Εναλλακτικά Το μάτι του κυκλώνα

Η ΕΛΛΑΔΑ ποτέ δεν πεθαίνει. Και με έναν παράξενο τρόπο βρίσκεται στο επίκεντρο κρίσιμων διεθνών διευθετήσεων. Έστω κι αν αυτό συμβαίνει μία φορά κάθε πενήντα- εξήντα χρόνια.

Το 1946 το δόγμα Τρούμαν έσπασε τον απομονωτισμό των ΗΠΑ. Η οικονομική βοήθεια προς την Ελλάδα άνοιξε τον δρόμο για το σχέδιο Μάρσαλ. Φυσικά, όλα αυτά δεν έγιναν ακριβώς για χάρη μας. Έγιναν ώστε να αντιμετωπιστεί η «κόκκινη απειλή» στην Ευρώπη.

Το 2010 η ευρωζώνη έπραξε, σε χαλαρή αναλογία, το ίδιο. Προσέφερε οικονομική βοήθεια σε ένα μέλος της- που είναι πάλι η Ελλάδα. Φυσικά, όλα αυτά δεν γίνονται για την αρχοντιά μας. Αλλά για να αντιμετωπιστούν οι κερδοσκόποι που «σορτάρουν» τα ομόλογα των χωρών του Νότου και μαζί το ευρώ. ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΕΞΙ δεκαετίες είχαμε το ματς καπιταλισμού- κομμουνισμού. Τώρα έχουμε την κόντρα ανάμεσα στους Γαλλογερμανούς και τα επιθετικά αγγλοαμερικανικά φαντς. Το 1946 η Ουάσιγκτον ήθελε να δώσει μήνυμα στους Σοβιετικούς. Το 2010 Μέρκελ και Σαρκοζί θέλουν να κάνουν τον Τζον Πόλσον και διαφόρους άλλους ιέρακες της αγοράς να χάσουν χοντρά λεφτά. Ώστε να ησυχάσει το ευρώ και οι χώρες της περιφέρειας- δηλαδή Ελλάδα, Πορτογαλία, Ισπανία και, ενδεχομένως, Ιταλία.

Είναι όλα αυτά καλά για μας; Και ναι και όχι. Η εξέλιξη είναι θετική γιατί χωρίς ευρωπαϊκές εγγυήσεις δεν τη βγάζαμε καθαρή με τις αγορές. Όσοι έχουν παρακολουθήσει αντίστοιχες κρίσεις- στο Μεξικό ή την Ασία τη δεκαετία του ΄90 και στις βαλτικές χώρες την τελευταία διετία- επιμένουν ότι η εκτόνωση έρχεται μόνο αν ένας διεθνής οργανισμός ή, τέλος πάντων, μια ισχυρότερη οικονομική οντότητα εγγυηθεί για τη χώρα που είναι αντικείμενο κερδοσκοπικής επίθεσης.

Η ΕΠΙΦΥΛΑΞΗ έχει να κάνει με τις συνέπειες των διεθνών εγγυήσεων. Είναι σαφές ότι η Ευρώπη μάς στηρίζει με αντάλλαγμα μια πολύ σκληρή οικονομική πολιτική. Άρα δεν πρόκειται για το τέλος των δεινών μας, αλλά για την αρχή τους. Φυσικά, αυτό αφορά το κοινωνικό κόστος. Οι παλινωδίες στην οικονομία είχαν ξεκινήσει αρκετά χρόνια νωρίτερα.

Η δημοσιονομική σταθεροποίηση δεν θα αποσοβήσει την ύφεση. Είναι μια πρωτόγνωρη κατάσταση για μια Ελλάδα που έχει συνηθίσει να τρέχει με γρήγορους ρυθμούς ανάπτυξης τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια. Η κυβέρνηση Παπανδρέου είναι ισχυρή κι έχει φρέσκια εντολή. Ωστόσο, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η δημοσιονομική περιπέτεια που μας έφερε στην ανάγκη της Ευρώπης θα επιταχύνει τη φθορά του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία. Ούτως ή άλλως, ο χρόνος φαίνεται να περνάει πολύ γρήγορα για την κυβέρνηση αυτή αλλά και πολλούς από τους υπουργούς της.

Συμπέρασμα: Ό,τι είναι καλό για την οικονομία δεν είναι πάντα καλό για την κοινωνία ούτε προσφέρει πολιτικά οφέλη στους κυβερνώντες.