Γνώμη

Ας κοιτάξουμε λίγο πίσω
Του Γιώργου Νασμή

Πότε ήταν η τελευταία φορά που οι Έλληνες βγήκαν αγκαλιασμένοι στους δρόμους;

Πότε αισθάνθηκαν ευφορία, εσωτερική ικανοποίηση; Πότε ένιωσαν ψηλότεροι, περήφανοι, δυνατοί;

Πότε όλα τα χρώματα έγιναν ένα, οι διασταυρώσεις μονόδρομοι, τα στενοσόκακα λεωφόροι;

Μήπως όταν ο Γιαννάκης, ο Γκάλης και τα άλλα παιδιά σήκωναν το Ευρωπαϊκό μπροστά στον γίγαντα Σοβιετικό;

Μήπως όταν ο Πύρρος ως άλλος Άτλας σήκωνε την Ελλάδα στις πλάτες του; Μήπως όταν ο λεοντόκαρδος Θοδωρής κατατρόπωνε τα θηρία στους δικούς του Πέντε Άθλους της Πορτογαλίας;

Μήπως όταν ο σύγχρονος Σοφοκλής θύμιζε στους Αμερικανούς γιατί ο συνονόματός του ήταν κορυφαίος τραγικός ποιητής;

Ναι, οι επιτυχίες στον αθλητισμό ενώνουν. Γκρεμίζουν τείχη, ενίοτε και το ίδιο το απαρτχάιντ. Τεράστια η δύναμη του αθλητισμού και ακόμα μεγαλύτερη η δύναμη που απαιτείται για τη χειραγώγησή της. Αλίμονο αν πέσει σε λάθος χέρια. Σε διεστραμμένα μυαλά, που όπως έδειξε η Ιστορία πολλές φορές την μετέτρεψαν σε λαίλαπα που κατάπιε λαούς και όνειρα. Που τη μεταμόρφωσαν σε χαλί για να πατήσουν τα βρώμικα σχέδιά τους για την άλωση ταμείων και οφιτσίων.

Ο αθλητισμός στη χώρα μας θυμίζει το φαινόμενο του μπουκαλιού. Έρχεται με δύναμη και εγκλωβίζεται, στριμώχνεται και εν τέλει στραγγαλίζεται στην προσπάθειά του να βγει από το στενό στόμιο. Αυτόκλητοι λύκοι φυλάνε τα πρόβατα. Και όταν το κοπάδι ψυχορραγεί, του αλλάζουμε μαντρί. Αλλά όχι φύλακες.

Επιτέλους, ας βρεθεί η Κολυμβήθρα του Σιλωάμ και για τον ελληνικό αθλητισμό, να καθαγιαστεί και να παραδοθεί αμόλυντος στους πιστούς του. Ας γίνει το έλασμα που θα πετάξει ψηλά τη χώρα.

Γιατί έχει αποδείξει πως μπορεί να το κάνει. Και στα δύσκολα, ας γυρίζουμε στο πίσω μέρος του κεφαλιού μας αναζητώντας τις εικόνες της σύγχρονης εποποιίας, των Ολυμπιακών Αγώνων.