Φοίβη Αθηναίου

Αν σας σφίγγει η πόλη γύρω, αν έχετε διάθεση να επικοινωνήσετε για το πρόβλημά σας, η κυρία Φοίβη Αθηναίου (που έχει τα νεύρα της από οκτώ ετών!) είναι εδώ, στην ηλεκτρονική διεύθυνση Ρhoebe@dolnet.gr (με ένδειξη: Για Φοίβη) και στην ταχυδρομική διεύθυνση «ΤΑ ΝΕΑ», «Ορίζοντες», Για κ. Φοίβη Αθηναίου, Μιχαλακοπούλου 80, 115 28 Αθήνα

Αυθεντίες, αλήθειες και ψέματα

Προς Φοίβη Αθηναίου.

Διάβασα στις 27.11.09 μια επιστολή που αναφέρεται σε μια Πανευρωπαϊκή Σύνοδο στη Μάλτα. Αναφέρει, μεταξύ άλλων, ότι κατά τον Ε. Μπούργκιο, «σε περίπτωση πανδημίας ο προληπτικός εμβολιασμός αποτελεί στρατηγική πολύ επικίνδυνη… Η στρατηγική του marketing των μεγάλων φαρμακοβιομηχανιών έχει πλέον σαν στόχο της τους υγιείς».

Ο μόνος τρόπος για να αντιμετωπισθεί μια προκατάληψη είναι ο επιστημονικός, όπου, αναζητώντας την Αλήθεια, μια υπόθεση διασταυρώνεται με την παρατήρηση, το νοητό με το αισθητό, η θεωρία με την εμπειρία. Κι αυτό σε αντίθεση με την πίστη, που στηρίζεται σε μια αυθεντία. Έτσι για παράδειγμα, το αλάθητο μιας πίστης απαγορεύει σαν αμαρτία τη χρήση προφυλακτικών στην Αφρική, όπου θερίζει το ΑΙDS.

Ωστόσο, και η επιστημονική Αλήθεια έχει προβλήματα. Δέχεται ότι, σε αντίθεση με το αλάθητο της πίστης, πάντοτε έχει μια άλω σφάλματος, μόνο που προσπαθεί να μετρά το μέγεθός του. Εξάλλου, τελικά, δεν αρκεί ο επιστήμονας να ανακαλύψει κάποια επιστημονική Αλήθειαπρέπει και να πείσει το κοινό γι΄ αυτήν. Κι εδώ υπεισέρχονται μηχανισμοί της πίστης. Πόσο να πιστέψουμε τα όσα αναφέρθηκαν στο Συνέδριο της Μάλτας, όταν είναι τόσο αντιφατικά με όσα ανακοινώνονται σε άλλα επιστημονικά βήματα;

Η γνώση προσδίδει τελικά ισχύ στον κάτοχό της. Ιδιοκτήτης της γνώσης είναι τελικά αυτός που πλήρωσε για την παραγωγή της. Στην ιατρική (και είμαι βέβαιος σε όλες τις επιστήμες)

στη συντριπτική πλειονότητα των παραγόμενων γνώσεων χορηγός είναι σήμερα το ιδιωτικό κεφάλαιο. Αυτό είναι και ο ιδιοκτήτης της παραγόμενης γνώσης. Και όλα σχεδόν τα μέσα επιστημονικής ενημέρωσης χρηματοδοτούνται κυρίως από το κεφάλαιο. Αλλά και η συμμετοχή των αναγνωστών και συνέδρων. Έτσι η αξιοπιστία των επιστημονικών γνώσεων σείεται από τα θεμέλιά της.

Σημαντική εξαίρεση στον παραπάνω κανόνα είναι τα εθνικά πανεπιστήμια. Σ΄ αυτά χρηματοδότης είναι το κράτος, δηλαδή το σύνολο των φορολογουμένων. Πρωτεύων σκοπός η παραγωγή και διάδοση της γνώσης. Αυτή η σύζευξη παραγωγής και διάδοσης της γνώσης αποκλείει τη διενέργεια απόρρητης έρευνας.

Αντίθετα, όταν η γνώση παράγεται σε έναν ιδιωτικό ερευνητικό φορέα, σ΄ αυτόν ανήκει και αυτός μπορεί να τη διαθέσει όπως νομίζει.

Συμπέρασμα; Γενναία (πραγματικά γενναία) αύξηση των κρατικών δαπανών για τα δημόσια ΑΕΙ και την έρευνα που κάνουν. Μαζί μ΄ αυτήν, απαγόρευση (ή, έστω, αυστηρός κρατικός έλεγχος, αν δεν γίνεται αλλιώς) της λειτουργίας ιδιωτικών ανώτατων εκπαιδευτικών και ερευνητικών ιδρυμάτων.

