Δίκτυο

Τους λείπει το ρευστό
Χ.

Σχέδια έχουν, και μάλιστα πολλά, οι Ιταλοί. Να αναστηλώσουν, λέει, το Κολοσσαίο και να φωτίσουν με νέο τρόπο την Αγορά. Και έχουν και αυστηρό χρονοδιάγραμμα. Πρέπει να είναι όλα έτοιμα το 2011 για τον εορτασμό της 150ής επετείου της ιταλικής ενοποίησης. Η Αγορά μάλιστα πρέπει να προλάβει να είναι έτοιμη ώς την 21η Απριλίου, ημερομηνία που σύμφωνα με τον μύθο ο Ρωμύλος και ο Ρέμος ίδρυσαν την Αιώνια Πόλη το 753 π.Χ. Εκείνο που δεν έχουν είναι χρήματα. Και θα αναζητήσουν χρηματοδότηση εκτός Ιταλίας για να υλοποιήσουν τους στόχους τους. Ακόμη μια απόδειξη πως το «ούνα φάτσα, ούνα ράτσα» δεν είναι τυχαία ρήση.


«Ρωμαίος» με λευκές καμπύλες
Γ.Κ.Δ.Σ.

Πάνω από πενήντα χορογράφοι έχουν γοητευτεί από τη μουσική του Σεργκέι Προκόφιεφ και έχουν χορογραφήσει το «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» του από το 1938 όταν ο πρώτος- πάνω στον Προκόφιεφ- «Ρωμαίος» είδε το φως της σκηνής στο τσεχοσλοβάκικο Μπρνο. Τι άλλο να λεχθεί στη χορογραφική γλώσσα επί του θέματος; Όταν τόσοι σπουδαίοι έχουν μιλήσει- από τον Λαβρόφσκι έως τον Ανγκελίν Πρελιοτσάι (ή Ανζελέν Πρελζοκάζ όπως τον προφέρουν στη Γαλλία όπου σταδιοδρομεί), από τον Άντονι Τιούντορ και τον Τζον Κράνκο έως τον Κένεθ ΜακΜίλαν και τον Τζον Νοϊμάγιερ και τον Ρούντολφ Νουρέγιεφ. Δεν έχει εξαντληθεί το θέμα; Όχι αν ο χορογράφος έχει κάτι καινούργιο να πει. Και ο Ζαν- Κριστόφ Μαγιό προφανώς είχε. Ξαναγυρίζοντας σε μία νεοκλασική γλώσσα χωρίς να οπισθοδρομεί- πιο μοντέρνα από τους «μοντέρνους»πλούτισε τη χορογραφία του με έναν δυναμισμό, μία εκχειλίζουσα ενέργεια και με λύσεις που δεν αγωνιούν για την πρωτοτυπία αλλά αντλούν από την ουσία, ρουφούν από το ερωτικό μεδούλι του έργου με γοητευτικά, πανέμορφα έως βαθύτατα συγκινητικά σκηνικά αποτελέσματα- παράδειγμα η υπέροχη Σκηνή του Μπαλκονιού. Με μία λιτότητα που φανερώνει τη σιγουριά του χορογράφου. Βεβαίως και δεν θα είχαν έτσι τα πράγματα αν ο Μαγιό δεν είχε τη συμπαράσταση του σκηνογράφου Ερνέστ Πινιόν- Ερνέστ- ενός σπουδαίου καλλιτέχνη ο οποίος με τις καμπύλες των κινούμενων λευκών επιφανειών του σχεδίασε ένα πλαίσιο που αγκάλιασε το έργο αφήνοντας τη χορογραφία να ανθίσει-, του ενδυματολόγου Ζερόμ Καπλάν και ενός συγκροτήματος όπως το Μπαλέτο του Μόντε Κάρλο που παρουσίασε το έργο στο Μέγαρο Μουσικής: εξαίρετοι χορευτές που αφειδώλευτα πρόσφεραν την ενέργειά τους στον δυναμισμό της χορογραφίας με πρώτη, ίσως, μεταξύ ίσων τη Λαίδη Καπουλέτου- Μπερνίς Κοπιετέρ. Γι΄ αυτό και ανταμείφθηκαν με το ενθουσιώδες χειροκρότημα και τα «μπράβο» του κοινού που είχε γεμίσει την Αίθουσα Τριάντη.


Απώλεια για την τζαζ
Χ.

Έπαιξε με θρύλους της τζαζ όπως ο Τσάρλι Πάρκερ, ο Νατ Κινγκ Κόουλ, η Έλα Φιτζέραλντ και άφησε τη δική του ιστορία στη μουσική που αγάπησε και υπηρέτησε από το τέλος της δεκαετίας του ΄40 που άρχισε να ασχολείται δημιουργικά με αυτή. Ο σερ Τζον Ντάνκγουορθ, συνθέτης και σαξοφωνίστας, προσωπικότητα της βρετανικής σκηνής, έφυγε από τη ζωή στα 82 του χρόνια. Πολλοί ωστόσο θα τον θυμούνται από το μουσικό θέμα της τηλεοπτικής σειράς «Οι Εκδικητές», δική του σύνθεση με δυναμικό στυλ τζαζ, που συνόδευε τη σειρά στα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του ΄60.