Γνώμη

«Το βόλεϊ είμαι εγώ»…
Του Γιώργου Ρουσάκη

Το εμφυλιοπολεμικό κλίμα της συνεδρίασης του Διοικητικού Συμβουλίου της ΕΟΠΕ στην οποία εγκρίθηκε πρόταση του προέδρου Στέλιου Προσαλίκα για συνεργασία με τον Αμερικανό προπονητή Γκόρντον Μέιφορθ έχει γίνει βασικό θέμα συζήτησης στα στέκια του βόλεϊ.

Έλληνας ή ξένος, Προσαλίκας ή αντιπολίτευση, άσπρο ή μαύρο; Για μια ακόμη φορά το ελληνικό βόλεϊ βρίσκεται μπροστά στα αδιέξοδά του, είτε είναι χρονίζοντα είτε ορθώνονται εντέχνως προκειμένου να περνούν κάποιοι το δικό τους.

Το στοιχείο που εξοργίζει περισσότερο είναι ότι η μεθόδευση της αποπομπής Καζάζη- Φάκα και της πρόσληψης Αμερικανού κατέληξε στη συνεδρίαση- μπάχαλο.

Γιατί όμως να γίνονται όλα έτσι επεισοδιακά αντί να λαμβάνονται αποφάσεις στην ώρα τους και με νηφαλιότητα;

Θα μπορούσε κάλλιστα να είχε γεφυρωθεί το χάσμα που άνοιξε ο ίδιος ο πρόεδρος με την ωμή και πέρα από κάθε δεοντολογία παρέμβασή του στο έργο των προπονητών στο Ευρωβόλεϊ της Σμύρνης και να είχε ανανεωθεί η συνεργασία με τους Καζάζη- Φάκα, οι οποίοι κατά γενική ομολογία εντυπωσίασαν. Εντελώς αβοήθητοι έφτιαξαν μέσα σ΄ έναν μήνα με παίκτες απαξιωμένους από τη μιζέρια του αθλήματος εθνική ομάδα που έπαιξε στα ίσα με τις κορυφαίες δυνάμεις του ευρωπαϊκού βόλεϊ.

Και αν επέμενε όμως να τους αλλάξει, θα έπρεπε πολύ προτού ανακαλυφθεί ο Αμερικανός, να είχε συζητηθεί το θέμα στο Δ.Σ. και να είχε ληφθεί απόφαση.

Το νέο χαρακτηριστικό επεισόδιο για τον τρόπο που λαμβάνονται οι αποφάσεις στο Δ.Σ. της ΕΟΠΕ βοά πλέον ότι η Ελληνική Ομοσπονδία Βόλεϊ θυμίζει την εποχή της Γαλλικής Επανάστασης! Ο Προσαλίκας σε ρόλο Λουδοβίκου ΙΔ΄ ψελλίζει «το βόλεϊ είμαι εγώ» και η αντιπολίτευση βλέπει ως μόνη λύση την γκιλοτίνα, η οποία όμως χρειάζεται «κουκιά» που δεν μαζεύονται με φωνασκίες.