Το facebook ταιριάζει και στον μινιμαλισμό

Ποιος είπε ότι στο facebook βρίσκει κανείς χαμένους συμμαθητές, παλιούς έρωτες και βαρετούς συναδέλφους; Ο Βρετανός μινιμαλιστής συνθέτης Μάικλ Νάιμαν έρχεται να ανατρέψει- όπως και με τη μουσική του- τα δεδομένα. Και αποδεικνύει πως το facebook μπορεί να γίνει αφορμή για μια γόνιμη συνεργασία. Πολύτιμος συνεργάτης αποδείχτηκε ο Ντέιβιντ Μακ Άλμοντ. Και το αποτέλεσμα είναι ήδη στα χέρια των πιστών φίλων του συνθέτη μεγάλων κινηματογραφικών επιτυχιών, όπως τα «Μαθήματα πιάνου», και φέρει τον τίτλο «Τhe Glare».

«Γνωριστήκαμε πριν από 10 χρόνια σε μια γιορτή», λέει στην ισπανική εφημερίδα «Εl Ρais» ο 65χρονος Μάικλ Νάιμαν. «Αστειευόμασταν πως θα συνεργαστούμε, αλλά τελικά δεν κρατήσαμε επαφή. Το 2008 συναντηθήκαμε τυχαία στο facebook. Αρχίσαμε να ανταλλάσσουμε μηνύματα και αναθερμάνθηκε η ιδέα της συνεργασίας. Εγώ του προσέφερα διάφορα τραγούδια που είχα συνθέσει εν καιρώ και την ελευθερία να κάνει ό,τι θέλει μαζί τους».

Ο 45χρονος τραγουδιστής της σόουλ έβαλε τους στίχους. Υιοθέτησε το πρώτο πρόσωπο. Εμπνεύστηκε απ΄ όσα διάβαζε στον Τύπο και από τα βιντεάκια που έβλεπε στο Υou Τube. Πήρε ως αφορμές από μια ερωμένη του Σίλβιο Μπερλουσκόνι, ώς έναν παίκτη του «Βig Βrother». Και από ένα ζευγάρι Νεοζηλανδών που εξαιτίας ενός τραπεζικού λάθους έγινε πάμπλουτο και εξαφανίστηκε, ώς την ιστορία μιας εγκυμονούσας Νιγηριανής που βρίσκεται στη φυλακή, ενός Παλαιστίνιου φοιτητή και ενός ορφανού παιδιού από τη Ζιμπάμπουε.

«Είναι ένας δίσκος με αναφορές ποπ, χωρίς να είναι ποπ», εξηγεί ο Μάικλ Νάιμαν. Και προλαβαίνει τους φίλους του, οι οποίοι φοβούνται ότι μπορεί να τους έχει προδώσει για την ποπ, πως στον δίσκο του το μπόνους- ένα κομμάτι με άξονα το σαξόφωνο που είναι αφιερωμένο στον τελευταίο μάνατζέρ του Τόνι Σάιμονς- θα τους δικαιώσει.

Ο Μάικλ Νάιμαν εκτός των άλλων έχει υπογράψει τη μουσική στις ταινίες «Ο εραστής της κομμώτριας», «Ο μάγειρας, ο κλέφτης, η γυναίκα του και ο εραστής της», «Γκάτακα». Μουσική με την οποία ήρθε και η διεθνής αναγνώριση. «Με έχει κουράσει το γεγονός ότι όλοι αναφέρονται μόνο στα «Μαθήματα πιάνου» όταν μιλάνε για μένα. Με τον καιρό άρχισα να είμαι περήφανος, αλλά η αλήθεια είναι πως δεν είναι το καλύτερό μου έργο», προσθέτει ο συνθέτης.