100 χρόνια Κουροσάβα εν μέσω σκανδάλων

Είναι από τους σημαντικότερους θεράποντες της έβδομης τέχνης. Σκηνοθέτης που έκανε αγαπητό τον ιαπωνικό κινηματογράφο σε όλον τον κόσμο και η σφραγίδα του οποίου θα μείνει ανεξίτηλη στην παγκόσμια κινηματογραφική σκηνή. Κι όμως, η επέτειος του εορτασμού των 100 χρόνων από τη γέννηση του Ακίρα Κουροσάβα- του σκηνοθέτη των μοναχικών ηρώων- δεν εορτάστηκε με τη λαμπρότητα που θα περίμεναν οι περισσότεροι, τουλάχιστον στην πατρίδα του την Ιαπωνία.

Αιτία του κακού είναι ένα σκάνδαλο που έχει ξεσπάσει στο Ίδρυμα Κουροσάβα, το οποίο διευθύνει ο γιος του και παραγωγός των τελευταίων ταινιών του Ακίρα, ο Χισάο. Πέτρα του σκανδάλου είναι περίπου 300.000 ευρώ, όπως γράφει η ισπανική εφημερίδα «Εl Ρais». Χρήματα που έχουν κάνει φτερά από το ταμείο του Ιδρύματος και για την υπεξαίρεση των οποίων υπεύθυνος θεωρείται ο Χισάο. Και ενώ ο καταχραστής αναζητείται, το Ίδρυμα βρίσκεται ένα βήμα προ της κατάρρευσης.

Οι συνέπειες πολλές. Προγραμματισμένες εκδηλώσεις κινδυνεύουν να τιναχθούν στον αέρα. Παγώνει το θέμα με το τελευταίο ημιτελές ντοκιμαντέρ του Κουροσάβα- το οποίο γύριζε στα 80 του- σχετικά με το Θέατρο Νο.

Αν λόγω του επετειακού του πράγματος θα έπρεπε να αναζητηθεί μία καλή είδηση, αυτή είναι ότι ήδη από τον Μάιο του 2009 μεγάλο μέρος του αρχείου του σπουδαίου σκηνοθέτη έχει μπει στο Διαδίκτυο. Πρόκειται για περισσότερα από 20.000 ντοκουμέντα, χειρόγραφα, προσωπικές σημειώσεις σχετικά με τις παραγωγές του, φωτογραφίες. Όμως τίποτα δεν έχει μεταφραστεί από τα ιαπωνικά σε κάποια άλλη γλώσσα, κρατώντας μακριά ερευνητές και θαυμαστές του που δεν μιλούν ιαπωνικά.

Όλα αυτά είναι δυσάρεστα, όμως σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να μειώσουν την αξία του σκηνοθέτη που έχει επηρεάσει σπουδαίους δημιουργούς και έχει τιμηθεί με Χρυσό Λέοντα και Χρυσό Φοίνικα. Αν και το όγδοο παιδί της οικογένειας του Ισαμού και της Σίμα Κουροσάβα ήθελε να γίνει ζωγράφος και δεν τα κατάφερε, βρήκε σύντομα τον δρόμο του προς τον κινηματογράφο- τον απασχόλησε κυρίως η φεουδαρχική Ιαπωνία.

Τη διεθνή καταξίωση γνώρισε το 1948 όταν γύρισε τον «Μεθυσμένο άγγελο», ενώ ακολούθησαν δεκάδες αριστουργήματα μέχρι τον θάνατό του το 1998, ανάμεσα στα οποία τα «Ρασομόν», «Ραν», «Επτά σαμουράι», «Γιοζίμπο», «Ραψωδία τον Αύγουστο», «Καγκεμούσα», «Ο θρόνος του αίματος», προσφέροντας έμπνευση σε σκηνοθέτες όπως ο Μάρτιν Σκορσέζε και ο Τζορτζ Λούκας.