[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Ένα όνειρο που φθίνει

Είχα ένα όνειρο… Ότι κάποια στιγμή- κάποτε- θα προλαβαίναμε να ζήσουμε την (πραγματικά) Ενωμένη Ευρώπη. Και ότι αυτή θα ήταν η συνέχεια της Ευρώπης της κουλτούρας, της Αναγέννησης, του Διαφωτισμού, της αρχαίας ελληνικής φιλοσοφίας, της διανόησης. Η Ευρώπη που γέννησε τη Δημοκρατία, τη Γαλλική Επανάσταση και τον Μάη του ΄68. Κάποιοι μίλαγαν με ενθουσιασμό και προσδοκίες για την «Ευρώπη των λαών». Και κάποιοι άλλοι, πιο αιθεροβάμονες, οραματίζονταν τις «Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης», κατά το πρότυπο των ΗΠΑ, αλλά σε μια άλλη, πολύ πιο… ανθρωπιστική, εκδοχή. Ναι, θα παρέμεναν οι εθνικές ιδιαιτερότητες και θα ήταν αυτή η Ευρώπη ένα υπέροχο μωσαϊκό εθνών, γλωσσών και εθίμων, με κοινή πορεία και στόχους. Με πολιτική δύναμη, λόγο και αξιοπρέπεια. Το όνειρο, όμως, όλο και φθίνει.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση εξέλεξε για πρώτη φορά πριν από μερικούς μήνες έναν κοινό πρόεδρο και μία κοινή υπουργό Εξωτερικών- έστω και εάν τα συγκεκριμένα άτομα δεν δικαίωναν τους πόθους των ακραιφνών ευρωπαϊστών. Από τότε, όμως, σχεδόν δεν τους ξανάκουσα, ούτε τους ξαναείδα. Τα «διευθυντήρια» καλά κρατούν, το ίδιο και οι αντιπαλότητες και οι ανισότητες «Βορείων» και «Νοτίων», πλουσίων και φτωχών μέσα στη Γηραιά Ήπειρο. Παρακολουθώ τις τελευταίες εβδομάδες τη Γερμανίδα καγκελάριο και τον Γάλλο πρόεδρο να ρυθμίζουν ουσιαστικά τις τύχες της Ευρώπης, να κινούνται απολυταρχικά, να χαράζουν τις κατευθυντήριες γραμμές. Διαβάζω έκπληκτη δηλώσεις αρχηγών ευρωπαϊκών κομμάτων, που μιλούν περιφρονητικά για τις οικονομικά υποδεέστερες χώρες, όπως η Ελλάδα. Μέσα ενημέρωσης (σχετικά πρόσφατα «εκπολιτισθέντων» χωρών) να βεβηλώνουν χαιρέκακα μνημεία όχι μόνο του ευρωπαϊκού, αλλά του παγκόσμιου πολιτισμού (σαν την Αφροδίτη της Μήλου).

Ακούω διαρκώς τους Ευρωπαίους κομισάριους να μιλούν μόνο για «αγορές», «οικονομικές συνθήκες», «ελλείμματα», «περικοπές» εργασιακών δικαιωμάτων, σκληρές «ασφαλιστικές μεταρρυθμίσεις» και απεχθή «μέτρα».

Μήπως, όμως, και εμείς οι ίδιοι οι λαοί έχουμε βάλει το χεράκι μας σε όλα αυτά, εκλέγοντας ως πρώτο κόμμα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο τη συντηρητική παράταξη και στέλνοντας τους σοσιαλιστές, τους αριστερούς και τους Πράσινους στα «μετόπισθεν»;

Είχα ένα όνειρο… Να το ξεχάσω;