Γνώμη

Κέρδος ή ζημιά
Του Μιχάλη Μορφωνιού

Δεν είναι η βία το μοναδικό πρόβλημα στο ποδόσφαιρο και τον αθλητισμό γενικότερα. Μπορεί να είναι το πιο σοβαρό, αλλά υπάρχουν κι άλλα. Τα πολλά ματς, για παράδειγμα, που γίνονται όχι μόνο στο ποδόσφαιρο αλλά και στο μπάσκετ μπορεί να αυξάνουν τα έσοδα, κυρίως από τα τηλεοπτικά δικαιώματα αφού τα γήπεδα δεν γεμίζουν πάντα, αλλά μειώνουν το ενδιαφέρον.

Οι περισσότεροι προπονητές αντιδρούν, όπως γνωρίζουμε, στη διεξαγωγή των πλέι οφ για την κατάκτηση της δεύτερης θέσης, αφού αυτό αφενός δίνει τη δυνατότητα στον ισχυρό να αυξήσει τις πιθανότητές του για επικράτηση, ενώ δεν είναι ποτέ δυνατόν τα αποτελέσματα των 30 αγώνων να αμφισβητούνται από τα έξι παιχνίδια.

Οι πρόεδροι όμως των συλλόγων έχουν πιο πολλά έσοδα από τα τηλεοπτικά, λόγω των παραπάνω αναμετρήσεων, γι΄ αυτό και δεν δίνουν σημασία στις «διαφορετικές απόψεις».

Και στο μπάσκετ το σύστημα των προκριματικών μέχρι τα ματς της τελικής φάσης γίνεται κουραστικό, ιδιαίτερα όταν παίζουν οι ίδιες και οι ίδιες ομάδες. Ακόμη και το Ολυμπιακός- Παναθηναϊκός έχει άλλη αίγλη αν το βλέπεις δύο φορές τον χρόνο από το να το συναντάς τουλάχιστον… οκτώ αν δεν βρεθούν αντίπαλοι και στην Ευρωλίγκα.

Και το Τσάμπιονς Λιγκ, όπου υποτίθεται ότι συμμετέχει ό,τι καλύτερο υπάρχει στον ποδοσφαιρικό χάρτη της Ευρώπης, όταν το βλέπεις κάθε Τρίτη και Τετάρτη μάλλον δεν σε έλκει όσο στα πιο παλιά χρόνια, όταν στο λεγόμενο Κύπελλο Πρωταθλητριών έπαιζαν μόνον οι κάτοχοι του τροπαίου και τα παιχνίδια ήταν διπλά.

Αντέχει το κοινό να καταναλώνει τόσο συχνά το προϊόν που λέγεται ποδόσφαιρο; Αντέχουν οι παίκτες (για τους διαιτητές δεν τον συζητάμε) να δίνουν τόσα ματς τον χρόνο;

Μπορεί να συντηρηθεί το (οποιοδήποτε) άθλημα από τον καναπέ του τηλεθεατή;

Δεν είναι τόσο απλό…