[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Νυχτερίδες κι αράχνες, γλυκιά μου

Oι πιο προνοητικοί είχαν ήδη στο τσεπάκι εισιτήρια για τη λονδρέζικη συναυλία της Lady Gaga. Όσο για μένα, την πάτησα και υπέκυψα στις επιθυμίες των νεώτερων της παρέας. Έτσι αντί να ξεχυθώ για ψώνια in memoriam του τελευταίου 13ου μισθού μου ή έστω να πάω εκατό μέτρα παρακάτω στο παράρτημα της Τate Μodern, ακούμπησα στο γκισέ δεκατρείς ωραιότατες λιρίτσες και μπήκα στο Μουσείο των Μπιτλς στο Λίβερπουλ. Κι ας με προέτρεπε για το αντίθετο το αλάνθαστο ένστικτό μου, κι ας με προειδοποιούσαν οι γλάροι καθέτου εφορμήσεως που έκαναν περιπολίες στη μείζονα περιοχή του Αλμπερτ Ντοκ. Έδωσα την τελευταία μάχη μου με τη νοσταλγία και μετά έκαψα τους νεκρούς μου με ακριβοπληρωμένο κιτς αντί στεφάνου.

Στη σκονισμένη σούδα που ονόμασαν «Μουσείο» χάζεψα τα «εκθέματα», κάτι κουτσούνια με φράντζα, μπάσο ντραμς και κιθάρα που έπαιζαν πλέι μπακ το Ιmagine και καμώθηκα ότι εκστασιάζομαι μπροστά στις προθήκες που συντηρούσαν το απόλυτο τίποτα: φωτογραφίες, αποκόμματα εφημερίδων και βιντεάκια που κυκλοφορούν σωρηδόν και στην αγορά. Μετά στήθηκα στην ουρά μαζί με τις εβδομηντάρες επισκέπτριες και πόζαρα κάτω από μεγεθυσμένες μαυρόασπρες φωτογραφίες με τα ωραία κορίτσια των 60΄s που ξέσκιζαν τα μάγουλά τους στη θέα των Σκαθαριών να κατεβαίνουν από μια σκάλα αεροπλάνου. Υou may say Ι am a dreamer, αγαπητέ Τζον, αλλά για μένα αυτές οι γραίες που έψαχναν τον εαυτό τους πάνω στα παραφουσκωμένα pixel, ήταν, μακράν, το χάι λάιτ του Μουσείου.