Έρχονται κοσμογονικές αλλαγές στην αυτοκινητοβιομηχανία

Το 2009 θα περάσει στην ιστορία της παγκόσμιας αυτοκινητοβιομηχανίας ως ένα έτος δύσκολο, με τις πωλήσεις να έχουν πάρει την κατιούσα και τις κυβερνήσεις να καταφεύγουν σε διάφορα μέτρα- κυρίως την απόσυρση παλαιών μοντέλων- ώστε να αναθερμάνουν την αγορά. Μάταια όμως, καθώς μετά τη λήξη των μέτρων επανήλθε η κρίση δριμύτερη, ενώ και το 2010 φαίνεται ότι θα βιώσουμε το ίδιο σκηνικό. Η ανάκαμψη αργεί ακόμη και σε ορισμένες χώρες, ανάμεσά τους και η Ελλάδα, τα σημάδια είναι ακόμη πιο ανησυχητικά, όσον αφορά το χρονικό σημείο της εξόδου από το τούνελ. Θα ήταν πάντως λάθος αν περιοριζόμασταν στις μειωμένες πωλήσεις των αυτοκινήτων, αφού το 2009 άρχισαν να διαφαίνονται οι πρώτες μεγάλες αλλαγές στον παγκόσμιο χάρτη της αυτοκίνησης. Ο όμιλος Ηyundai- Κia προσπέρασε το πρώτο εξάμηνο του τρέχοντος έτους τη Ford, αποτελώντας πλέον τον τέταρτο σε μέγεθος αυτοκινητοκατασκευαστή στον κόσμο. Η Οpel βρέθηκε ένα βήμα πριν από την πώλησή της και παρέμεινε κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή στον όμιλο της GΜ. Η γαλλική ΡSΑ (Ρeuget- Citroen) διαπραγματεύεται την αγορά ενός σημαντικού μεριδίου της Μitsubishi. Η Fiat εκδήλωσε ενδιαφέρον για την αμερικανική Chrysler και η Volkswagen ανακοίνωσε επίσημα την πρόθεσή της να εξαγοράσει τη Suzuki. Παραδοσιακές μάρκες, όπως η σουηδική Saab και οι αμερικανικές Ηummer και Saturn, κινδυνεύουν να βάλουν λουκέτο και το παζάρι μεταξύ των αυτοκινητοβιομηχανιών καλά κρατεί. Οι πωλήσεις στην Ευρώπη είναι πλέον μετρημένα κουκιά, καθώς η αγορά θεωρείται κορεσμένη. Στις ΗΠΑ η πτώση είναι ακόμη μεγαλύτερη, με αποτέλεσμα να υπάρχει για τις αυτοκινητοβιομηχανίες μόνο η προοπτική της περικοπής εξόδων για να μπορέσουν να εμφανίσουν κερδοφορία. Ο αμεσότερος- και ίσως ευκολότερος- τρόπος για να το πετύχουν είναι η οικονομία κλίμακας με τη δημιουργία ακόμη μεγαλύτερων ομίλων με περισσότερες μάρκες υπό τη σκέπη τους και με την κατανομή του κόστους εξέλιξης και παραγωγής σε αρκετά μοντέλα και όχι μόνο σε ένα ή το πολύ δύο. Αυτό θα γίνεται ολοένα σημαντικότερο, όσο ανεβαίνει ο πήχυς στις προδιαγραφές ασφαλείας και προστασίας του περιβάλλοντος από τις διάφορες κυβερνήσεις, κάτι που σημαίνει αυξημένο κόστος εξέλιξης, άρα και ακριβότερες τιμές για τα αυτοκίνητά μας σε μία εποχή συρρίκνωσης των εισοδημάτων σε Ευρώπη και Αμερική. Ένα τέτοιο άνοιγμα της ψαλίδας θα ήταν καταστροφικό, γι΄ αυτό και η ενσωμάτωση μικρότερων αυτοκινητοβιομηχανιών σε μεγάλους ομίλους αποκτά πλέον χαρακτήρα κατεπείγοντος. Το 2009 έγινε πάντως μόνο η αρχή, τις μεγάλες αλλαγές θα τις βιώσουμε το 2010 και κάποιες από αυτές θα αιφνιδιάσουν ακόμη και τους πιο υποψιασμένους. Όποιος έλεγε πριν από μερικά χρόνια ότι η Jaguar και η Land Rover θα εξαγοράζονταν από κάποια ινδική εταιρεία και ότι οι κορεάτικες αυτοκινητοβιομηχανίες θα προσπερνούσαν κολοσσούς όπως η Ford και οι όμιλοι Fiat και ΡSΑ, θα κινδύνευε να του φορέσουν ζουρλομανδύα. Η κρίση γεννά ευκαιρίες για τις υγιείς επιχειρήσεις και οι αυτοκινητοβιομηχανίες δεν πρόκειται βεβαίως να αποτελέσουν εξαίρεση.