Από τον ενθουσιασμό στη δύσκολη πραγματικότητα

Σαν σήμερα, πριν από έναν χρόνο, ο Μπαράκ Ομπάμα ορκιζόταν ως 44ος πρόεδρος των ΗΠΑ και σε κάθε άκρη της χώρας η αισιοδοξία ήταν έκδηλη με βασικά συνθήματα την «αλλαγή» και την «ελπίδα». Τώρα ήρθε η ώρα του απολογισμού: τι κατόρθωσε να κάνει σε αυτές τις 365 ημέρες;

Υποσχέθηκε πολλά και αρκετοί ήταν εκείνοι που θεωρούσαν τις προσδοκίες που δημιούργησε στους Αμερικανούς πολίτες πολύ υψηλές για να εκπληρωθούν. Παρ΄ ότι όλοι αναγνωρίζουν πως αναγκάστηκε να πέσει από την αρχή στα βαθιά και βρήκε πολλά και επείγοντα ζητήματα να αντιμετωπίσει, η λέξη «απογοήτευση» αναφέρεται όλο και πιο συχνά τελευταία. Ενδεικτικά είναι τα αποτελέσματα των πρόσφατων δημοσκοπήσεων για το έργο του. Η δημοτικότητά του έπεσε κάτω του 50%, ένα από τα πιο χαμηλά ποσοστά προέδρων με θητεία μόλις έναν χρόνο στον Λευκό Οίκο στην ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών.

Οι μεταρρυθμίσεις στο σύστημα υγείας που έθεσε ως προτεραιότητά του συζητώνται ακόμα στο Κογκρέσο και σαν να μην έφταναν οι πολλές αντιπαραθέσεις που έχουν προκαλέσει, ο θάνατος του Τεντ Κέννεντυ τον Αύγουστο και η αντικατάστασή του στη Γερουσία, με την ψηφοφορία που ολοκληρώθηκε στη Μασαχουσέτη σήμερα τα ξημερώματα, δημιουργεί ακόμα ένα πρόβλημα, εάν κερδίσει ο Ρεπουμπλικανός υποψήφιος. Κι αυτό διότι οι Δημοκρατικοί θα χάσουν την πλειοψηφία των 60 εδρών στη Γερουσία, γεγονός που θα επιτρέψει στους Ρεπουμπλικανούς να μπλοκάρουν όλα τα νομοσχέδια.

Οι εκλογές στην πολιτεία στην οποία αναδεικνυόταν ο Τεντ Κέννεντυ γερουσιαστής τα τελευταία 47 χρόνια θεωρούνταν πριν από λίγο καιρό απλή διαδικασία για τους Δημοκρατικούς. Όμως, σύμφωνα με τις τελευταίες δημοσκοπήσεις, δεν είναι απίθανο ο Ρεπουμπλικανός Σκοτ Μπράουν να κερδίσει τη Μάρθα Κόκλεϊ στις εκλογές. Κάτι τέτοιο θα αποτελέσει και προσωπικό πλήγμα για τον Ομπάμα, ο οποίος, λόγω της κρισιμότητας της ψηφοφορίας, την Κυριακή επισκέφθηκε τη Βοστώνη για να υποστηρίξει την Κόκλεϊ.

Ο Μπράουν φαίνεται να συγκεντρώνει την υποστήριξη πολλών ανεξάρτητων ψηφοφόρων, οι οποίοι είχαν υποστηρίξει τον Ομπάμα το 2008 και, όπως παρατηρούν πολιτικοί αναλυτές, αυτό είναι ενδεικτικό μιας ατμόσφαιρας διαψευσμένων ελπίδων και απαισιοδοξίας που επικρατεί σε πολλές περιοχές των ΗΠΑ.