[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Με πήρε στραβά

Σε άνιση μάχη έχει εξελιχτεί η σχέση μου με εκείνο τον άσπρο σκύλο με τις καφέ βούλες. Κυκλοφορεί ανενόχλητος στον δρόμο του- έτσι, τον έχει ορίσει στον σκυλίσιο εγκέφαλό τουκαι αν σε δει με «στραβό» μάτι, τότε την έβαψες.

Αρχικά δεν μου έδινε σημασία.

Έτσι και εγώ είχα βολευτεί και συνήθιζα να παρκάρω το αυτοκίνητό μου στο πεζοδρόμιό του. Σημειωτέον, πως το βράδυ που επιστρέφω από τη δουλειά οι θέσεις απέναντι από το σπίτι μου έχουν καλυφθεί και άρα πρέπει να ψάξω στις δίπλα γειτονιές.

Μάλλον, όμως «μυρίστηκε» πως δεν ανήκω στους δικούς του- οι ένοικοι του δρόμου του είναι τα μέλη της κλειστής κοινωνίας του, στην οποία δεν χωρούν παρείσακτοι- και άρχισε να μου δείχνει απειλητικά τα δόντια του.

Δεν πτοήθηκα. Είμαι ταγμένη λάτρης των σκύλων και πίστεψα πως με λίγη έξτρα προσπάθεια θα κέρδιζα τη συμπάθειά του. Άλλωστε, τι κακό του είχα κάνει; Σύντομα θα καταλάβαινε- ή έστω θα διαισθανόταν- πως είμαι καλός άνθρωπος και πως δεν έχω διάθεση να του κλέψω την αρχηγία.

Ήλπιζα πως θα σταματούσε να μου γρυλίζει. Ονειρευόμουν πως την επόμενη φορά που θα συναντιόμασταν στον δρόμο θα μου κουνούσε χαρούμενος στην ουρά του.

Ο ρομαντισμός όμως δεν έχει θέση στη δική μας σχέση. Η τελευταία φορά που τον είδα από κοντά και τον κοίταξα στα μάτια, ήταν εκείνο το πρωί που αναγκάστηκα τελικά να πάρω το λεωφορείο και έπειτα το Μετρό για να φτάσω στη δουλειά μου. Δεν μου επέτρεψε καν να πλησιάσω το αυτοκίνητό μου. Κάθε βήμα που έκανα ανέβαζε την ένταση του γρυλίσματός του.

Στέφθηκε νικητής και εγώ υποτάχτηκα στον «αφέντη» του δρόμου! Δεν ξαναπάρκαρα από τότε στον δρόμο του, ούτε σκοπεύω να τον διασχίσω πεζή…