«Με εμπνέουνοι μοιραίες, αλαζονικές γυναίκες του ΄30»

Τι θέλει το κοινό για να παραδοθεί; Γοητεία, ατμόσφαιρα και μελωδία διαχρονική. Η Πατρίσια Κας με το «Καμπαρέ» της τα έφερε όλα στην Αθήνα και ένα κατάμεστο θέατρο, το «Βadminton», υπέκυψε στη γοητεία. Το είχε πει λίγο πιο νωρίς: «Για να σε αγαπήσει το κοινό, πρέπει να το πλησιάζεις, να πηγαίνεις εκεί που είναι». Όρθιοι τη χειροκρότησαν. Και ενώ όπως έλεγε πριν από τη συναυλία, δεν ήξεραν αν τη γνωρίζαμε καν, τώρα ήδη μπορεί να ετοιμάζει επιστροφή.

Δρομέας μεγάλων αποστάσεων, η Κας έχει τις αντοχές να δίνει στη σκηνή παράσταση με φινέτσα, χορό και πίστη στο τραγούδι. Ξέρει τη δύναμη τής εικόνας. Τη χρησιμοποίησε με δωρικό τρόπο, δυναμικά, και στη Εurovision. Τώρα, η έμπνευσή της έρχεται απο την εποχή του Μεσοπολέμου, ατμόσφαιρα του καμπαρέ, λαγνεία, μελωδία και όλα αυτά να αντανακλούν την προσωπικότητα της πρωταγωνίστριας. «Θέλησα να μεταφέρω την αίσθηση των δεκαετιών ΄30 και ΄40, σαν φόρο τιμής σε αυτές τις μουσικές, χωρίς όμως να χρησιμοποιήσω τα εύκολα κλισέ». Όχι κλισέ σίγουρα, αλλά παραλληλισμός: η οικονομική κρίση και η ύφεση.

«Για να είμαι ειλικρινής δεν με επηρέασε άμεσα, αφού όταν άρχισα να ασχολούμαι με αυτές τις μουσικές, δεν ήταν τόσο έντονη η κρίση. Στην πορεία βέβαια, δεν μπορείς να μην το σκέφτεσαι». Με πολύ αδύνατη σιλουέτα και εξαιρετική κίνηση εμφανίστηκε σαν αέρας στη σκηνή (150 ώρες μαθημάτων χορού απέδωσαν με το παραπάνω).

Και με πολύ στυλ. Στη συνέντευξη εμφανίστηκε με στενό σακάκι Βalmain, βάτες, παντελόνι, ψηλές μπότες και την… Τεκίλα: το σκυλάκι της, ένας λευκός άσπρος σίφουνας που έδωσε τη δική του διακριτική παράσταση για τους δημοσιογράφους.

Το πάλεψε, είπε η Κας, ώσπου να φτάσει ώς εδώ. «Έχασα νωρίς τους γονείς μου και έμαθα να αγωνίζομαι. Μου άρεσε το τραγούδι, αλλά το να γίνω διάσημη δεν ήταν όνειρό μου». Ανάμεσα σε άλλα που έζησε ώς τώρα, βρέθηκε πριν από μερικά χρόνια να εμψυχώνει Γάλλους στρατιώτες στο Κόσοβο. Παραμένει σήμερα μία από τις μεγάλες δυνάμεις του γαλλικού τραγουδιού. Για το οποίο λέει: «Την Πιαφ, τον Αζναβούρ, τη Ματιέ, τον Ανταμό, τους αγαπούν παντού και παλιά άκουγες πολύ το γαλλικό τραγούδι στο ραδιόφωνο.

Σήμερα όλο και λιγότερο». Στο σπίτι, λέει, της αρέσει να ακούει την Νταϊάνα Κρολ, την Κόριν Μπέιλι Ρέι, την Πινκ. Θαυμάζει πολλές γυναικείες φωνές. Άλλωστε εμπνέεται απο εκείνες τις «δυναμικές, μοιραίες, λίγο αλαζονικές γυναίκες των ΄30ς».

Αυτές ανεβάζει με τον τρόπο της και στη σκηνή.