Διώξεις και σε γονείς

Υπόλογοι στη Δικαιοσύνη είναι οι γονείς δεκατριών ανηλίκων που συνελήφθησαν στη διάρκεια του πανεκπαιδευτικού συλλαλητηρίου για τη συμπλήρωση ενός έτους από τη δολοφονία του 15χρονου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, στα Εξάρχεια.

O εισαγγελέας Πρωτοδικών με βάση τα στοιχεία της προανακριτικής δικογραφίας προχώρησε στην άσκηση ποινικής δίωξης για παραμέληση εποπτείας ανηλίκων εις βάρος των γονέων των ανηλίκων που- κατά τις διωκτικές αρχές- φέρονται ως δράστες αξιοποίνων πράξεων. Το αδίκημα, που σύμφωνα με τον νόμο αφορά τους γονείς που παραμελούν την εποπτεία των παιδιών τους ή δεν τα αποτρέπουν από την τέλεση αξιοποίνων πράξεων, τιμωρείται σε βαθμό πλημμελήματος και η επαπειλούμενη ποινή είναι φυλάκιση μέχρι ενός έτους. Αν οι δικαστές καταλήξουν ότι οι γονείς τέλεσαν την πράξη από αμέλεια, η προβλεπόμενη ποινή μειώνεται στους 3 μήνες. Ένας μάλιστα από τους ανήλικους κατηγορουμένους αντιμετωπίζει αδίκημα κακουργηματικού χαρακτήρα, καθώς διώκεται με βάση τις επιβαρυντικές διατάξεις του νόμου που ποινικοποιεί τη χρήση της κουκούλας.

Ο «κατάλογος» των προχθεσινών συλλήψεων περιλαμβάνει και οκτώ ενήλικους κατηγορουμένους που στην πλειοψηφία τους παραπέμφθηκαν να δικαστούν για πλημμελήματα στο Αυτόφωρο, εκτός από έναν από αυτούς που παραμένει κρατούμενος μέχρι να απολογηθεί στον ανακριτή για πράξεις με βάση τον πρόσφατο «κουκουλονόμο».

Και ενώ οι 21 συλληφθέντες περιμένουν να κριθούν από τη Δικαιοσύνη τις επόμενες μέρες, χθες ύστερα από πολύωρες απολογίες στη 2η εδική ανακρίτρια αφέθησαν ελεύθεροι με περιοριστικούς όρους οι έξι κατηγορούμενοι που διώχθηκαν για «διατάραξη από δράστη με καλυμμένο το πρόσωπο» (κακούργημα), ενώ τις επόμενες μέρες αναμένεται να απολογηθούν και οι υπόλοιποι κατηγορούμενοι.

Στο επίσημο διαβιβαστικό της Ασφάλειας, που αποτελεί μέρος της δικογραφίας, αναφέρεται μεταξύ άλλων ότι οι κατηγορούμενοι διέπραξαν αξιόποινες πράξεις «στα πλαίσια της συμπλήρωσης ενός έτους από τον θάνατο του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου σε συγκέντρωση που πραγματοποιήθηκε με πρωτοβουλία αριστερίστικων οργανώσεων».

Νομικοί σχολιάζοντας το περιεχόμενο του επίμαχου εγγράφου αντέτειναν ότι οι δύο ειδικοί φρουροί έχουν παραπεμφθεί να δικαστούν για ανθρωποκτονία, προσθέτοντας πως μπορεί ακόμη να μην έχει αποφανθεί αμετάκλητα η Δικαιοσύνη, αλλά σε κάθε περίπτωση δεν αλλάζει ο νομικός χαρακτηρισμός της πράξης της «ανθρωποκτονίας».

Η «ΓΚΑΦΑ»

Στο διαβιβαστικό της Αστυνομίας αναφέρεται ως «θάνατος» ο φόνος του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου

Καταδικάστηκε Ισπανίδα διαδηλώτρια

ΠΟΙΝΗ φυλάκισης πέντε μηνών με τριετή αναστολή και χρηματική ποινή 200 ευρώ επέβαλε το Αυτόφωρο Τριμελές Πλημμελειοδικείο στην 21χρονη Ισπανίδα, που συνελήφθη στη Θεσσαλονίκη κατά τη διάρκεια της πορείας της Κυριακής. Η κατηγορουμένη κρίθηκε ένοχη για κατοχή βεγγαλικών, ενώ αθωώθηκε για την κατηγορία της απόπειρας πρόκλησης επικίνδυνης σωματικής βλάβης. Στο μεταξύ, στον εισαγγελέα οδηγήθηκαν χθες δύο άτομα, μεταξύ των οποίων ένας ανήλικος, που συνελήφθησαν στη διάρκεια του προχθεσινού πανεκπαιδευτικού συλλαλητηρίου και κατηγορούνται για διατάραξη οικιακής ειρήνης και απόπειρα επικίνδυνης σωματικής βλάβης. Σήμερα αναμένεται να απολογηθούν στον ανακριτή πέντε άτομα που συνελήφθησαν την Κυριακή εντός και εκτός του ΑΠΘ και κατηγορούνται για κακουργήματα (έκρηξη, κατοχή εκρηκτικών κ.ά.).


