Οι Έλληνες που έσπασαν τα κοντέρ

«Αν πέσεις από ταχύπλοο που τρέχει με 87 κόμβους η θάλασσα είναι πιο σκληρή και από την άσφαλτο.

Ακόμα όμως και μέσα στο σκάφος με αυτές τις ταχύτητες οι μύες καταπονούνται τόσο πολύ ώστε κάποιες φορές δεν μπορούν να στηρίξουν τον σκελετό. Έτρεχα χρόνια με αυτοκίνητο και μπορώ να πω ότι οι αγώνες με ταχύπλοο είναι οι πιο επώδυνοι», λέει ο κ. Αντρέας Χαλκιόπουλος, ο πιο γρήγορος Έλληνας στη θάλασσα.

Η ταχύτητα «τρέχει» στις φλέβες τους, όπως ακριβώς στους υπόλοιπους από εμάς το αίμα. Οδηγοί και ιπτάμενοι που σπάνε τα κοντέρ σε αέρα, γη και ύδωρ αφηγούνται στα «ΝΕΑ» πώς είναι να πιάνεις από την πλήρη ακινησία τα 140 χιλιόμετρα την ώρα μέσα σε ένα μόλις δευτερόλεπτο και την αίσθηση του να φθάνεις στα όρια λιποθυμίας λόγω της μεγάλης επιτάχυνσης. Ακόμα, μιλούν για τους κινδύνους που έχουν αντιμετωπίσει κατά τη διάρκεια των «υπερηχητικών» διαδρομών τους.

ΣΤΑ ΟΡΙΑ

«Από την ακινησία στα 140 χλμ. την ώρα μέσα σε ένα δευτερόλεπτο…»

«400 μέτρα σε 7 δευτερόλεπτα»

Διανύει τα 400 μέτρασε 7,4 δευτερόλεπτα. «Το έχω κάνει πολλές φορές με αποτέλεσμα να το συνηθίσω, δεν μου φαίνεται πια παράξενοούτε καν ιδρώνω». Στις ταχύτητες του κ. Ζαφειριάδη, το λάθος και η έγκαιρη αντίδραση για να αποφευχθεί το ατύχημα «μετράνε» σε εκατοστά του δευτερολέπτου: «Το πλέον τρομακτικό επεισόδιο συνέβη κατά τη διάρκεια αγώνα ντράγκστερ στην πίστα των Σερρών. Είχε βρέξει αρκετή ώρα πριν και η πίστα φαινόταν στεγνή.

Αμέσως μόλις τερμάτισα στα 400 μέτρα, επειδή η πίστα είναι μικρή, πάτησα ελαφρά το μπροστινό φρένο. Η ταχύτητά μου πρέπει εκείνη την ώρα να ήταν στα 250-260 χιλιόμετρα. Ένιωσα την μπροστά ρόδα να γλιστράει επικίνδυνα και άφησα το φρένο. Η μηχανή αμέσως επανήλθε», λέει ο οδηγός και επισημαίνει πως λίγες φορές έχει κινδυνέψει σε αγώνες.


Στα 22.500 πόδια κυριαρχεί η σιωπή

ΒΟΥΤΗΞΕ στο κενό από τα 22.500 πόδια, σχεδόν 7,5 χιλιόμετρα από την επιφάνεια της Πολιτείας της Αριζόνας και με «όχημα» το βάρος του στο 1/3 της απόστασης είχε ταχύτητα…

αεριωθούμενου. «Στην αρχή νιώθεις σαν να πηγαίνεις με ρελαντί στην κατηφόρα, έχει πολλή ησυχία. Στην ελεύθερη πτώση δεν ισχύει το όσο περισσότερη ταχύτητα τόσο μεγαλύτερος ο θόρυβος – σε αυτήν την περίπτωση κυριαρχεί η σιωπή. Μόνο όταν διόρθωσα τη γωνία του σώματός μου στα πρώτα 1.000 πόδια άρχισε να ακούγεται ένας βόμβος» λέει ο κ. Γιάννης Λυκάκης που έχει στο ενεργητικό του περισσότερα από 5.000 άλματα.

