Γνώμη

Αλλάξτε όσο είναι καιρός
Του Δημήτρη Δοντά

Μόνο τέσσερις (Σάντος, Μπάγιεβιτς, Δώνης, Καραγεωργίου) από τους δεκάξι προπονητές που ξεκίνησαν τη σεζόν έχουν μείνει ακλόνητοι στους πάγκους των ομάδων τους λίγες στροφές πριν πέσουν οι τίτλοι τέλους και αυτού του ποδοσφαιρικού πρωταθλήματος της Σούπερ Λίγκας. Κάποιες ΠΑΕ μάλιστα έχουν αλλάξει περισσότερους από έναν προπονητή στη διάρκεια της σεζόν, δείγμα και αυτό της λανθασμένης νοοτροπίας οπαδών και παραγόντων.

Τελευταίοι κρίκοι αυτής της αλυσίδας των αλλαγών, ο Γιάννης Παπακώστας και ο Νίκος Κεχαγιάς, οι οποίοι ανέλαβαν να βγάλουν από τη δύσκολη θέση στην οποία βρίσκονται τη Λάρισα και την Ξάνθη αντίστοιχα. Αν τα καταφέρουν, θα γίνουν ήρωες. Αν όχι, τότε και αυτούς θα τους ρίξουν στον Καιάδα.

Το ζήτημα όμως είναι ο προπονητής στην κακή πορεία μιας ομάδας; Σίγουρα μπορεί να φταίει κι αυτός. Τις περισσότερες φορές όμως θυσιάζονται γι΄ άλλους λόγους. Κατά καιρούς μεγάλοι τεχνικοί έχουν τονίσει πως η καρέκλα του προπονητή στην Ελλάδα είναι ηλεκτρική.

Όμως, το έχουμε παρακάνει.

Οι παράγοντες (στην πλειονότητά τους) κάνουν τις μεταγραφές, βάζουν τους στόχους, θέλουν να έχουν τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο σε καθετί που γίνεται στο ποδοσφαιρικό τμήμα και, αν κάτι στραβώσει, τότε έχουν την εύκολη λύση: την απόλυση του προπονητή. Γιατί κάποιος πρέπει να πληρώσει το… μάρμαρο έτσι ώστε να σταματήσει η γκρίνια του κόσμου, οι παράγοντες να αναβαπτισθούν στα μάτια των οπαδών, οι παίκτες να αφυπνιστούν και η ομάδα να πετύχει τον στόχο της.

Όποιος και αν είναι αυτός.

Ωστόσο, όταν οι προπονητές αλλάζουν σαν τα πουκάμισα, τότε είναι δύσκολο να φτιαχτούν ομάδες με σωστή αγωνιστική νοοτροπία. Οι παίκτες εφησυχάζουν και ο κόσμος αναλαμβάνει ενεργό ρόλο κάνοντας υποδείξεις που ενίοτε γίνονται αποδεκτές.

Με τέτοια νοοτροπία και συνθήκες όμως δεν φτιάχνεις ποδόσφαιρο…