Ο ερημίτης της Κέρου

«Εδώ πάνω, στο νησί, έχω την ησυχία μου, βρήκα την ψυχική γαλήνη μου! Μπορεί να είμαι ερημίτης, αλλά μ΄ αρέσει αυτή η μοναξιά, απολαμβάνω την αίσθηση της ελευθερίας μου στην εξοχή! Δεν έχω κανέναν να μου πει τι να κάνω, να μου ζητήσει να πάω πιο πέρα τα ζώα μου για να βοσκήσουν. Είναι η ζωή μου όλη εδώ…».

Υποχρεώθηκε στην απομόνωση. Ύστερα από χρόνια τη συνήθισε, την έκανε πια επιλογή του. Στα εβδομήντα του σήμερα, ο κτηνοτρόφος κ. Δημήτρης Αρτέμης αφήνει κάθε χρόνο για οκτώ μήνες το σπιτικό του για να ξενιτευτεί. Από το χωριό του, τον Ποταμό της Αμοργού, περνά απέναντι, στα βορειοδυτικά. Απομακρύνεται δεκάξι μίλια, δυόμισι ώρες απόσταση, ώστε να εγκατασταθεί, χειμώνα- καλοκαίρι, πάνω στη νησίδα Κέρος, στις Μικρές Ανατολικές Κυκλάδες. Είναι τότε ο ένας και μοναδικός κάτοικός της. Μέχρι και ταινία για τη ζωή του, «Τ΄ αερικά της Κέρου», της Μαρίνας Κουνενάκη έχει γυριστεί, βραβεύτηκε μάλιστα και σε διάφορα φεστιβάλ. «Τα τελευταία είκοσι οκτώ χρόνια έχω εδώ τα κατσίκια μου, 250 αρχικά, 400 σήμερα, ήμερα και άγρια που ημέρωσα. Θα μπορούσα- σκέφτομαι- να μείνω και στο πατρικό νησί μου, αλλά εκεί τα βοσκοτόπια δεν φτάνουν για όλους τους τσοπάνηδες. Εκεί οι συνθήκες για να επιβιώσω επαγγελματικά ήταν πιο δύσκολες, αναγκαστικά κάποιος από μας έπρεπε να μεταναστεύσει. Αποφάσισα λοιπόν να φύγω εγώ, να έχω πια όσο χώρο θέλω και για μένα και για τα ζώα μου…» λέει στα «ΝΕΑ». Άλλοι τέσσερις, πέντε συνάδελφοί του έχουν μεταφέρει τα κοπάδια τους στην Κέρο. Πηγαίνουν περιστασιακά και τα επιβλέπουν, αυθημερόν. «Μόνον εγώ διανυκτερεύω εδώ. Τον πρώτο καιρό μάλιστα, όσο τα τρία παιδιά μου ήταν μικρά, μέναμε οικογενειακώς πάνω στο νησί. Μετά όμως είχαν τα σχολεία τους, γι΄ αυτό κι έφυγαν με τη μητέρα τους. Μέχρι και το 1995 μετακινούσα ανά εποχή και τα κατσίκια μου με το καΐκι: τα ΄φερνα εδώ το καλοκαίρι, τα ΄παιρνα στην Αμοργό για χειμαδιό. Αλλά ήταν ζόρικο αυτό το πηγαινέλα…» λέει.

Δύσκολη διαβίωση
Για να κατοικήσει εκεί χρειάστηκε απόφαση του Πρωτοδικείου Σύρου, που επικύρωσε την κατανομή του κλήρου που ζήτησε. Επιτόπου ο ίδιος είχε να προσαρμοστεί και στις στοιχειώδεις συνθήκες διαβίωσής του. «Μένω σε παλιές αγροικίες που βρήκα εδώ από παλαιότερους και συντηρώ. Τηλέφωνο έχω, ένα ηλιακό που δουλεύει με φωτοκύτταρο. Με χίλιες δυο παρεμβάσεις μου, κατάφερα και μου το τοποθέτησαν, έχει όμως συχνά και βλάβες. Διαθέτω και κινητό, αλλά όχι και ρεύμα για να το φορτίζω! Για το μαγείρεμα χρησιμοποιώ το τζάκι και το πετρογκάζ, παίρνω επαρκείς προμήθειες και φτιάχνω διάφορα…», σημειώνει. Καθημερινά είναι στο πόδι από τα χαράματα. «Από πέντε χρονών παιδί – τότε που πήγαινα με τον πατέρα και τον παππού μου για τα ζώα μας-, έχω μάθει να ξυπνώ με την αυγή, στις πέντε. Και σήμερα, όποτε έχω πολλή δουλειά, βγαίνω κατ΄ ευθείαν στο βουνό. Είναι φορές που είμαι σερί έξω, ώς το βράδυ. Αλλιώς, θα πιω πρώτα τον καφέ μου, θα ακούσω και τις ειδήσεις στο ραδιόφωνο, αφού τηλεόραση δεν έχω. Στο τέλος της ημέρας, γύρω στις δέκα, θα πέσω πια να κοιμηθώ…», λέει ο Αμοργιανός βοσκός.

Αντίπαλος ο βοριάς
Το κρέας και το γάλα της παραγωγής του τα πουλάει στο γειτονικό- μισή ώρα απέναντι- Κουφονήσι. «Τώρα πια χάλασε και η τακτική συγκοινωνία, το μικρό πλοίο “Σκοπελίτης” είναι για επισκευή, οι μετακινήσεις μου έγιναν πιο δύσκολες. Από την Αμοργό πρέπει να πάω πρώτα στο Κουφονήσι κι από ΄κεί να πάρω λάντζα για να με φέρει ώς την Κέρο. Το χειρότερο απ΄ όλα όμως είναι οι καιρικές συνθήκες, ο βοριάς που δεν μου επιτρέπει να επικοινωνήσω όποτε θέλω με τους δικούς μου. Όταν ακούς για πέντε μποφόρ, στην πραγματικότητα είναι έξι και επτά! Τον έχω συνεχώς κόντρα μου, είναι ο μεγαλύτερος εχθρός μου…», λέει ο κ. Δημήτρης…

ΑΠΟ ΤΟ 1982

«Τα τελευταία είκοσι οκτώ χρόνια έχω εδώ τα κατσίκια μου. Τα βοσκοτόπια της Αμοργού δεν φτάνουν για όλους»

«Συντροφιά έχω τον σκύλο μου τον Μπέη»

Η ΕΡΗΜΙΑ στην αρχή ήταν ανάγκη για τον κ. Δημήτρη Αρτέμη, όμως πλέον είναι συνειδητή επιλογή. «Τόσα χρόνια πια, από το 1982, εδώ πάνω, έχω συνηθίσει, αυτή είναι η δουλειά μου.

Φόβος δεν υπάρχει, προς το παρόν δεν μου ΄xει συμβεί τίποτα δυσάρεστο. Ερημονήσι, πάντως, όπως είναι, έχω λάβει κι εγώ τα μέτρα μου, έχω και τον σκύλο μου, τον Μπέη, που με το παραμικρό με ειδοποιεί. Καταλαβαίνω πως για άλλους φαντάζει ίσως εξαιρετικά αντίξοος αυτός ο ρυθμός ζωής. Προσωπικά, ωστόσο, σκοπεύω να παραμείνω όσο αντέχω. Τι άλλο μπορώ να κάνω με τη σύνταξη του ΟΓΑ που παίρνω;».