Ευχαριστώ για τη φιλοξενία, Δημ. Α. Σιδερής, ομ. καθηγητής Καρδιολογίας Είναι σαν να δέχεστε, αγαπητέ Δημήτρη, πως τα κρατικά ιδρύματα μόνον παράγουν αναμφισβήτητη γνώση και τα ιδιωτικά μόνον αμφισβητήσιμη. Ας παραμείνουμε με την αυθεντία της πίστης ότι και τα δύο μπορούν να παράγουν έγκυρη γνώση- αν και δεν το βλέπουμε γύρω. Για την ιστορία: τα του κ. Μπούργκιο δημοσιεύθηκαν στη «Le Μonde Diplomatique».


Εμβόλιο εκδίκησης

Φοίβη μου, Βρέθηκα τις προάλλες καλεσμένη σε ένα πάρτι (να το πω;), σε μια συγκέντρωση (να την πω;), σε μια σύναξη σε πανεπιστημιακό χώρο, με πάρα πολύ κόσμο, νεαρόκοσμο σαν και μένα. Παντού οι συζητήσεις ήταν για τα γεγονότα του Δεκεμβρίου του 2008, την εξέγερση των νέων, τον άδικο, τόσο άδικο, χαμό του 15χρονου Αλέξη Γρηγορόπουλου.

Όλα καλά και άγια. Ώσπου πρόσεξα ότι όλη την ώρα έπαιαν κάτι strobolights, αναβόσβηναν συνεχώς, και πρόβαλλαν μια λέξη: ΕΚΔΙΚΗΣΗ. Απ΄ όσο ξέρω αυτά τα φώτα και η συνεχής προβολή συνθημάτων μ΄ αυτό τον τρόπο στοχεύει κατευθείαν στο υποσυνείδητο στο οποίο περνάει μηνύματα.

Αυτός είναι ο σκοπός κάποιων; Να αφιονίσουν το νεανικό κοινό για να πάρει εκδίκηση; Δεν είναι τρομακτικό; Δεν είναι οργουελικό;

Με τρόμο, Ειρήνη Ζ., φοιτήτρια Εδώ κάτι Τατιάνες (οσιομάρτυρες!), αγαπητή Ειρήνη, στήνουν δήθεν δακρύβρεχτα «αφιερώματα» στον φόνο του 15χρονου μόνο και μόνο μπας και συγκινηθεί και τους δει και κανένας άνθρωπος, και δεν τις μαζεύει κανένας. Ποιος θα μαζέψει, αλήθεια, αυτούς τους ασυνείδητους που αφιονίζουν τους νέους υπέρ της τυφλής βίας;
Διαστροφή, αγάπη μου

Αγαπητή Φοίβη, Το έχετε δει αυτό το απίθανο; Αυτό το βιντεοκλίπ από κάποια εκδήλωση του Μad που η Δέσποινα Βανδή τραγουδά νωχελικά και τόσο σεξουαλικά όχι με τη φωνή αλλά με προτεταμένο στην κάμερα μέρος του σώματός της που προφανώς θέλει να προσέξουμε περισσότερο από το τραγούδι της «Υπάρχει ζωή» (αμ δεν υπάρχει);

Ποιος διεστραμμένος «εγκέφαλος», μουσικός και σκηνοθετικός, το σκέφτηκε αυτό; Εκείνη να χαϊδεύεται, τραγουδώντας (όσο μπορεί τέλος πάντων) και η κάμερα να πηγαίνει χαμηλά, πιο χαμηλά, πιο χαμηλά, ανάμεσα από τα πόδια τηςακριβώς ανάμεσα- και να μας δείχνει τα «προσόντα» της τραγουδιστικής της δεινότητας;

Τι άλλο θα δουν τα μάτια μας; Σε τέτοιο πανικό βρίσκονται να τους ακούσουν και να τους δουν, που έχουν φτάσει πλέον να δείχνουν τα απόκρυφά τους αντί τραγουδιού μπας και τους προσέξουνε (οι ξελιγωμένοι ίσως); Και δεν σκέφτονται ότι αυτό το βλέπουν και παιδιά που είναι κυρίως εκείνα που ασχολούνται με την εν λόγω κυρία; Έλεος.

Με αγανάκτηση, Ελένη Συρίγου, Νίκαια Τι να δείξει κι αυτή η κακομοίρα, αγαπητή Ελένη; Τη θαυμαστή ευλυγισία των φωνητικών της χορδών; Ή την απαράμιλλη αισθητική της;