«Κάποιοι βλέπουν ως απειλή τη δημιουργικότητα»

«Ημουν 17 ετών, όταν έφυγα από την πατρίδα μου. Ο πατέρας μου με έστειλε για σπουδές στο εξωτερικό και πίστευα πως θα επιστρέψω. Ομως ήρθε η ισλαμική επανάσταση του Χομεϊνί και ο πόλεμος στο Ιράκ και έτσι έμεινα “εγκαταλελειμμένη” στη Δύση, για πάντα μακριά από την πατρίδα», λέει στην ιταλική «La Repubblica» η διάσημη Ιρανή καλλιτέχνις του βίντεο, Σερίν Νεσάτ, που προσφάτως βραβεύθηκε και με τον Αργυρό Λέοντα στο Φεστιβάλ Βενετίας για το μνημειακό έργου της «Women without men», βασισμένο στο ομότιτλοαπαγορευμένο στο Ιράν- βιβλίο τής Σαρνούς Παρσιπού. Εργο που πραγματεύεται τα σεξουαλικά, πολιτιστικά και θρησκευτικά ταμπού που αντιμετωπίζουν πέντε Ιρανές και το οποίο είδαμε πέρυσι στην Αθήνα, σε μορφή βιντεοεγκατάστασης, στο Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης.

Αν και πλέον είναι πολίτης του κόσμου, η Σερίν Νεσάτ δεν παύει από το σπίτι της, στη Νέα Υόρκη, να παρακολουθεί τα τεκταινόμενα στην Τεχεράνη και να συμπαραστέκεται στους συναδέλφους της που ασχολούνται με τον κινηματογράφο και βρίσκονται στη φυλακή. «Αναζητούμε τρόπο μέσω της Διεθνούς Αμνηστίας να τους απελευθερώσουμε. Ο μόνος τρόπος για να το πετύχουμε όμως είναι η κινητοποίηση της Χίλαρι Κλίντον».

Εκείνον που ξεχωρίζει όμως η γοητευτική 53χρονη δημιουργός είναι ο πολυβραβευμένος σκηνοθέτης Τζαφάρ Παναχί, που στο παρελθόν έχει τιμηθεί και με τον Χρυσό Λέοντα στη Βενετία, για την ταινία του «Κύκλος».

«Η περίπτωσή του είναι πολύ σοβαρή», λέει η Σερίν Νεσάτ. «Πρόσφατα έμαθα πως η σύζυγος, η κόρη του και άλλα 14 άτομα που ήταν στο σπίτι τη στιγμή της εισβολής των δυνάμεων ασφαλείας απελευθερώθηκαν. Για τον ίδιο όμως ανησυχώ ιδιαιτέρως. Αυτή η κυβέρνηση είναι ικανή για όλα, για τη μεγαλύτερη θηριωδία. Είμαστε τρομοκρατημένοι για όσα θα μπορούσαν να συμβούν στους κρατουμένους, διότι η κυβέρνηση αντιμετωπίζει τη δημιουργικότητα ως απειλή.

Συλλαμβάνοντας τον Παναχί ή άλλους γνωστούς σκηνοθέτες είναι ένας τρόπος για να πει σε όλους τους άλλους καλλιτέχνες:

«Καθήστε καλά, μην ξεσηκώνεστε».

Τι μπορεί να κάνει η διεθνής κοινότητα μπροστά στην καταστολή;
Δυστυχώς δεν ακούν τη φωνή των δυτικών μέσων ενημέρωσης. Πρέπει όμως, ακόμη και με το ζόρι, να λάβουν υπόψη τους φωνές πολιτικών όπως ο Μπερλουσκόνι, ο Σαρκοζί, η Χίλαρι Κλίντον. Αλλά πρέπει και η κοινή γνώμη στη Δύση να ασκήσει πίεση στους ηγέτες της.