

Και τι δεν κάνει σήμερα μ΄ αυτό, στον αέρα, μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα! «Μ΄ αρέσει να επιχειρώ κωλοτούμπες, να περιστρέφω τον σκελετό του ποδηλάτου μου κατά 360 μοίρες ή και να τον διπλώνω. Άλλοτε, πάλι, προτιμώ το λεγόμενο “τραπέζωμα”, να είμαι δηλαδή καβάλα στο ΒΜΧ μου σε οριζόντια θέση πάνω από τη γη. Στην ουσία, στο extreme αυτό άθλημα δεν υπάρχει σωστό ή λάθος. Απλώς κάνεις ό,τι σου κατέβει, αυτοσχεδιάζεις», λέει.

Περιστασιακά, πάντως, το ριψοκίνδυνο του χαρακτήρα του τού στοιχίζει. «Έχει τύχει να χτυπήσω και τον μηνίσκο μου, καρπούς ή αστραγάλους. Για παλαιότερη αποθεραπεία, χρειάστηκε να αποχωριστώ για πέντε ολόκληρους μήνες το ποδήλατό μου και εννοείται πως είχα… στερητικό σύνδρομο! Ήμουν τυχερός, σκέφτομαι που μικρός όταν πρωτοχτύπησα η μητέρα μου μ΄ άφησε να συνεχίσω. Σήμερα πια και οι γονείς μου είναι 100% μαζί μου, βλέπουν ότι ταξιδεύω παντού, σε Αμερική κι Ευρώπη, για το χόμπι μου. Το κυριότερο απ΄ όλα, διαπιστώνουν πως είμαι πραγματικά ευτυχισμένος μ΄ αυτό που κάνω!», υποστηρίζει.

«Φτιάξαμε πίστα…»
Ο Γιάννης μύησε και τον μικρότερο αδελφό του στον κόσμο του ΒΜΧ freestyler. «Αυτός μου κόλλησε σιγά σιγά το “μικρόβιο” του ΒΜΧ freestyler. Σήμερα, έχω καταφέρει να φτάνω ώς και στα τέσσερα μέτρα ύψος στα άλματά μου, να περιστρέφομαι κατά 540 μοίρες, όσο και η αδρεναλίνη μου! Έπειτα από επτά χρόνια συστηματικής ενασχόλησης, το ποδήλατο είναι τρόπος ζωής πια για μένα. Ο κόσμος να χαλάσει, εγώ θα πάω έξω να χαλαρώσω στις δύο ρόδες, το ελάχιστο για ένα τρίωρο. Μέχρι και δωδεκάωρα “χτυπάω”!», λέει ο 20χρονος δημοτικός υπάλληλος Παναγιώτης Μανάρας.

Από κοινού με τον Γιάννη κι άλλους φίλους τους, όλοι μέλη της ομάδας Βogiatiland, πήραν την κατάσταση στα χέρια τους, καθώς δεν υπάρχουν χώροι για να αθληθούν.

«Δουλειά στην Ελλάδα στο αγωνιστικό ΒΜΧ δεν γίνεται.

Δεν υπάρχει υποδομή ούτε καν οργανωμένη χωμάτινη ή τσιμεντένια πίστα προπόνησης, μόνο στη Χαλκίδα και στη Λάρισα. Αναγκαστικά, λοιπόν, κι εμείς φτιάξαμε τη δική μας ξύλινη ράμπα, σε κτήμα του πατέρα μας, στον Άγιο Στέφανο. Μας στοίχισε 10.000 ευρώ, αλλά τουλάχιστον τώρα το ευχαριστιόμα- στε!», αναφέρει.

ΙΠΤΑΜΕΝΟΙ ΠΟΔΗΛΑΤΕΣ

Οι νεαροί άσοι των πεντάλ νικούν τον νόμο της βαρύτητας και εντυπωσιάζουν με τις φιγούρες τους

Ασκήσεις ακριβείας σε… έναν τροχό

ΟΚΤΩ ΧΡΟΝΙΑ «ΒΜΧ-άκιας», μέλος της ομάδας Βaf Crew, ο 23χρονος σπουδαστής υπολογιστών Βασίλης Σαπουνάς δεν ξεκαβαλάει με τίποτα το αγαπημένο του δίτροχο, αυτό που έμαθε από φίλους στη γειτονιά του, τον Χολαργό. «Είμαι street ποδηλάτης, προτιμώ τις φιγούρες με τις δύο ρόδες του ποδηλάτου μου να πατούν σε μια επιφάνεια ή στο έδαφος. Κάνω, για παράδειγμα, ισορροπία σε κάγκελο, όπου μόνο το πίσω ή το μπροστινό πατάκι- η μεταλλική προεξοχή της ρόδας μου – ακουμπά σ΄ αυτό. Άλλες φορές, πάλι, απολαμβάνω να σαλτάρω από ψηλά, να πηδώ 13 σκαλιά, με εναέρια σβούρα 360 μοιρών.

Μπορώ και πιο ψηλά, αυτό είναι κάθε φορά το στοίχημά μου κι αυτό παλεύω», λέει στα «ΝΕΑ».

«Όποτε βλέπω ένα ύψωμα, με προκαλεί να το προσπεράσω από πάνω. Βγαίνουμε έξω ώρες που δεν έχει πολύ κόσμο, κυρίως μέσα στην Πανεπιστημιούπολη Ζωγράφου, όπου με πολλά σκαλιά και κάγκελα, είναι ιδανικά, ήσυχα. Μπορεί, ωστόσο, και να πάμε σε άλλο μέρος και να μας διώξουν:

μας έχει μαζέψει και η Αστυνομία, γιατί ενοχλούσαμε…».