Το νόημα που είχε κάτι από τις φωτιές
Του Δημήτρη Παπαδημητρίου

Τελικά, έναν χρόνο μετά, ποιο ήταν το νόημα που «είχε κάτι από τις φωτιές»; Πού είναι οι διαδηλωτές και πού αυτοί κατά των οποίων στράφηκαν οι διαδηλώσεις τους; Τι έμεινε και τι πέρασε σαν νερό κάτω από τη γέφυρα;

Φυσικά το νόημα των επαναστάσεων, υπαρκτών και μη, δεν το καθορίζουν ποτέ ούτε οι εμπνευστές ούτε οι απλοί στρατιώτες τους. Το νόημά τους σπάνια είναι συγκεκριμένο, ούτε βέβαια παραμένει το ίδιο μέσα στον χρόνο. Διαφορετικές γενιές, ετερογενή συμφέροντα και αντικρουόμενες αντιλήψεις εγγράφουν πάνω σε αυτά τα γεγονότα τις δικές τους υποθήκες και αναγιγνώσκουν το περιεχόμενό τους μέσα από τη δική τους ηθική. Ποιο ήταν το νόημα της Οκτωβριανής Επανάστασης στα σκαλιά των χειμερινών ανακτόρων και ποιο το νόημά της στην πύλη του Βρανδεβούργου τον Δεκέμβριο του 1989;

Ίσως πάλι το πραγματικό νόημα των επαναστάσεων να έχει να κάνει λιγότερο με τη μοίρα των ίδιων των επαναστατών και περισσότερο με την ανθεκτικότητα του συστήματος που επιχειρούν να ανατρέψουν. Από τα γεγονότα του περασμένου Δεκεμβρίου στην Ελλάδα έχουν μεσολαβήσει δύο εκλογικές αναμετρήσεις. Η τελευταία έστειλε τον κ. Καραμανλή στο σπίτι του. Εκεί που του αρέσει περισσότερο. Η Νέα Δημοκρατία μπορεί να υπέστη μία οδυνηρή συντριβή, αλλά το πολιτικό σκηνικό της Μεταπολίτευσης (ευτυχώς) παραμένει όρθιο. Οι δυνάμεις που επένδυσαν πολιτικό κεφάλαιο πάνω στις περσινές ταραχές δεν βρήκαν την εκλογική ανταμοιβή που περίμεναν. Αντιθέτως, θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς ότι η κυβέρνηση Καραμανλή πλήρωσε πολύ ακριβά την αδυναμία της να «δώσει ένα μάθημα στους ταραξίες». Τελικά, η ελληνική κοινωνία είναι πολύ πιο συντηρητική από όσο φανταζόμαστε. Αν δεν πείθεστε, δείτε το εκλογικό ποσοστό του ΛΑΟΣ ή την πρόσφατη επικράτηση του κ. Σαμαρά στη Νέα Δημοκρατία. Όσο για τον κύριο όγκο των περσινών διαδηλωτών, αυτοί ξαναγύρισαν στην ιδιωτική τους σφαίρα. Στο πουθενά, απ΄ όπου και προήλθαν. Ίσως όχι απροβλημάτιστοι, αλλά πάντως ιδιώτες. Φέτος τη μνήμη του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου ανέλαβαν να «τιμήσουν», με συνέπεια αστού γραφειοκράτη, οι επαγγελματίες της κοινωνικής διαμαρτυρίας. Είναι οι ίδιοι που «τιμούν» κάθε χρόνο και τη μνήμη του Πολυτεχνείου. Χωρίς αμφιβολία, μερικοί από αυτούς θα βρουν τον κατάλληλο χρόνο να εξαργυρώσουν τη, χωρίς ρίσκο, συμμετοχή τους σε «κοινωνικούς αγώνες». Άλλοι, πιο ταγμένοι, θα προσπαθήσουν να καταστρέψουν οτιδήποτε δεν συμφωνεί μαζί τους, ελληνικά κακέκτυπα του Πολ Ποτ και του Μουλά Ομάρ.

Κι όμως, τη φετινή δίψα για επανάσταση μπορεί να ικανοποιήσουν δύο μάλλον απρόσμενοι «ήρωες»: ένας άχρωμος Λουξεμβούργιος πρόεδρος του Εurogroup και ένας καραφλός Ισπανός επίτροπος. Με τη χώρα στα πρόθυρα της δημοσιονομικής κατάρρευσης, το αίτημα να φορολογηθεί όλος ο παραγόμενος πλούτος στην Ελλάδα έγινε (δυστυχώς περισσότερο ως αποτέλεσμα ευρωπαϊκής πίεσης παρά εγχώριας επιταγής) δραματικά επίκαιρο. Αντί λοιπόν φέτος να διαδηλώσουμε κατά του συστήματος σπάζοντας βιτρίνες, ας αναλογιστούμε ποιος και πώς παράγει τον πλούτο που τις κρατάει γεμάτες. Η απάντηση στο ερώτημα αυτό δεν θα δείξει μόνο υπέρβαρους τραπεζίτες. Ίσως καθρεφτίσει εμάς του ίδιους, τους γονείς μας ή τον καλύτερό μας φίλο. Σε κάποια άλλη χώρα, μία άλλη εποχή, κάποιοι νέοι είχαν το θάρρος να ρωτήσουν τους γονείς τους «τι έκαναν στον πόλεμο». Και έφτιαξαν την καλύτερη δημοκρατία στην Ευρώπη. Στην Ελλάδα παρόμοια ερωτήματα αυτοκριτικής δεν συνηθίζονται. Κι όμως, οι καλύτερες επαναστάσεις είναι αυτές που στρέφονται ενάντια των ίδιων μας των εαυτών. Με ρίσκο. Και κόστος. Χωρίς αυτά, «οι αιτίες που μας αφήνουνε μισούς» δεν θα φωτιστούν ποτέ.

Ο Δημήτρης Παπαδημητρίου διδάσκει Πολιτική Επιστήμη στο Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ. ΑΥΡΙΟ: Γράφει ο Χρήστος Κάτσικας