Όπως επισημαίνει ο εκπαιδευτής ελεύθερης πτώσης, η θέση του σώματος είναι αυτή που παίζει τον βασικό ρόλο για να επιτευχθεί μεγαλύτερη ταχύτητα. «Για να μειώνεται η τριβή με τον αέρα φοράς ειδική φόρμα- κολάν με επίχρισμα, ενώ απαραίτητο για την ασφάλεια είναι το κλειστό κράνος και το ειδικό σύστημα που ανοίγει το αλεξίπτωτο αυτόματα έτσι και χάσεις τις αισθήσεις σου». Ο κ. Λυκάκης έπιασε μέγιστη ταχύτητα τουλάχιστον 420 χλμ. την ώρα λίγο μετά τα 2,5 χιλιόμετρα ελεύθερης πτώσης. «Μετά άλλαξα και πάλι τη θέση του σώματός μου για να επιβραδύνω, ώστε να μπορεί να ανοίξει το αλεξίπτωτο στα 3.000 πόδια (σ.σ.: 1.000 μέτρα) από την επιφάνεια».


«Σαν να ζύγιζα 700 κιλά»

ΕΧΕΙ ΠΕΤΑΞΕΙ σε ταχύτητες που έφθαναν σχεδόν δύο φορές αυτήν του ήχου- για την ακρίβεια έπιασε 1,95 Μach: «Δεν ακούγεται κάποιος κρότος την ώρα που σπάει το φράγμα του ήχου, καθώς το αεροσκάφος προηγείται του ήχου» εξηγεί ο αντισμήναρχος- δοκιμαστής πρωτότυπων αεροσκαφών που έχει αποφοιτήσει από το Εmpire Τest Ρilot School στη Μεγάλη Βρετανία. «Τα προβλήματα αρχίζουν όταν κάνεις ελιγμούς. Για παράδειγμα, έχει τύχει σε στροφή να δέχομαι δύναμη δεκαπλάσια του βάρους μου προς τα κάτω. Ήταν σαν να ζύγιζα 700 κιλά. Όταν επιταχύνεις για αρκετή ώρα προς τα πάνω το αίμα φεύγει από το κεφάλι και κάποιες φορές σπάνε αγγεία στα χέρια και το κάτω μέρος του κορμού όπου λιμνάζει το αίμα. Ακόμα αρχίζεις να βλέπεις σαν μέσα από σωλήνα και στη συνέχεια το οπτικό πεδίο γίνεται γκρι και μετά μαυρίζει- το λεγόμενο μπλακ άουτ. Το επόμενο στάδιο είναι η απώλεια συνείδησης: για περίπου τριάντα δευτερόλεπτα χάνεις τις αισθήσεις σου», αναφέρει ο κ. Κυρίου. Χειρότερες επιπτώσεις έχει η επιτάχυνση προς τα κάτω, που στην κυριολεξία ανεβάζει το αίμα στο κεφάλι. «Ελάχιστες φορές αναγκάζεται ένας πιλότος να κάνει ελιγμούς με αρνητική επιτάχυνση που έχει ως αποτέλεσμα το “red out”. Όταν όμως συμβαίνει, η δυσφορία που νιώθεις είναι τρομερή. Αν παραμείνεις σε αυτή την κατάσταση πάνω από ένα λεπτό, διατρέχεις μεγάλο κίνδυνο να σπάσει αγγείο στον εγκέφαλο», επισημαίνει ο αντισμήναρχος- δοκιμαστής πρωτότυπων αεροσκαφών.


«Κολλάς στο κάθισμα»

