Δίκτυο

Μια στέγη για το Φεστιβάλ!
Γ.Δ.Κ.Σ.

Τον περίμενα. Τον υπουργό Πολιτισμού και Τουρισμού Παύλο Γερουλάνο. Στη συνέντευξη Τύπου του Ελληνικού Φεστιβάλ για την ανακοίνωση του φετινού προγράμματος στην Επίδαυρο και στην Αθήνα. Να μας αναγγείλει πως το ΥΠΠΟΤ αγόρασε ή, έστω, αγοράζει από την Εθνική Τράπεζα τα κτίρια των πρώην εργοστασίων Τσαούσογλου- θέμα που εκκρεμεί εδώ και χρόνια – και τα παραχωρεί στο Ελληνικό Φεστιβάλ για να στεγάσει, εκτός από τις εκδηλώσεις του- πράγμα που κάνει και τώρα αλλά μέσα σε ένα καθεστώς ανασφάλειας-, και τα γραφεία του. Για τα οποία πληρώνει τα μαλλιοκέφαλά του σε ενοίκια, όντας και υπό την απειλή έξωσης.

Δεν το ανήγγειλε ο κ. Γερουλάνος. Ενώ μίλησε με χιούμορ και έδειξε την εκτίμησή του στον Γιώργο Λούκο, για το «Πειραιώς 260» ακούσαμε αοριστολογίες για συζητήσεις με την Εθνική, για την οικονομική κατάσταση, κ.λπ., κ.λπ. και ευχές. Θα μου πείτε: «Αιθεροβατείς. Τι ήθελες να ακούσεις με την παρούσα οικονομική συγκυρία;».

Επιμένω. Μήπως, τουλάχιστον, ώσπου να λυθεί το πρόβλημα που υποτίθεται πως είναι σε καλό δρόμο, μπορεί να βρεθεί ένα κτίριο από τα τόσα κλειστά που ανήκουν στο ΥΠΠΟΤ για να στεγαστούν τα γραφεία του Φεστιβάλ ώστε να γλιτώνει τα ενοίκια;


Vintage με τα όλα του
Χ.Π.

Σε μπουάτ του ΄60 θα βρεθείτε όσοι πάτε να δείτε τον Vassiliko στο Μικρό Παλλάς (τελευταία παράσταση).

Vintage με τα όλα του (το «σκηνικό»), vintage και το υλικό που μας παρουσιάζει, αλλά και με (ενορχηστρωτικές)

αποχρώσεις τού σήμερα. Στο λάιβ του αυτό είναι ακόμα πιο εμφανές απ΄ ό,τι στον δίσκο. Τα ηλεκτρικά κρεσέντο στο φινάλε ορισμένων τραγουδιών, η ένταση των ντραμς ή οι space ενορχηστρώσεις φτιάχνουν ένα δεύτερο σύμπαν ώστε τα windmills of our minds (hearts καλύτερα)

να γυρνάνε σε τροχιές Βασιλικού. Δεν ήταν όλες οι στιγμές πετυχημένες. Υπήρξαν κομμάτια (όπως λόγου χάριν στο «Ιf Υou Go Αway») όπου αναρωτιόμασταν γιατί δεν ακουγόταν η φωνή του. Ή που (τουλάχιστον εγώ) προσπαθούσα να καταλάβω γιατί τόση ένταση στα ντραμς την ώρα που το πάθος του κομματιού έβγαινε μόνο στις εκφράσεις του προσώπου του (και όχι στη φωνή). Πάντα υπάρχουν ενστάσεις- αλίμονο αν δεν υπήρχαν. Όπως υπάρχουν και εξαιρετικές στιγμές τις οποίες τις ζήσαμεκυρίως στο δεύτερο μέρος. Βγαίνοντας σκεπτόμουν ότι είναι ωραίες οι μουσικές προτάσεις που πρέπει να ανακαλύψουν και νέους τρόπους παρουσίασης, σε νέα στέκια, δίνοντας- και σε μας- μια αίσθηση ζωντάνιας και ελευθερίας. Ναι, μας άρεσε ο Vassilikos. Μας άρεσε κυρίως γιατί φαίνεται ότι έκανε την «τρέλα» του (το κέφι του, τον πόνο του, το όνειρό του) πραγματικότητα, το «έντυσε» με την ψυχή του, σκέφτηκε το πώς θα το παρουσιάσει και ήρθε και μας το έδειξε. Και μας έπεισε. Αυτά. Αλλά μέχρι εκεί. Γιατί όλη αυτή η φήμη που έχει κυκλοφορήσει στην πόλη (και σε κάνει να περιμένεις το… Μπεν Χουρ) δεν κάνει καλό σε κανέναν.


Μπελογιάννης στη Στοά
Μ.Π.

Εκδήλωση- φιλολογικό μνημόσυνο για τον Νίκο Μπελογιάννη πραγματοποιείται αύριο στις 12.30 στη Στοά του Βιβλίου (Πεσμαζόγλου 5). Αφορμή η επέτειος της εκτέλεσής του (30 Μαΐου 1952) και ομιλητές ο συνονόματος γιος του, ο ιστορικός Γιάννης Αντωνίου και η αναπληρώτρια καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων Χριστίνα Ντουνιά. Θα παρουσιαστούν τρία βιβλία- επανεκδόσεις (επανακυκλοφορούν από την Άγρα): τα δύο του Νίκου Μπελογιάννη, «Το ξένο κεφάλαιο στην Ελλάδα», «Σχέδιο για μια Ιστορία της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας», και ένα της συντρόφου του, Έλλης Παππά, με τίτλο «Ο Λένιν χωρίς λογοκρισία και εκτός μαυσωλείου».