Ιδεολογικά αδιέξοδα μιας άνεργης νεολαίας

Η πρωτοτυπία του Τσίρου έγκειται στο ότι κάθε σκηνή αναφέρεται στις συμπεριφορές πάνω στο θέμα των τεσσάρων εξουσιών και σε καμιά δεν εντοπίζεται διαφθορά, δωροληψία, πολιτικό χατίρι, πεσκέσι, συναλλαγή κ.τ.λ. Αστυνομία, πολιτική εξουσία, δικαστική και Τύπος (εδώ ηλεκτρονικός) εφαρμόζουν τον Νόμο, αποποιούνται κάθε συναλλαγή, συμβιβασμό και επιείκεια! Εφαρμόζουν το λατινικό αξίωμα: Dura lex sed lex. Αλλά και το επίσης ρωμαϊκό νομικό σχόλιο: ένας αυστηρός νόμος είναι άδικος νόμος και ένας επιεικής νόμος δεν είναι καν νόμος.

Το έργο του Τσίρου έχει σχεδόν τη δομή και τη λιτότητα ντοκιμαντέρ. Καταγράφει και δεν σχολιάζει. Αλλά και όταν σχολιάζει με το πρόσωπο του παππού της παραβατικής νέας, δεν του χαρίζεται γιατί αυτός ακολουθώντας τα ειωθότα αποπειράται δωροδοκία, προσκομίζει πεσκέσια στον δικαστή και εκμεταλλεύεται σε ριάλιτι σόου τον λαϊκισμό της τηλεόρασης. Από την άλλη, βλέπει και τα ιδεολογικά και ηθικά αδιέξοδα μιας ανερμάτιστης αλλά και άνεργης νεολαίας. Το έργο είναι τίμιο μάθημα και δεν είναι καθόλου δασκαλίστικο. Είναι μπρεχτικό, διαλεκτικό.

Η Μανωλοπούλου το έγδυσε από περιττά σκευάσματα περιοριζόμενη στα λιτά κοστούμια. Λειτουργικό το βίντεο του Χασάπη. Μπρεχτικοί οι φωτισμοί του Αναστασίου, δηλαδή φωτισμοί χειρουργείου, ψυχροί και σπάνια ψυχολογικοί.

Ο Κωνσταντίνος Αρβανιτάκης οργάνωσε μια λιτή, αφηγηματική και φορτισμένη συναισθηματικά παράσταση χωρίς εξυπνάδες και τεχνάσματα. Ηθοποιοί τριών γενεών βρήκαν κοινό αισθητικό και υποκριτικό παρονομαστή. Ο Βασίλης Κολοβός, ο Δημήτρης Καμπερίδης, η Αλίκη Αλεξανδράκη έξοχοι. Η Ανδρεαδάκη, ο Γρηγοριάδης και ο Πυρπασόπουλος έπλασαν διαμαντάκια υποκριτικού ρεαλισμού και τα δύο νέα φιντάνια του Θεάτρου Τέχνης, η Έρρικα Μπίγιου και η Μυρτώ Αυγερινού πιστοποιούν πως η ένδοξη σχολή συνεχίζει να παράγει υψηλών προδιαγραφών σκηνικά φαινόμενα.