ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Η Γιούνισεφ

O Δημ. Κυριαζής, Βοσπόρου 3, Καλογρέζα, γράφει: «Με τη σκέψη στον έρανο της UΝΙCΕF για παροχή βοήθειας στα πάσχοντα και ενδεή παιδιά του κόσμου- αξίζει κάθε τιμή και έπαινος σε κάθε εμπλεκόμενο με αυτό το έργο- καταθέτω κάποιες απόψεις μου.

Η UΝΙCΕF, όπως και κάθε φιλανθρωπική οργάνωση, δεν είναι ο καλύτερος τρόπος αντιμετώπισης, θεραπείας των αναγκών των ατόμων- πέραν του ότι πολλοί “φιλάνθρωποι” “φιλανθρωπούν” ως μέσο επίδειξης, διαφήμισης ή πεζότερα απαλλαγής φόρων…

Το σωστό θα ήταν, οι οργανωμένες κοινωνίες, τα κράτη, να θεραπεύσουν τις ανάγκες των ανθρώπων τους. Και το ιδεατό, να ισχύουν κοινωνιοκρατικά καθεστώτα που να μη γεννοβολούν όλο λιγότερους και πλουσιότερους, και από την άλλη μεριά όλο και περισσότερους και φτωχότερους, αλλά ο παραγόμενος πλούτος να μοιράζεται ισόποσα- ανάλογα με την προσφορά τους- σε όλους, ούτως ώστε να μπορούν να εξυπηρετούν τις ανάγκες τους. Δηλαδή, η όποια “φιλανθρωπία” αποκαλύπτει, επισημαίνει τις πληγές, τις ανισότητες, τις αδικίες των ισχυόντων κοινωνιοκρατικών συστημάτων.

Όμως, το κύριο θέμα μου είναι η UΝΙCΕF αυτή καθαυτή. Μας δείχνει στρατιές δυστυχισμένων παιδιών που βοηθά- από Αφρική και Ασία-, υπερπολυμελών οικογενειών με πέντε, εφτά, δέκα η καθεμιά, παιδιά! Και κατανοεί ο καθένας, πως με αυτά τα εκατομμύρια δύστυχα πλάσματα, καμία UΝΙCΕF δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα…

Η βοήθειά της είναι μια σταγόνα στον ωκεανό της δυστυχίας… Και θα εκπλήρωνε καλύτερα τον σκοπό της αν ταυτόχρονα με τη βοήθεια, τους παρείχε και μαθήματα “οικογενειακού προγραμματισμού”. Με την πειθώ να κάνουν ένα- δύο παιδιά. Να ξεριζώσει τις προλήψεις, οι ρίζες των οποίων βρίσκονται στις θρησκείες, ότι τα παιδιά τα στέλνει ο Θεός (!) ή ότι η αντισύλληψη- ή άμβλωση- αντίκειται στην ελευθερία του ατόμου! (Οι έχοντες αυτές τις αντιλήψεις, ας αναλάβουν αυτά τα παιδιά!). Αν δεν δράσει κι έτσι, οι προσπάθειές της είναι “άντληση εις πίθον Δαναΐδων”».

Ο Δ. Καβαλλιεράτος, Στοκχόλμη, γράφει: «Η εφημερίδα “Εxpressen”, με 500.000 φύλλα κυκλοφορία, σε άρθρο της τονίζει:

«Η αλήθεια είναι ότι την Ελλάδα δεν θα έπρεπε ποτέ να τη δεχτούν να γίνει μέλος στο ΕΜUΚLUΒΕΝ, το 2001. Διότι συστηματικά, επίμονα και πριν από την οικονομική κρίση, έκανε απάτες με τους κρατικούς προϋπολογισμούς.

Το ερώτημα είναι: πόσο οι Έλληνες και οι άλλες χώρες θα τηρήσουν την υπόσχεσή τους, να μειώσουν την εκπομπή ρύπων. Και καταλήγει: “Θα έπρεπε στην Ελλάδα και στις υπόλοιπες χώρες που δεν τηρούν την υπόσχεσή τους, να επιβληθεί φόρος διοξειδίου του άνθρακα”».