ΕΠΙΣΗΜΩΣ έχει πιάσει 237 μίλια- αντιστοιχούν σε 385 χιλιόμετρα- στην πίστα Τούλσα της Οκλαχόμας σε αγώνες ντράγκστερ (σ.σ.: αγώνες ειδικά τροποποιημένων οχημάτων υψηλού κυβισμού και ιπποδύναμης). «Μέσα σε ένα δευτερόλεπτο, βάρος 1.200-1.300 κιλών μαζί με τον οδηγό μεταφέρεται σε απόσταση 18 μέτρων και πιάνει ταχύτητα 140 χλμ. την ώρα. Κατά την εκκίνηση κολλάς στο κάθισμα και δύσκολα μπορείς να κουνηθείς». Όπως περιγράφει ο κ. Παπαφιλίππου, η θερμότητα που δέχεται ο οδηγός από τον κινητήρα υψηλού κυβισμού σε συνδυασμό με τον πυρίμαχο εξοπλισμό προστασίας (φόρμα, κράνος) που ζυγίζει περίπου 20 κιλά προκαλούν τρομερή εφίδρωση. «Επιπλέον πρέπει να αλλάξεις 4 ή 5 φορές ταχύτητα μέσα σε μόλις 6 δευτερόλεπτα και αυτό σε κάνει να ιδρώνεις ακόμα περισσότερο». Όσον αφορά τους αγώνες ντράγκστερ σε ελληνικό έδαφος, η μεγαλύτερη ταχύτητα αυτοκινήτου έχει καταγραφεί από τον οδηγό Βαγγέλη Κατσαφάδο που έπιασε 333 χλμ. την ώρα.


«Δεν βλέπεις από τους κραδασμούς»

«ΟΤΑΝ ΤΡΕΧΕΙΣ με τέτοιες ταχύτητες οι κραδασμοί λόγω του κυματισμού είναι τόσο έντονοι που δεν μπορείς να δεις καλά- έχεις αυτό που λέμε “πολλαπλή όραση” και το οπτικό πεδίο τρεμοπαίζει με αποτέλεσμα να μην μπορείς να διακρίνεις τις σημαδούρες» εξηγεί ο κ. Ανδρέας Χαλκιόπουλος που έχει πιάσει έως και 87 κόμβους κατά τη διάρκεια αγώνα. Ο Έλληνας ρέκορντμαν έχει τρέξει και σε πολλές κατηγορίες αυτοκινήτων με αποκορύφωμα τη Φόρμουλα 1: «Στο Σίλβερστοουν κατάφερα να πιάσω τα 320 χλμ. την ώρα. Πάντα όμως είχα αδυναμία στη θάλασσα, γι΄ αυτό και ασχολούμαι με τα ταχύπλοα». Όπως επισημαίνει ο κ. Χαλκιόπουλος, η κούραση είναι πάρα πολύ μεγάλη: «Έχει τύχει πλήρωμα να εγκαταλείπει λόγω της κόπωσης από τους πολλούς κραδασμούς. Άλλες φορές, ο πλοηγός που βρίσκεται στο πίσω μέρος του σκάφους δεν μπορεί να πατήσει το κουμπί του GΡS λόγω των αναταράξεων. Εύκολα κάποιος μπορεί να πει ότι το να οδηγείς σκάφος σε τέτοιες ταχύτητες για μία ολόκληρη ώρα ισοδυναμεί με μαρτύριο» υποστηρίζει ο κ. Χαλκιόπουλος.


«Σαν τον χειρότερο χωματόδρομο»

«Η ΑΙΣΘΗΣΗ της ταχύτητας στη θάλασσα δεν έχει απολύτως καμία σχέση με την ξηρά- τουλάχιστον με τους ασφάλτινους δρόμους. Είναι σαν να οδηγείς με τα ίδια χιλιόμετρα σε κακό χωματόδρομο με πολλές λακκούβες και σαμαράκια. Μετά τον αγώνα σε πονάνε η μέση, ο αυχένας, τα χέρια, έχεις πονοκέφαλο», λέει ο κ. Λουλουργάς. Ο ίδιος επισημαίνει πως τις χειρότερες στιγμές με το ταχύπλοο τις έχει ζήσει όταν ο καιρός τον χτυπούσε από τα πλάγια: «Όταν ο κυματισμός έρχεται από μπροστά έχεις τις μεγαλύτερες αναταράξεις, ενώ από πίσω είναι πολύ πιο ευνοϊκές οι συνθήκες για να πιάσεις καλούς χρόνους. Το πιο επικίνδυνο είναι από τα πλάγια, καθώς μπορεί να χάσεις τον έλεγχο», εξηγεί ο κ. Λουλουργάς.